Pagsigla ng industriya ng nickel sa Indonesia, na pinatatakbo ng mga manggagawang Tsino, sinusubok sa kaligtasan at kapaligiran

Sa likod ng pagsigla ng nickel sa Indonesia

Sa malalayong pulo sa silangang Indonesia, lumikha ng bagong sonang industriyal ang karera sa pag suplay sa mundo ng mga metal para sa baterya. Taglay ng Indonesia ang mahigit 40 porsiyento ng natukoy na reserba ng nickel sa mundo at ngayon ay gumagawa ng malaking bahagi ng pandaigdigang suplay. Mabilis na naitatag ang posisyong ito sa tulong ng libu libong manggagawang Tsino na dumating upang magpatakbo ng mga blast furnace at hurnong may mataas na temperatura sa malalawak na sonang industriyal. Pinatatakbo ng kanilang paggawa ang mga de-kuryenteng sasakyan at sistemang renewable energy sa malalayong pamilihan, ngunit madalas itong ginagawa sa matinding init, sa ilalim ng mabibigat na iskedyul, at sa gitna ng patuloy na panganib sa kaligtasan.

Karaniwang nagsisimula ang paglalakbay sa malayo sa tropiko. Sumasa­kay ng eroplano at ferry ang mga manggagawa mula sa mga lalawigan sa hilaga at gitnang Tsina upang makarating sa Indonesia Morowali Industrial Park sa Central Sulawesi o Indonesia Weda Bay Industrial Park sa North Maluku. Marami sa kanila ang may matatag na trabaho sa industriya ng bakal o konstruksyon bago bumagal ang mga sektor na iyon. Sa Indonesia, nagtatrabaho sila nang 12 oras kada shift upang gumawa ng nickel pig iron para sa stainless steel at nickel matte para sa mga kemikal ng baterya. Dalawa o tatlong ulit na mas mataas ang maaaring kitain nila kaysa sa kanilang mga bayang pinagmulan, sapat upang suportahan ang pamilya at magbayad ng utang. Kapalit nito ang panahong malayo sa tahanan at buhay na halos nakakulong sa mga dormitoryo at pagawaan sa loob ng mga binabantayang compound.

Nagsimula ang pagbabago ng Indonesia matapos gawing prayoridad ng mga gumagawa ng patakaran ang pagproseso sa bansa. Nagdulot ng bugso ng pamumuhunan mula sa mga kumpanyang Tsino, na pinangunahan ng Tsingshan Holding Group, ang pagbabawal sa pagluluwas ng hindi naprosesong mineral noong 2014, na hinigpitan pa noong 2020. Bunga nito ang magkakaugnay na sonang industriyal, pribadong daungan, at planta ng kuryenteng de-karbon na tuluy-tuloy na nagpapatakbo. Mahigpit ang mga patakaran at mataas ang mga target sa produksyon sa mga bayang ito ng pabrika. Sa loob ng maraming taon, karaniwang kinukuha ng mga kumpanya ang pasaporte ng mga empleyadong Tsino, isang gawaing ipinagbawal kamakailan ng mga awtoridad ng Indonesia. Marami pa ring manggagawa ang nagsasabing nililimitahan ang kanilang paggalaw sa labas ng mga tarangkahan.

Nagtayo ng mga bagong bayan at nagbigay ng oportunidad sa mga lokal na negosyo ang pag-unlad na ito. Binago rin nito ang pang-araw-araw na buhay sa mga kalapit na nayon. Inirereklamo ng mga tao ang alikabok mula sa mga imbakan ng mineral, ang madalas na pagdaan ng mga trak, at ang usok mula sa mga tsimenea. Mas marami na umanong kaso ng ubo at hika ang naiuulat ng mga klinika. Sinasabi ng mga mangingisda na kumakaunti ang kanilang huli habang lumalabo ang tubig sa baybayin malapit sa mga lugar ng pagbababa ng kargamento at mga daluyan ng dumi mula sa mga smelter. Ramdam pa rin ng mga nakikinabang ang hirap ng paninirahan sa tabi ng mabibigat na industriya.

Inilarawan ng isang matagal nang residente sa Sulawesi na nagtrabaho sa konstruksyon malapit sa isang smelter ang magkahalong damdaming nararanasan ng maraming kapitbahay.

Hindi maganda ang hangin, pero mas maayos na ang pamumuhay namin.

Nasa sentro ng pakikipagsapalaran ng Indonesia sa nickel ang tensiyong ito. Umangat ang bansa sa value chain at nakakuha ng mahalagang puwesto sa mga supply chain ng malinis na enerhiya. Mas mahirap sukatin at mas mabagal ayusin ang mga kapalit nito: mga aksidente, polusyon, at alitan sa lipunan.

Paano naging sentro ng nickel ang Indonesia

Isang dekada na ang nakalipas, tuwirang isinasakay sa mga barge patungong Tsina ang karamihan sa nickel ore na hinuhukay sa Indonesia. Binago ito ng Jakarta sa pamamagitan ng pag-aatas sa mga kumpanya na magdagdag ng halaga sa bansa. Nag-udyok sa mga kumpanyang Tsino na magtayo ng mga smelter at refinery sa Indonesia ang mga restriksiyon sa pagluluwas, kasabay ng mapagbigay na mga permit sa industriya at suportang pampulitika. Sa mga pinakahuling bilang, mahigit 40 nickel smelter ang nagpapatakbo sa bansa; marami sa mga ito ang magkakumpol sa mga nababakuran at binabantayang sonang industriyal na may sariling daungan at planta ng kuryente.

Mula sa pagbabawal sa pagluluwas hanggang sa mga sonang industriyal

Itinatag noong 2013 ang Indonesia Morowali Industrial Park sa Central Sulawesi at lumaki ito bilang isa sa pinakamalalaking kompleks ng nickel at stainless steel sa mundo. Sumunod dito ang Indonesia Weda Bay Industrial Park sa North Maluku, na naging dating baybaying natatakpan ng kagubatan bilang isang kalipunan ng mga pagawaan, hurno, at conveyor belt na nagsusuplay sa mga hurno. Umabot na sa daan-daang libo ang bilang ng mga nagtatrabaho sa industriya ng nickel sa mga sonang ito. Sampu-sampung libo ang manggagawa sa bawat lugar; minorya ang mga mamamayang Tsino ngunit marami sa kanila ang nasa mga tungkuling pangasiwaan at teknikal. Natututo sa trabaho ang mga lokal na empleyado, na marami sa kanila ay bago sa mabibigat na industriya, habang hinaharap ang kaparehong presyur sa produksyon gaya ng mga katrabahong Tsino.

Ilang uri ng nickel ang ginagawa ng mga pasilidad na ito. Ginagamit ang nickel pig iron sa paggawa ng stainless steel. Napupunta naman ang nickel matte at mixed hydroxide precipitate sa mga materyales ng cathode para sa mga baterya ng de-kuryenteng sasakyan. Kumukuha ng nickel mula sa laterite ore na mababa ang grado ang mga yunit ng high pressure acid leach, o HPAL, at lumilikha ang mga ito ng asidong basura na kailangang maingat na pangasiwaan. Umaasa ang mga sona sa sarili nilang mga planta ng kuryenteng de-karbon; praktikal itong pagpili dahil napapanatili nitong mura ang enerhiya, ngunit nagdaragdag din ito sa polusyon at mga emisyon na nagpapalala sa pagbabago ng klima.

Bumuhos ang pamumuhunan ng Tsina sa pamamagitan ng mga kumpanyang gaya ng Tsingshan at mga joint venture kasama ang mga katuwang na Indonesian. Tinataya ng mga analyst na naglaan ng sampu-sampung bilyong dolyar mula nang ipatupad ang mga pagbabawal sa pagluluwas, kaya umakyat sa humigit-kumulang 60 porsiyento ang bahagi ng Indonesia sa pandaigdigang produksyon ng nickel. Nagbibigay ng impluwensiya sa Jakarta sa mga pandaigdigang supply chain ang pangingibabaw na ito. Pinapalaki rin nito ang mga epekto kapag hindi naaabot ang mga pamantayan sa kaligtasan o kapaligiran.

Buhay sa loob ng mga sonang industriyal: trabaho, sahod at mga restriksiyon

Umiikot sa init at oras ang pang-araw-araw na gawain sa mga smelter. Hindi nagpapahinga ang mga hurno kaya nagpapalitan ang mga pangkat sa mahahabang shift at karaniwan ang overtime. Inilalarawan ng mga manggagawa ang karaniwang linggo ng trabaho na umaabot sa humigit-kumulang 56 oras at madalas na pagpasok sa gabi. Ipinagkakaloob ang mga kagamitang pamproteksiyon, ngunit patuloy ang mga reklamo tungkol sa kakulangan ng mga ito, hindi pare-parehong pagsasanay, at presyur na panatilihing umaandar ang mga linya kapag naaantala ang pagpapanatili ng mga makina. Paulit-ulit na panganib ang stress sa init, mga paso, at mga problema sa paghinga.

Sahod at padala sa pamilya

Mas mataas na sahod ang pang-akit. Marami sa mga manggagawang Tsino ang kumikita nang mahigit tatlong ulit sa malamang na maiuuwing sahod nila sa Tsina, sapat para pondohan ang pagkukumpuni ng bahay, pangangalagang pangkalusugan ng mga magulang, o edukasyon ng mga anak. Madalas namang tumaas ang kita ng mga Indonesian na kinukuha sa mga panimulang trabaho kumpara sa pagsasaka o pangingisda. Pinagmumulan pa rin ng alitan ang agwat sa sahod. Karaniwang mas malaki ang kinikita ng mga teknisyan at superbisor na Tsino, at mas walang katiyakan at kakaunti ang benepisyo sa maraming trabahong kontraktuwal para sa mga lokal.

Paggalaw at mga dokumento

Lalong sensitibong usapin ang pagkontrol sa mga pasaporte at kalayaan sa paggalaw. Sa loob ng maraming taon, iniulat ng mga empleyadong Tsino na hawak ng mga tagapamahala ang kanilang pasaporte at nililimitahan ang paglalakbay nila sa labas ng mga sona. Kumilos na ang mga awtoridad ng Indonesia upang ipagbawal ang pagkumpiska ng pasaporte, at sinasabi ng mga kumpanya na sumusunod sila rito. Inilalarawan pa rin ng mga manggagawa ang mga limitasyong nararanasan sa aktuwal, mula sa mga patakaran ng kumpanya na naglilimita sa pagpunta sa kalapit na mga bayan hanggang sa mga patakarang panseguridad na nagkukulong sa mga empleyadong Tsino sa loob ng compound matapos ang kaguluhan. Nagtala rin ang mga grupo ng manggagawa at mga mananaliksik na nagsisiyasat sa larangan ng iba pang paulit-ulit na pang-aabuso.

• Pagkumpiska ng pasaporte at pagkaantala sa pagsasauli ng mga dokumento
• Pagkait o pagkaantala sa pagbabayad ng sahod
• Paglilimita sa paggalaw sa loob at labas ng lugar ng trabaho
• Kulang na pagsasanay at kagamitan sa kaligtasan
• Kulang na mga permit sa trabaho at malabong kontrata
• Pananakot sa pamamagitan ng dahas kapag kinukuwestiyon ang mga patakaran

Kapag nangyayari ang mga gawaing ito, tumutugma ang mga ito sa karaniwang mga palatandaan ng sapilitang paggawa na itinakda sa mga pandaigdigang kumbensiyon. Sinisira rin ng mga ito ang tiwala sa lugar ng trabaho at pinahihirapang magsalita ang mga manggagawa tungkol sa mga panganib bago mangyari ang mga aksidente.

Kaligtasan sa ilalim ng presyur

Dahil sa sunod-sunod na nakamamatay na insidente, lalong nasuri ang kaligtasan. Noong huling bahagi ng 2023, nasawi ang 21 manggagawa at dose-dosenang iba pa ang nasugatan sa pagsabog ng hurno sa isang planta sa loob ng Morowali park. Naitala ang iba pang nakamamatay na aksidente noong Oktubre 2024 at unang bahagi ng 2025, at mabilis na ipinagpatuloy ang operasyon ng mga linya ng produksyon matapos ang mga pagtugon sa emerhensiya. Mahigit 100 pagkamatay at mahigit 200 pagkasugat ang binilang ng mga grupong sibilyang sumusubaybay sa sektor sa mga pasilidad ng nickel na sinusuportahan ng Tsina sa Indonesia mula noong 2015; halos kalahati ng mga nasawi ay sa Morowali.

Kakulangan sa komunikasyon at pagsasanay

Madalas ilarawan ng mga manggagawa at unyon ang isang mabilis na takbo ng trabaho kung saan laging inuuna ang produksyon. Itinuturo ng mga ulat ang iba’t ibang ugat ng problema: limitadong kagamitang pamproteksiyon, kulang na mga pagsasanay sa emerhensiya, at kapalpakan sa komunikasyon ng mga pangkat na Indonesian at Tsino. Pinabagal ng hadlang sa wika ang pagtugon at hinahadlangan nito ang ligtas na pagpapasa ng tungkulin. Inirereklamo ng mga pangkat na maaari silang maparusahan kapag nagkasakit at patuloy na ginagamit ang mga sirang kagamitan hanggang sa hindi na maiiwasan ang tuluyang paghinto. Sinasabi ng mga manggagawang kontraktuwal na pinakamalaki ang panganib na kinakaharap nila dahil wala silang matatag na kontrata at huli sila sa listahan para sa kompensasyon matapos masugatan.

Sinasabi ng mga kumpanya na nagsisikap silang magpakabuti. Matapos ang sakuna noong 2023, nakipagpulong ang matataas na ehekutibo sa mga kinatawan ng manggagawa at lokal na opisyal. Nagdagdag ang ilang sona ng mga yunit para sa pangangasiwa ng basura at mga bagong hakbangin sa kaligtasan. Ipinagtanggol ng tagapagsalita ng Morowali complex ang rekord ng sona sa pagsunod sa mga pamantayan at sinabing prayoridad ang pag-iwas sa mga aksidente.

Ayon sa tagapagsalitang iyon:

Sumusunod ang sona sa lahat ng batas ng Indonesia at nagsikap itong mabawasan ang mga aksidente.

Malaki pa rin ang agwat sa pagitan ng mga patakaran at aktuwal na gawain. Itinuturo ng mga survey sa mga manggagawa ang mga muntikang aksidenteng nangyayari araw-araw, presyur na huwag mag-ulat ng mga insidente, at takot sa paghihiganti kapag sumali sa mga unyon. Kung walang sistematikong inspeksiyon, mga independiyenteng audit, at mas malakas na representasyon ng mga manggagawa, wala umanong gaanong tiwala ang mga pamilya na magiging mas ligtas ang susunod na shift kaysa sa nakaraan.

Epekto sa kapaligiran at mga komunidad

Madalas na nagsisimula ang polusyon bago pa umabot sa hurno ang metal. Tinatanggal ng pagmimina sa mga open pit ang mga halaman sa mga gilid ng burol, kaya napupunta ang latak sa mga ilog kapag malakas ang ulan. Halos doble ang nasusukat na antas ng pagkalbo ng kagubatan malapit sa mga operasyon ng nickel kumpara sa mga kahalintulad na lugar, kaya napupunta ang mga hayop sa mas maliliit na tirahan at tumataas ang panganib ng baha. Dinadala ng mga barge ang mineral sa makikitid na daluyan patungo sa mga daungang malapit sa mga smelter, kaya nagugulo ang mabababaw na katubigang dating mayaman sa isda.

Mga nayong nasa direksiyon ng hangin at agos

Pinaiihip ng mga tsimenea ng smelter, coke oven, at planta ng kuryenteng de-karbon ang mga partikulo ng polusyon sa mga kalapit na bayan. Iniuulat ng mga residente ang mahapding mata, iritasyon sa balat, at matagal na pag-ubo. Sinasabi ng mga manggagawang pangkalusugan na dumarami ang mga problema sa paghinga, at nagpapatuloy ang mga kaso ng malnutrisyon sa mga nayong nabawasan ang akses sa malinis na tubig at isda dahil sa polusyon. Nahihirapan na ngayong patuyuin ng ilang magsasaka ang kanilang mga palayan matapos mabago ng mga pader at kalsada ng pabrika ang mga likas na daluyan ng tubig. Nag-aalala ang mga nakatira malapit sa mga imbakan ng tailings na tumatagas ang mga ito papunta sa lupa at mga balon, lalo na sa paligid ng mga pasilidad ng high pressure acid leach na lumilikha ng asidong basura. Nakakita ang mga inspeksiyon ng pamahalaan ng malulubhang paglabag sa mga pamantayan sa kapaligiran sa ilang lugar, at patuloy ang mga imbestigasyon sa polusyon at konstruksyong walang lisensiya.

Hindi pare-pareho ang mga epektong ito. Mabilis na lumaki ang mga bayan sa paligid ng mga sona, at dumami ang maliliit na negosyong nagbebenta ng pagkain at mga pangangailangan sa mga empleyado. Nagbubukas ng mga restawran na may menu sa Mandarin ang mga migrante, at pinalalawak naman ng mga lokal na kusinero ang kanilang mga kusina upang pagsilbihan ang mga bagong mamimili. Dumarating ang mga trabaho at tindahan, ngunit kasabay din nito ang alikabok, ingay, at pagtaas ng upa. Bahagi na ng pang-araw-araw na buhay ng maraming pamilya ang paglalagay ng mga maskara sa tabi ng pintuan at gamot sa ubo sa mga aparador.

Mga tensiyon at pakikisama sa sonang industriyal

Hindi nabura ng magkakasamang linya ng produksyon ang pagkakaiba sa sahod, tungkulin, at wika. Sa loob at paligid ng mga sona, pinag-uusapan ng mga tao ang mga hard hat na may iba’t ibang kulay bilang tanda ng ranggo. Kadalasang mga Indonesian ang mga baguhan na may matingkad na dilaw na hard hat. Madalas namang mga Tsino ang matataas na teknisyan at superbisor na may asul o puting hard hat. Nakikita ng maraming lokal ang ganitong herarkiya tuwing nagbabago ang shift sa kalsada at ikinagagalit nila ang ideyang hindi nila maaabot ang mga posisyong may pinakamataas na sahod. Tumugon ang mga kumpanya sa pamamagitan ng mga programa sa pagsasanay at pagdaragdag ng mga puwesto sa mga teknikal na paaralan, ngunit nananatili ang alitan sa kultura.

Sino ang nakakakuha ng pinakamagagandang trabaho

Karaniwang nasa mga tungkuling nangangasiwa at teknikal ang mga manggagawang Tsino dahil may partikular silang karanasan sa mga hurno at kagamitang ikinabit ng mga tagasuplay na Tsino. Dumarami ang mga lokal na empleyadong pumupuno sa mga trabahong ito habang tumatagal ang operasyon ng mga sona, ngunit nananatili ang pagkakaiba sa sahod at mga responsibilidad. Matapos ang mga nakamamatay na insidente noong 2023, humantong sa paghihigpit ng mga kumpanya sa paggalaw ng mga kawani nilang Tsino ang mga protesta at isang riot na may tensiyong panlahi sa bahagi ng Sulawesi, at nagdulot din ito ng pagpapadala ng mga puwersang panseguridad. Nagpapatuloy naman ang kalakalan sa ibang lugar. Masigla ang mga tindahan at puwesto ng pagkain sa labas ng mga tarangkahan ng sona, kung saan nagsasama ang Mandarin at Bahasa Indonesia sa usapan sa mga mangkok ng noodles at inihaw na lamang-dagat. Nangangamba ang mga nakikinabang sa bagong ekonomiya na itaboy ng panibagong kaguluhan ang mga mamimili.

Regulasyon, pangangasiwa at pandaigdigang presyur

Matapos ang pagsabog sa Morowali, nakipagpulong ang mga ehekutibong Tsino sa mga pinuno ng manggagawa sa Indonesia at nangakong magpapatupad ng mga pagbabago. Nagkabit ang ilang sona ng mga bagong yunit sa pagproseso ng basura at nagtayo ng mga karagdagang komite sa kaligtasan. Inimbestigahan ng mga ministeryo ng Indonesia ang mga paglabag sa mga tuntunin sa kapaligiran at pinaalalahanan ang mga kumpanya na sundin ang mga patakaran sa permit sa trabaho. Ipinagbawal ang pagkumpiska ng pasaporte at sinasabi ng mga opisyal na prayoridad ang pagpapatupad nito. Sinasabi ng mga grupo ng manggagawa na hindi pantay ang pag-unlad at mahina pa rin ang pagpapatupad ng batas. Nahirapan din ang pangangasiwa nang mabawasan ang pondo ng ilang pandaigdigang programang sumusuporta sa mga inspeksiyon at pagsasanay ng mga manggagawa.

Impluwensiya sa kalakalan at supply chain

Isinasaalang-alang ng mga bansang umaasa sa nickel ng Indonesia ang mga bagong kasunduan at pamantayan. Tinalakay ng Jakarta at Washington ang isang kasunduan sa mga kritikal na mineral na maaaring magbigay-daan upang maging kuwalipikado ang mas maraming nickel ng Indonesia sa mga subsidiya para sa de-kuryenteng sasakyan. Nagpahayag ng pangamba ang mga mambabatas tungkol sa proteksiyon sa mga manggagawa, pinsala sa kapaligiran, at pangingibabaw ng mga kumpanyang Tsino sa merkado ng Indonesia. Lalong sinusuri ng mga mamumuhunan at mamimili ang mga automaker at nais nilang makatiyak na responsableng pinanggalingan ang nickel sa mga baterya nila. Iginigiit ng mga kumpanyang bumibili mula sa Indonesia sa mga tagasuplay na magsagawa ng mga audit at maglatag ng mga plano para maitama ang mga problema. May dagdag na epekto rin ang presyo. Nakatulong ang pagtaas ng produksyon upang bumagsak nang humigit-kumulang isang-lima ang presyo ng nickel noong 2024, kaya napresyur ang mga prodyuser na mas mahina ang kakayahan. Kapag lumiit ang kita, tumitindi ang tukso na magtipid sa mga pamantayan maliban kung igigiit ng mga regulator at mamimili ang pagsunod sa mga tuntunin sa kaligtasan at kapaligiran.

Bakit mahalaga ang nickel sa mga de-kuryenteng sasakyan at ano ang maaaring magbago

Pangunahing sangkap ang nickel sa maraming bateryang lithium ion, lalo na sa mga kemikal na ginagamit sa mga sasakyang kayang bumiyahe nang malayo. Tinutulungan nitong mag-imbak ng mas maraming enerhiya sa kaparehong espasyo, isang katangiang tinatawag ng mga inhinyero na mas mataas na densidad ng enerhiya. Lumipat ang ilang gumagawa ng sasakyan sa paggamit ng mga bateryang lithium iron phosphate sa bahagi ng kanilang mga modelo. Hindi gumagamit ng nickel at cobalt ang mga bateryang ito, kaya bumababa ang gastos at nababawasan ang pag-asa sa mga metal na hindi sagana. Sa kabila ng pagbabagong iyon, nananatiling malakas ang pangangailangan sa nickel para sa mga mamahalin at pangmalayuang modelo, gayundin sa stainless steel at mga haluang metal na ginagamit sa industriya.

Magiging makakalikasan ba ang nickel ng Indonesia

Kakailanganin ang mas malinis na kuryente, mas mahigpit na pagkontrol sa basura, at mas mahusay na pamantayan sa paggawa upang mabawasan ang epekto sa kapaligiran ng nickel sa Indonesia. Nagdaragdag ang ilang sona ng mga sistema sa pangangasiwa ng basura para sa mga yunit ng HPAL at sumusubok ng kagamitang mas mahusay sa paggamit ng enerhiya. Patuloy ang mga talakayan tungkol sa pagkonekta ng ilang bahagi ng grid sa mga proyektong renewable energy, ngunit karamihan pa rin sa kuryente ay nagmumula sa mga planta ng karbon sa lugar dahil nagbibigay ang mga ito ng tuluy-tuloy na suplay at nangangailangan ng mas kaunting bagong imprastraktura. Maaaring makamit agad ang pinakamalalaking pagbuti sa pamamagitan ng mga pagbabagong hindi nakadepende sa grid: mga independiyenteng audit sa kaligtasan na may pampublikong buod, mas maraming tagasalin sa bawat shift, sapilitang pag-uulat ng mga aksidente, malinaw na iskedyul ng pamamahagi at pagpapalit ng mga kagamitang pamproteksiyon, at mga komite ng manggagawa na maaaring magpatigil ng linya kapag hindi ligtas ang kagamitan nang walang takot sa paghihiganti. Makakatulong din ang mga pamilihan kung gagantimpalaan nila ang mga tagasuplay na sumusunod sa mas mahihigpit na pamantayan at hihilingin ang malinaw na pagsubaybay sa pinagmulan mula sa minahan hanggang sa cathode.

Mahahalagang punto

• Gumagawa na ngayon ang Indonesia ng malaking bahagi ng nickel sa mundo at nagtataglay ng mahigit 40 smelter na magkakumpol sa malalaking sonang industriyal
• Pinatatakbo ng libu-libong migranteng manggagawang Tsino ang mga hurno at refinery kasama ng daan-daang libong Indonesian
• Aakit sa mga migrante ang mas mataas na sahod, ngunit nagiging patuloy na panganib ng pinsala at pagkamatay ang mga shift na 12 oras, matinding init, at kakulangan sa kaligtasan
• Hindi bababa sa 100 pagkamatay at mahigit 200 pagkasugat ang naitala sa mga pasilidad ng nickel na sinusuportahan ng Tsina mula noong 2015
• Sinasabi ng mga kumpanya at opisyal na ipinagbabawal ang pagkumpiska ng pasaporte, ngunit nag-uulat pa rin ang mga manggagawa ng mga restriksiyon sa paggalaw at iba pang pang-aabuso
• Nagdulot ang polusyon mula sa pagmimina at mga planta ng kuryenteng de-karbon ng pagdami ng mga sakit sa paghinga, pinsala sa palaisdaan, at pagbabago sa daloy ng tubig malapit sa mga nayon
• Maraming posisyong teknikal at nangangasiwa ang hawak ng mga kumpanyang Tsino, kaya lumalala ang tensiyon tungkol sa sahod at promosyon
• Matapos ang mga nakamamatay na pagsabog noong 2023 at 2024, nangako ang mga kumpanya ng mga pagbabago, at sinabi ng tagapagsalita ng isang sonang industriyal na sumusunod sa mga batas ang lugar
• Naparurusahan ng presyur ang mga mamimiling pandaigdig upang patunayang responsable ang pinagmumulan ng kanilang suplay, habang pinalalaki ng mabababang presyo ang panganib ng pagtitipid sa kaligtasan
• Pinakamabilis na makapagpapabuti sa mga kondisyon ang mas malinis na kuryente, mahigpit na pangangasiwa sa basura, mga independiyenteng audit, at mas malakas na boses ng mga manggagawa