Bakit Umaalis sa Seoul ang mga Kabataang South Korean: Pag-usbong ng mga Nayon ng Komunidad Gaya ng ‘Don’t Worry Village’ sa Mokpo

Umaalis sa Seoul ang mga Kabataang South Korean: Paghahanap ng Komunidad at Mas Magandang Buhay

Matagal nang itinuturing ang Seoul, ang mataong kabisera ng South Korea, bilang sentro ng oportunidad, kultura, at paglago ng ekonomiya. Gayunman, dumarami ang mga kabataang South Korean na tumatalikod sa lungsod at naghahanap ng ibang uri ng pamumuhay sa mas maliliit na bayan at kanayunan. Sagisag ng mas malawak na kalakaran na muling humuhubog sa demograpikong tanawin ng bansa at kumukuwestiyon sa malalim nang nakaugat na mga pamantayan sa lipunan ang kuwento ni Kim Ji-ung, na umalis sa Seoul patungong ‘Don’t Worry Village’ sa Mokpo.

Sa loob ng ilang dekada, nakasalalay ang mabilis na pag-unlad ng ekonomiya ng South Korea sa urbanisasyon at walang humpay na pagsisikap sa trabaho. Ngunit ngayon, ang mismong modelong nagpasigla sa pag-angat ng bansa ang nagdudulot ng krisis ng kalungkutan, bumababang bilang ng kapanganakan, at pagliit ng populasyon sa mga rehiyon. Ano ang nagtutulak sa mga kabataan na umalis sa Seoul, at ano ang natatagpuan nila sa mga lugar gaya ng Mokpo?

Buhay sa Seoul: Oportunidad o ‘Hell Joseon’?

Lungsod ng matitinding pagkakaiba ang Seoul. Sa isang banda, taglay nito ang imprastrakturang pangmundong-klase, masiglang tanawing pangkultura, at malaking bahagi ng mga trabaho sa bansa. Sa kabilang banda, kilala ito sa napakataas na halaga ng pabahay, mapang-aping kultura sa trabaho, at pagkakahiwalay sa lipunan. Tinutukoy ng maraming kabataan ang pamumuhay sa lungsod bilang ‘Hell Joseon’—isang katawagang sumasalamin sa pakiramdam nilang nakulong sila sa isang lipunang labis ang kompetisyon at walang patawad.

Karaniwan ang karanasan ni Kim Ji-ung. Dahil sa pagtatrabaho nang mahahabang oras at pamumuhay nang mag-isa sa isang napakaliit na apartment, lalo siyang nakadama ng pagkakahiwalay. Dahil sa biglaang pagkamatay ng isang kaibigan, napaisip siya sa mga priyoridad niya. “Napagtanto kong basta na lang akong nagsusumikap mabuhay, hindi talaga namumuhay,” sabi ni Kim sa isang panayam. Hindi siya nag-iisa: ipinakikita ng mga sarbey na kabilang sa may pinakamataas na antas ng kalungkutan at pagkakahiwalay sa lipunan sa bansa ang mga sambahayang iisang tao lamang ang nakatira sa Seoul.

Sa kabila ng mga pagsisikap ng pamahalaan na tugunan ang mga isyung ito—gaya ng inisyatibang ‘Seoul Without Loneliness,’ na naglalaan ng pondo para sa mga serbisyong pangsuporta at nagtataguyod ng mga komunidad ng kabataan—marami pa ring kabataan ang nakararamdam na hindi sila konektado sa iba. Dahil sa matinding kultura sa trabaho, di-abot-kayang pabahay, at limitadong panlipunang proteksiyon, nahihirapan ang mga kabataan na makakita ng kasiya-siyang kinabukasan sa lungsod.

Bakit Umaalis sa Seoul ang mga Kabataan?

Ugat ng pag-alis mula sa Seoul ang masalimuot na halo ng mga salik na pang-ekonomiya, panlipunan, at sikolohikal:

• Gastos sa Pabahay: Kabilang ang mga presyo ng real estate sa Seoul sa pinakamataas sa buong mundo, kaya hindi maabot na pangarap ng maraming kabataan ang magkaroon ng sariling bahay.
• Kultura sa Trabaho: Isa ang South Korea sa mga bansang may pinakamahahabang linggo ng trabaho sa hanay ng mga maunlad na bansa. Malalim nang nakaugat ang inaasahang mag-o-overtime at uunahin ang kompanya kaysa sa personal na buhay.
• Pagkakahiwalay sa Lipunan: Dahil sa pagdami ng mga sambahayang iisang tao lamang ang nakatira at paghina ng mga tradisyonal na estruktura ng komunidad, maraming kabataan ang nakararamdam ng pag-iisa.
• Bumababang Bilang ng Kapanganakan: Pinakamababa sa buong mundo ang fertility rate ng bansa, na 0.78 anak lamang kada babae—malayong mas mababa sa 2.1 na kailangan upang maging matatag ang populasyon. Malalaking salik dito ang mataas na gastusin sa pamumuhay, kawalan ng katiyakan sa trabaho, at hindi pagkakapantay-pantay ng kasarian.

Dahil dito, naghahanap ng ibang mapagpipilian ang maraming kabataang South Korean—lumilipat man sila sa mas maliliit na lungsod at kanayunan o nangingibang-bansa upang makahanap ng mas maayos na balanse sa trabaho at personal na buhay at mas kaunting panlipunang presyon.

‘Don’t Worry Village’: Bagong Modelo ng Komunidad

Isa sa mga pinakapansin-pansing tugon sa mga hamong ito ang pag-usbong ng mga komunidad na sadyang binuo, gaya ng ‘Don’t Worry Village’ sa Mokpo. Itinatag ito ni Hong Dong-joo, na umalis din sa Seoul upang humanap ng mas magandang kalidad ng buhay. Layunin ng nayon na magbigay ng pakiramdam ng komunidad na sa tingin ng marami ay wala sa makabagong lipunan ng South Korea.

Sa tulong ng pondo mula sa pamahalaan, nag-aalok ang Don’t Worry Village ng tulong pinansyal, mga workshop, at suportibong kapaligiran para sa mga kabataang gustong lumipat doon. Hindi lamang abot-kayang tirahan ang layunin nito, kundi ang paglinang din ng tunay na ugnayang panlipunan at mas mabagal ngunit mas makabuluhang takbo ng buhay.

Inilarawan ni Kim Ji-ung, na nagpapatakbo na ngayon ng sarili niyang negosyo sa pagkukumpuni sa Mokpo, na malaki ang naging pagbabago sa buhay niya. “Dito, pakiramdam ko ay kabilang ako. May mga kaibigan ako, may layunin, at may oras para mag-enjoy sa buhay,” sabi niya. Gayundin ang sinasabi ng iba pang lumipat doon; iniulat nilang bumuti ang kanilang kapakanan at tumibay ang kanilang ugnayang panlipunan.

Paano Gumagana ang Nayon

Higit pa sa isang proyekto sa pabahay ang Don’t Worry Village. Isa itong eksperimento sa pagbuo ng komunidad na kinabibilangan ng:

• Mga workshop at sesyon ng pagsasanay upang matulungan ang mga bagong dating na magkaroon ng mga kasanayan at makaangkop sa buhay sa kanayunan
• Mga pinagsasaluhang lugar para sa pakikisalamuha at pagtutulungan
• Mga ugnayan para sa paggabay at suporta ng kapwa
• Mga pagtitipon at aktibidad na naglalayong magpatibay ng pakiramdam ng pagiging kabilang

Naging inspirasyon ang nayon sa mga katulad na inisyatiba sa buong South Korea, habang dumarami ang kabataang naghahanap ng alternatibo sa mga presyon ng buhay-lungsod. Gayunman, hindi laging madali ang paglipat. Nananatiling nakasentro sa Seoul ang karamihan sa mga trabaho at imprastraktura, at maliit na bahagi lamang ng mga dumadalo sa mga workshop sa mga nayon para sa kabataan ang tuluyang lumilipat.

Tugon ng Pamahalaan: Mababaligtad ba ng mga Patakaran ang Kalakaran?

Lubos na batid ng pamahalaan ng South Korea ang krisis sa demograpiya na kinakaharap ng bansa. Bukod sa kampanyang ‘Seoul Without Loneliness,’ naglunsad ang mga awtoridad ng iba’t ibang patakarang naglalayong pasiglahin ang mga rehiyon at suportahan ang mga batang pamilya. Kabilang dito ang:

• Mga insentibong pinansyal para sa mga pamilyang lilipat sa kanayunan
• Mga subsidiya para sa pabahay at pangangalaga ng bata
• Pamumuhunan sa lokal na imprastraktura at paglikha ng mga trabaho
• Mga programang nagtataguyod ng komunidad at mga ugnayan ng panlipunang suporta

Sa kabila ng mga pagsisikap na ito, napatunayang mahirap pigilan ang paglipat patungong Seoul. Mahigit kalahati pa rin ng populasyon ng bansa ang nasa kabisera at sa nakapaligid na kalakhang pook nito, na sumasakop sa 12% lamang ng lupain. Noong 2023, umabot sa pinakamataas na antas na naitala ang agwat ng populasyon sa pagitan ng mga kalakhang pook at mga lugar sa labas ng mga ito.

May ilang lungsod sa rehiyon na nanganganib mawalan ng populasyon hanggang tuluyang maglaho. Sinimulan pa nga nilang tanggapin ang mga pasilidad gaya ng mga bilangguan, planta ng pagsusunog ng basura, at mga base militar—na dati’y itinuturing na hindi kanais-nais—sa pag-asang mapatatag ang populasyon at mapasigla ang mga lokal na ekonomiya. Ipinakikita ng pagbabagong ito mula sa kaisipang ‘not in my backyard’ (Nimby) tungo sa ‘yes in my backyard’ (Yimby) ang matinding pangangailangan ng maraming komunidad.

Mas Malawak na Konteksto: Migrasyon, Kabataan, at Pagbabagong Panlipunan sa Asya

Hindi lamang sa South Korea nangyayari ang migrasyon ng kabataan. Sa buong Asya, lumilipat-lipat ang mga kabataan upang maghanap ng edukasyon, trabaho, at mga bagong kalayaan sa mabilis na nagbabagong mundo. Itinatampok ng akademikong pananaliksik ang iba’t ibang karanasan sa migrasyon, mula sa mga lumilipat para mag-aral at mga kabataang ikalawang henerasyon hanggang sa mga batang walang estadong kinabibilangan o walang dokumento.

Sa South Korea, tradisyonal na tinitingnan ang migrasyon sa lente ng ekonomiya, at hindi gaanong nabibigyang-pansin ang mga karapatan at kapakanan ng kabataan. Gayunman, ipinahihiwatig ng pagdami ng mga komunidad gaya ng Don’t Worry Village ang pagbabago tungo sa pagbibigay-priyoridad sa panlipunang suporta at kalidad ng buhay.

Sa ibang bahagi ng rehiyon, madalas na itinutulak ang migrasyon ng kawalang-katiyakan sa kabuhayan, mga suliraning pangkapaligiran, at paghahanap ng mas magagandang oportunidad. Halimbawa, sa Timog-Silangang Asya, itinutulak ng pagbabago ng klima at kahirapan ang mga pamilya na lumipat, kung minsan ay naiiwan ang mga anak sa mga mapanganib na kalagayan. Ipinakikita ng mga kuwentong ito ang pangangailangan sa mga patakarang tumutugon sa mga ugat ng migrasyon at sumusuporta sa kapakanan ng kabataan, manatili man sila o umalis.

Mga Hamon at Limitasyon: Bakit Maaaring Magpatuloy ang Pag-alis

Bagaman nagbibigay ng pag-asa ang mga nayon gaya ng Don’t Worry Village, nananatili ang malalaking hamon. Dahil nakasentro sa Seoul ang mga trabaho, edukasyon, at imprastraktura, nahihirapan ang mga kabataan na bumuo ng matatag na buhay sa ibang lugar. Marami sa mga dumadalo sa mga workshop o dumadalaw sa mga komunidad sa kanayunan ang bumabalik sa lungsod dahil hindi sila makahanap ng trabaho o makaangkop sa mas mabagal na takbo ng buhay.

Pinipili naman ng iba na tuluyang umalis ng bansa upang maghanap ng mga oportunidad sa ibang bansa, kung saan sa tingin nila ay hindi sila gaanong hinuhusgahan at mas maayos ang balanse ng trabaho at personal na buhay. Ipinakikita ng karanasan ng kabataang Koreano sa mga komunidad ng diaspora, gaya ng mga nasa Vancouver, Canada, na maaari ring maging paraan ang migrasyon upang makahanap ng komunidad at pagkakakilanlan sa labas ng mga presyon ng lipunan ng South Korea.

Samantala, patuloy na lumalala ang krisis sa demograpiya ng bansa. Mabilis na tumatanda ang populasyon at malayong mababa sa antas na kailangan upang mapalitan ang mga namamatay ang fertility rate, kaya nanganganib tuluyang maglaho ang maraming rehiyon. Noong 2021, itinalaga ang 89 sa 229 na munisipalidad bilang ‘nanganganib maglaho.’

Ano ang Kailangan Upang Mabaligtad ang Kalakaran?

Nagkakaisa ang mga eksperto na higit pa sa mga insentibong pinansyal o paisa-isang pagbabago sa patakaran ang kailangan upang matugunan ang mga hamon sa demograpiya at lipunan ng South Korea. Kailangan ang mga pundamental na pagbabago sa mga larangan gaya ng:

• Kultura sa Trabaho: Pagbabawas ng oras ng trabaho, pagtataguyod ng balanse sa trabaho at personal na buhay, at paghamon sa kulturang inuuna ang trabaho kaysa pamilya at personal na kaganapan.
• Pagkakapantay-pantay ng Kasarian: Pagpapalawak ng mga oportunidad para sa kababaihan sa lakas-paggawa, pagtataguyod ng pinagsasaluhang responsibilidad sa pagpapalaki ng anak, at pag-aalis sa malalim nang nakaugat na mga patriyarkal na pamantayan.
• Abot-kayang Pabahay: Pagbibigay-daan sa mga kabataan na magkaroon ng sariling bahay at magsimula ng pamilya nang hindi nababaon sa utang.
• Panlipunang Suporta: Pagbuo ng mas matitibay na ugnayan at sistema ng suporta sa komunidad, kapwa sa mga lungsod at kanayunan.

Napanatili ng mga bansang gaya ng France at Denmark ang mas mataas na fertility rate sa pamamagitan ng pagkakapantay-pantay ng kasarian at mas maluwag na kultura sa trabaho. Ipinahihiwatig ng karanasan ng South Korea na malamang na magpatuloy ang pag-alis mula sa Seoul—at ang mas malawak na krisis sa demograpiya—kung walang mga katulad na pagbabago.

Buod

• Umaalis sa Seoul ang mga kabataang South Korean dahil sa mataas na gastusin sa pamumuhay, matinding kultura sa trabaho, at pagkakahiwalay sa lipunan.
• Nag-aalok ng alternatibo ang mga komunidad na sadyang binuo, gaya ng Don’t Worry Village sa Mokpo, na nakatuon sa ugnayang panlipunan at kapakanan.
• Sinikap ng mga patakaran ng pamahalaan na tugunan ang kalungkutan at paghina ng mga rehiyon, ngunit nananatili sa kabisera ang karamihan sa mga trabaho at imprastraktura.
• Nakaharap ang South Korea sa krisis sa demograpiya, taglay ang pinakamababang fertility rate sa buong mundo at maraming rehiyong nanganganib maglaho.
• Ayon sa mga eksperto, kailangan ang pundamental na pagbabago sa kultura sa trabaho, pagkakapantay-pantay ng kasarian, at panlipunang suporta upang mabaligtad ang mga kalakarang ito.