Pagtuklas sa mga Istasyong Multo ng Tokyo at sa mga Nakatagong Kasaysayan ng mga Ito

Nabubunyag ang mga nakatagong istasyon sa ilalim ng Tokyo

Lalong lumalakas ang ugong ng Keisei Skyliner habang pumapasok ito sa isang tunel sa ilalim ng Ueno Park. Sa loob ng maliwanag nitong mga bagon, sumisilip sa mga telepono at maleta ang mga biyaherong papunta sa Narita Airport. Sa labas mismo ng mga bintana ng tren, mabilis na dumaraan ang isang madilim na plataporma. Mantsado ng ilang dekadang uling ang kongkreto. Kulubot na sa mga gilid ang kupas na poster para sa high speed rail. Nakapinid at nababalot ng alikabok ang isang maliit na kahoy na kubol kung saan dating nagbubutas ng tiket na papel ang isang kawani. Hindi humihinto ang tren. Ito ang Hakubutsukan Dobutsuen Station, isang hindi na ginagamit na hintuan sa Keisei Main Line na dating nagsisilbing daanan ng mga namamasyal patungo sa Ueno Zoo at sa distrito ng mga museo. Binuksan ito noong 1933, nagamit sa loob ng ilang dekada, at tuluyang tumahimik noong huling bahagi ng dekada 1990. Ang natitira rito ay isang napreserbang bahagi ng nakaraan ng transportasyon sa lungsod, sa ilalim mismo ng isa sa mga pinakamasiglang parke ng Tokyo.

Pinapayuhan ng mga kawani ng istasyon na may alam sa lugar ang mga bisita sa mga espesyal na paglilibot na mag-ingat sa alikabok na may halong bakal, langis at putik na nakakapit pa rin sa mga ibabaw. Iniwan ang mga plataporma at tunel sa dati nilang kalagayan, maliban sa mga pampatibay laban sa lindol. Sa antas ng kalsada, nakatayo ang kapansin-pansing neoklasikong pasukan na tila labi ng ibang panahon. Nakatutok sa Ueno Park ang malalaking esmeraldang berdeng pintuang bakal na dumudulas. Nasa ibabaw ng pasilyo ang bubong na hugis piramide at isang kupola, habang pababa sa malamig at amoy-amag na ilalim ng lupa ang malalapad na hagdanan. Sa loob, ipinahihiwatig ng pagsasanib ng hiwaga at bakas ng pagkasira ang mahabang kasaysayan ng isang lungsod na patuloy na lumawak, nagpalit ng mga ruta ng tren at nagsara ng mga istasyon habang nagbabago ang mga nakagawian ng mga tao. May mga bulung-bulungan tungkol sa mga pabrika noong digmaan o sa isang karwaheng imperyal na minsang itinago rito, ngunit walang nakumpirma.

Nasa likod ng mga pader, pinto at kadiliman ang mga tinatawag na istasyong multo, ngunit nananatili silang nakaukit sa pang-araw-araw na mapa ng lungsod. Mga talaarawang industriyal ang mga ito na yari sa kongkreto, ladrilyo at bakal. May mga platapormang itinayo para sa sandaling mabilis na lumipas. Ang iba naman ay umunlad bago kumupas nang palitan sila ng mga bagong terminal at mas mahahabang tren. Isa ang nakatagong hintuan sa Ueno sa ilang lugar kung saan natabunan ng makabagong network ng Tokyo ang mga planong kinalimutan at mga plataporma, kabilang ang isang selyadong plataporma sa ilalim ng Shimbashi at ang nakaaantig na mga labi ng Manseibashi sa tabi ng Kanda River.

Ano ang istasyong multo

Ang istasyong multo, na madalas tawaging estasyong multo sa Ingles na ghost station, ay hintuan ng tren o subway na isinara, hindi kailanman binuksan, o hindi na ginagamit sa ibang dahilan kahit dumaraan pa rin doon ang mga tren. May mga istasyong isinara nang bumaba ang bilang ng mga pasahero o nang baguhin ng mga bagong linya at terminal ang mga ruta. Mayroon ding hindi kailanman pinagamit matapos magbago ang mga plano. Sa ibang pagkakataon, napilitan ang digmaan o sakuna na pansamantalang ipasara ang mga ito, at naging permanente ang pagsasara. Nananatili nang ilang dekada ang mga plataporma at tunel, nakatago ngunit lantad sa ilalim ng lungsod.

May mga hindi ginagamit na istasyon sa malalaking network ng tren, mula sa mga hintuang itinayo noong Cold War sa Berlin sa likod ng mga tawiran sa hangganan hanggang sa mga selyadong plataporma sa London at Paris. May sarili ring kuwento ang Tokyo. Dito, nagsanib ang magkakapatong na linya ng mga pribadong riles, subway ng lungsod na lumago nang paisa-isang linya, at muling pagtatayo matapos ang digmaan upang makabuo ng masinsin at madaling iangkop na sistema. Naging hindi na kailangan ang mga istasyong dating may malinaw na silbi nang lumitaw ang mas magagandang koneksiyon o nang mangailangan ang mga pamantayan sa kaligtasan ng mas mahahaba at mas malalapad na plataporma. Bunga nito, may ilang lugar kung saan sa isang iglap lamang masisilayan mula sa bintana ng tren ang isang platapormang hindi na tumatanggap ng mga pasahero.

Hakubutsukan Dobutsuen, ang daan patungo sa museo at zoo na tila tumigil sa panahon

Binuksan ang Hakubutsukan Dobutsuen Station noong 1933 upang maglingkod sa sentrong pangkultura ng Ueno Park. Bahagi noon ng lupain ng imperyal na pamilya ang lugar, kaya kinailangan ng proyekto ng espesyal na pahintulot. Dumaan din ang disenyo sa dibisyon ng arkitektura ng dating Ministry of Railways upang matiyak na marangal ang anyo nito. Sumasalamin sa pamana nito ang pasukan. Pormal ang harapang nakaturo sa parke, ngunit mas praktikal ang anyo ng istasyon sa likod ng mga pintuang iyon. Ipinakikita ng mga pader na mantsado ng uling at ng nakalitaw na kongkreto ang ilang dekadang paggamit. Noong mga unang taon nito, dumaraan sa mga tarangkahan ang mga taong papunta sa Tokyo Imperial Household Museum at sa zoo, kaya nagsilbi itong pasukan sa mga museo at kulungan ng mga hayop sa parke.

Hindi kailanman nagkaroon ng malalaking pagsasaayos ang istasyon. Sa loob ng maraming taon, gumamit ito ng mga kahoy na turnstile kahit karaniwan na sa ibang lugar ang mas makabagong kagamitan. Gumawa ng mga mural ng hayop, kabilang ang elepante at mga penguin, ang mga estudyante mula sa kalapit na Tokyo University of the Arts. Nagbigay ang mga ito ng bahagyang sigla sa espasyo sa ilalim ng lupa. Apat na bagon lamang ang kayang tanggapin ng plataporma, at naging problema ito nang pahabain ng Keisei line ang mga tren upang mas ligtas na makapagsakay ng mas maraming pasahero. Kumonti ang sumasakay habang mas pinipili ng mga pasahero ang ibang istasyon, lalo na ang Keisei Ueno na 900 metro lamang ang layo. Limitadong oras ng operasyon at iisang kawani ang nagmarka sa mga huling taon ng serbisyo nito.

Natapos ang serbisyo noong 1997 at pormal na isinara ang istasyon noong 2004. Nananatili ang bahaging nasa ilalim ng lupa bilang kapsula ng panahon, maliban sa mga pampatibay laban sa lindol. Noong 2018, itinalaga ng Tokyo Metropolitan Government ang lugar bilang makasaysayang gusali; ito ang unang pasilidad ng tren sa lungsod na tumanggap ng gayong katayuan. Mula noon, muling pinaganda ng mga pakikipagtulungan ang pasukan sa antas ng kalsada, kabilang ang bagong disenyong berdeng pinto ng artist na si Katsuhiko Hibino na tumutukoy sa orihinal na paleta ng kulay. Sa loob, isinasalaysay ng napreserbang kapaligiran ang sarili nitong kuwento sa pamamagitan ng dumi, mga karatula at hugis ng isang masikip na platapormang hindi nakasabay sa paglaki ng kalakhang lungsod.

Paano ito makikita ngayon

Hindi bahagi ng regular na serbisyo ang plataporma sa ilalim ng lupa at nananatili itong sarado sa mga karaniwang bisita. Sa mga piling pagkakataon, naggagabay ang operator ng maliliit na grupo sa lugar bilang bahagi ng mga espesyal na programa. Mula sa mga tren ng Keisei na umaalis sa Ueno, kung minsan ay masisilip ng mga pasahero ang madilim na plataporma habang patungo ang linya sa Nippori. Muling inayos ang pormal na pasukan malapit sa Ueno Park sa antas ng kalsada, kaya masisilayan ang arkitekturang dating nagsilbing daan patungo sa zoo at distrito ng mga museo.

Ang panandaliang plataporma ng Ginza Line sa Shimbashi

Sa ilalim ng isa sa pinakamatandang sentro ng tren sa Tokyo ay nakatago ang isa pang bakas ng planong nagbago. Sa likod ng isang payak na pintuang metal malapit sa Exit 8 ng Ginza Line sa Shimbashi ay may nakatagong platapormang natapos noong 1939. Mga walong buwan lamang itong ginamit. Pinahinto ng hindi pagkakasundo ng mga kompanya ng tren ang orihinal na plano, kaya napabayaan ang plataporma. Noong panahon ng digmaan, iniulat na nagsilbi ang lugar bilang puwesto para magbaligtad ng direksiyon ang mga tren nang maantala ng pinsala ng pambobomba ang karaniwang operasyon.

Nag-iwan ng bakas ang paggamit nito noong digmaan sa kasaysayan ng ilalim ng lupa ng Tokyo. Ipinakikita ng selyadong lugar kung paanong madalas magplano ang mga tagapagtayo ng transportasyon ng malalaking pagpapalawak at alternatibong ruta, ngunit nababago ang mga ito dahil sa mga kompromiso at pangyayari. Sa ngayon, naglalakad ang mga pasahero lampas sa payak na pintuan nang hindi nalalaman na may plataporma sa likod nito. Hindi bukas sa publiko ang lugar at nananatili itong bahagi ng bersiyon ng Ginza Line na maaaring natupad sana.

Manseibashi, mula sa engrandeng terminal tungo sa pook-tanawin sa tabing-ilog

Maglakad sa tabi ng Kanda River at matatanaw ang mga arko ng pulang ladrilyo ng Manseibashi. Dating kinaroroonan ito ng isang engrandeng terminal sa Chuo Line. Dinisenyo ito ni Kingo Tatsuno, ang bantog na arkitektong nasa likod ng mga naunang sagisag ng makabagong Japan. Binuksan ang Manseibashi noong 1912 at mabilis na naging pangunahing dugtungan ng mga trambiya, riles para sa mga biyaherong taga-karatig-lugar at kalakalan. Nawasak ang malaking bahagi ng gitnang Tokyo sa Great Kanto Earthquake noong 1923, at nang muling itayo ang lungsod, itinuon ang pansin sa bagong sentro sa Tokyo Station. Unti-unting nawala ang papel ng Manseibashi sa mga sumunod na dekada, at isinara ang istasyon noong 1943.

Nagpatuloy sa ibang anyo ang kultura ng tren sa lugar. Nasa pook na ito ang Railway Museum at kalaunan ang Transportation Museum, na nagkuwento sa mga henerasyon ng bisita tungkol sa mga tren ng Japan. Nang isara ang Transportation Museum noong 2006, nagsimula ang panibagong yugto para sa lugar. Noong 2013, inayos ang mga arko at viaduct, at isinama ang mga labi ng mga plataporma at hagdanan sa isang komersiyal na espasyong may mga cafe at tindahan ng disenyong produkto. Maaaring akyatin ng mga bisita ang orihinal na mga hagdanan at tumayo sa lugar kung saan dating naghihintay ang mga pasahero. Madaling mapansin sa mga ladrilyo at detalye ng bato ang maingat na pagsisikap na panatilihin ang mahigit isang siglong pagkakayari. Sa itaas, patuloy na dumaraan ang mga tren, at sumasanib ang ingay ng mga ito sa tuloy-tuloy na pintig ng lungsod.

Dalawang kuwento ng Manseibashi

May dalawang bahagi ng nakatagong kasaysayan ng subway sa pangalang Manseibashi. Sa mga tunel ng Ginza Line, gumana ang hiwalay na platapormang multo na pinangalanang Manseibashi bilang pansamantalang hintuan mula Enero 1930 hanggang Nobyembre 1931 habang itinatayo ang Kanda Station. Nanatili itong madilim sa loob ng ilang dekada habang dumaraan dito ang mga tren. Sa pambihirang hakbang, binuksan ng operator ang ilaw sa nakatagong plataporma sa maikling panahon noong 2017 upang masilip ito ng mga pasahero habang dumaraan. Sa kaparehong panahon, binuksan din ang ilaw sa isang hindi na ginagamit na plataporma mula sa dating Jingumae Station, na bahagi na ngayon ng Omotesando Station. Magkaibang lugar ang pook sa tabing-ilog at ang platapormang multo ng subway, ngunit pareho ang pangalan ng mga ito. Kapwa ipinakikita ng mga ito kung paanong patuloy na nagbago ang network ng tren sa gitnang Tokyo sa buong ikadalawampung siglo.

Bakit nagiging multo ang mga istasyon sa Tokyo

Masalimuot na ugnayan ng mga linyang itinayo ng iba’t ibang kompanya sa loob ng maraming dekada ang network ng tren sa Tokyo. Dinadala ng mga pribadong riles sa sentro ng lungsod ang mga biyaherong mula sa mga karatig-lugar. Nagkakrus ang mga linya ng subway sa downtown. Sinusundan pa rin ng mga linya ng Japan Rail ang mga rutang itinakda noong huling bahagi ng ikalabinsiyam at unang bahagi ng ikadalawampung siglo. Dahil sa dami ng magkakapatong na linya, walang tigil ang pagbabago. Lumilitaw ang mga bagong sentro, kumakaunti ang pasahero sa mga lumang hintuan, at hindi na tumutugon sa pangangailangan sa kaligtasan at kapasidad ang mga dating angkop na maiikling plataporma. Pinilit ng digmaan at mga lindol ang mahihirap na pagpapasya. Binago ng hindi pagkakasundo ng mga kompanya ang mga planong nasa ilalim ng lupa. Bawat istasyong multo ay tala ng pasyang ginawa upang mas mapagsilbihan ang mga pasahero, o ng proyektong pinahinto ng mga pangyayaring wala sa loob ng tunel.

• Napatunayang napakaikli ng mga plataporma para sa mas mahahabang tren at makabagong tuntunin sa kaligtasan.
• Inilipat ng mga bagong terminal at dugtungan ng mga linya ang mga biyahero sa mas maginhawang hintuan.
• Binago ng pinsala ng digmaan at muling pagbangon mula sa sakuna ang mga prayoridad at ruta.
• Nagkasalungat ang mga plano ng mga kompanya, kaya nawalan ng silbi ang mga natapos nang plataporma.
• Dahil magkakalapit ang ilang istasyon, naging mas mabagal at hindi episyente ang serbisyo.
• Inilipat ng modernisasyon ang mga yaman sa mga rutang maraming pasahero.

Hindi ang pag-usbong ng high speed rail ang lumikha sa mga istasyong multo, ngunit binago nito ang mas malawak na mapa. Habang pinag-uugnay ng mga linya ng Shinkansen ang mga rehiyon nang mas mahigpit, naging mas nakasentro sa malalaking terminal ang mga biyahe sa pagitan ng mga lungsod, samantalang pinahusay ng mga lokal na operator ang mga network sa lungsod para sa madalas at maaasahang serbisyo. Pumabor ang ganitong presyur sa imprastrakturang madaling iangkop at nagbawas sa kaakit-akit na katangian ng masisikip at luma nang hintuan. Kung pinahihintulutan ng kasaysayan at estruktura, ginamit muli ang ilang lugar para sa mga bagong pampublikong gawain. Isinara at iniwang buo naman ang iba.

Pagpapanatili, kaligtasan at pagpasok ng publiko

Kaakit-akit ang mga istasyong multo. Pinagsasama ng mga ito ang gunita, detalye ng arkitektura at bahid ng lihim. Ngunit higit sa lahat ang kaligtasan at pagsunod sa batas. Hindi pinapapasok ang publiko sa karamihan ng mga lugar na ito, at may mabubuting dahilan kung bakit pinoprotektahan ang mga ito. Hindi itinayo ang mga plataporma ayon sa makabagong pamantayan. Maaaring maipon sa paglipas ng panahon ang alikabok at langis sa mga tunel. Kailangang manatiling maluwag ang mga daanan palabas sa oras ng emerhensiya para sa mga tren na dumaraan. Dapat lamang bumisita sa pamamagitan ng mga organisadong kaganapan at opisyal na paglilibot. Huwag pumasok nang walang pahintulot. Binabalanse ng mga operator ng tren at tagapamahala ng istasyon ang interes ng publiko at ang kaligtasan at operasyon.

Sinasalamin ng pagtatalaga noong 2018 sa Hakubutsukan Dobutsuen bilang makasaysayang gusali ang mas malawak na pagpapahalaga sa kulturang halaga ng mga lumang pasilidad ng tren. Maingat na inayos ang pasukan, ngunit nananatiling napreserbang lugar ng trabaho ang bahagi sa ilalim ng lupa, na may mga pagpapahusay laban sa lindol na gumagalang sa orihinal nitong anyo. Sa Manseibashi, nagbibigay-daan ang maingat na muling paggamit para makalakad ang mga bisita sa orihinal na mga hagdanan at plataporma nang hindi pumapasok sa mga aktibong riles. Pinananatili ng ganitong pagbabago na nakikita at napapakinabangan ang kasaysayan, habang pinoprotektahan ang mga pasahero at kawani.

Maraming ligtas na paraan para sa sinumang interesado sa mga nakatagong istasyon ng Tokyo. Mula sa mga tren ng Keisei, abangan ang madilim na plataporma sa pagitan ng Ueno at Nippori. Maglakad sa mga arko sa tabing-ilog ng Manseibashi at tumapak sa mga bahagi ng orihinal na platapormang naging bahagi na ng pampublikong espasyo. Subaybayan ang mga pana-panahong programa, dahil paminsan-minsang binubuksan ng mga operator ang ilaw sa mga selyadong plataporma o pinapapasok ang publiko sa mga ito sa limitadong panahon. Sa Shimbashi, palatandaan ng nakatagong plataporma ang pinto malapit sa Exit 8 ng Ginza Line, ngunit hindi ito bukas sa mga bisita.

Mula sa mga alamat tungo sa panitikan

Hindi lamang mga biyahero at turista ang dinadala ng mga riles ng Japan. Kasama rin dito ang mga kuwento. Kilala ang ilang istasyon sa bansa dahil sa nakatatakot na reputasyon ng mga ito, gaya ng malalalim at umaalingawngaw na plataporma ng Doai Station sa Gunma o ng tahimik na underpass sa Kokudo sa Yokohama na may mga bakas ng digmaan. Sa Tokyo, umiikot ang mga alamat sa lungsod tungkol sa malalaking sentro gaya ng Shinjuku kapag hatinggabi. Naiiba ang mga lugar na iyon sa mga istasyong multo, ngunit nagmumula rin ang mga ito sa pagsasanib ng kasaysayan, pag-iisa at imahinasyong pinupukaw ng mga lumang tunel.

Nakakita ang mga manunulat ng makapangyarihang tagpuan sa mga lugar sa paligid ng Ueno Park. Sinusundan ng nobela ni Yu Miri na Tokyo Ueno Station ang isang lalaking dumaraan sa mga laylayan ng buhay, at pinag-uugnay ang parke, ang paligid ng istasyon at ang mga siklo ng pagdiriwang at paghihirap sa lungsod. Pinagninilayan ng kuwento ang kawalan ng tirahan, pagkawala at ang agwat sa pagitan ng sentro ng kapangyarihan at ng mga karaniwang manggagawang nagtayo sa makabagong Tokyo. Sa pagbibigay-pansin ng nobela sa parke at mga paligid nito, kabilang ang mga lugar na hindi pinapansin ng marami, nagkakaroon ng tinig ang mga kapitbahayang ito na higit pa sa pagiging mga dugtungan ng transportasyon.

May ipinahihiwatig ang pagkahumaling na ito tungkol sa paraan ng pag-alala ng mga lungsod. Mga pisikal na bakas ng naunang plano ang mga nakatagong plataporma at selyadong pinto. Tumatanggap naman ng mga bagong tao ang mga inayos na arko at muling binuhay na pasukan sa mga makasaysayang lugar. Sa pamamagitan man ng panitikan, potograpiya o mga gabay na pagbisita, tinutulungan ng mga istasyong multo ng Tokyo ang mga residente at bisita na makita kung paano lumago ang kabisera at kung paano ito patuloy na umaangkop habang pasan ang mga patong-patong na alaala sa ilalim ng mga kalsada.

Mga tampok

• Binuksan ang Hakubutsukan Dobutsuen Station noong 1933 upang pagsilbihan ang Ueno Park at itinigil ang serbisyo rito noong 1997; pormal itong isinara noong 2004.
• Nakatayo sa dating lupain ng imperyal na pamilya ang neoklasikong pasukan ng istasyon, kaya kinailangan ng espesyal na pahintulot at marangal na disenyo.
• Noong 2018, ito ang naging unang pasilidad ng tren na itinalaga ng Tokyo Metropolitan Government bilang makasaysayang gusali.
• Dumaraan pa rin ang mga tren ng Keisei sa madilim na plataporma sa pagitan ng Ueno at Nippori, samantalang nananatiling sarado sa publiko ang napreserbang loob nito maliban sa mga espesyal na programa.
• Mga walong buwan lamang ginamit noong 1939 ang selyadong plataporma ng Ginza Line sa ilalim ng Shimbashi, bago ito ginamit noong panahon ng digmaan bilang puwesto para magbaligtad ng direksiyon ang mga tren.
• Binuksan noong 1912 ang viaduct na yari sa pulang ladrilyo ng Manseibashi, isinara noong 1943 at inayos noong 2013 bilang isang kompleks sa tabing-ilog na nagpapanatili sa mga hagdanan at bahagi ng plataporma.
• Pansamantalang binuksan ang ilaw sa hiwalay na platapormang multo ng Ginza Line na pinangalanang Manseibashi noong 2017, kasama ang isang hindi na ginagamit na plataporma sa Omotesando.
• Kabilang sa mga karaniwang dahilan ng pagkakaroon ng mga istasyong multo ang maiikling plataporma, pagbabago ng ruta, mga pamantayan sa kaligtasan, pinsala ng digmaan at magkakapatong na hintuan.
• Nakasentro ang pagpasok ng publiko sa mga ligtas at organisadong kaganapan at muling paggamit ng mga lugar, hindi sa pagpasok nang walang pahintulot sa mga saradong tunel o plataporma.
• Iniuugnay ng mga istasyong multo ng Tokyo ang kasaysayan ng transportasyon sa kultura; lumilitaw ang mga ito sa panitikan at hinuhubog kung paano inaalala ng lungsod ang nakaraan nito.