Inilalagay ng Emergency sa KP sa Sentro ng Alitan sa Pakistan ang mga Limitasyong Konstitusyonal, Pagkakakulong at Pamamahala ng mga Inihalal

Dalawang kapangyarihang konstitusyonal, isang pamahalaang napatalsik

Pinamamahalaan ni Gobernador Faisal Karim Kundi ang Khyber Pakhtunkhwa kasama ang isang 11-kataong advisory council matapos magdeklara si Pangulong Asif Ali Zardari ng emergency at pamamahala ng gobernador, sa payo ni Punong Ministro Shehbaz Sharif. Nagtatag din ang pederal na pamahalaan ng hiwalay na mekanismong administratibo para sa 12 distritong inilalarawan nitong pinakamatinding naapektuhan ng militansiya. Nasa kustodiya ng pamahalaan si Punong Ministro Sohail Afridi, habang naghahanda ang partidong Pakistan Tehreek-e-Insaf niya ng hamon sa korte.

Pinagsasama ng hakbang ang Artikulo 232 at 234 ng Konstitusyon ng Pakistan, mga probisyong tumutukoy sa magkaibang uri ng emergency at may magkakaibang limitasyon. Ayon sa mga pederal na ministro, sapat na batayan ang lumalalang seguridad at pagkabigo ng pamamahalang konstitusyonal upang ipatupad ang dalawa. Tinatanggihan ng PTI ang paliwanag na iyon at iginiit na puntirya ng pasya ang inihalal nitong pamahalaang panlalawigan habang naghahanda ang mga tagasuporta na magmartsa patungong Islamabad dahil sa pagkakakulong ng tagapagtatag ng partido na si Imran Khan.

Higit pa sa tanong kung mapabubuti ng Islamabad ang seguridad ang sentrong alitan. Tungkol ito sa ebidensiyang kailangan upang mapatalsik ang isang administrasyong panlalawigan, kung gaano katagal ang pagpapatalsik na iyon, at kung maaaring panatilihin ng emergency na wala sa kapangyarihan ang mga inihalal na opisyal matapos magwakas ang hiwalay na kapangyarihan para sa pamamahala ng gobernador.

Ayon kay Ministro ng Batas Azam Nazeer Tarar, walang takdang panahon ang Artikulo 232. Sinabi rin niyang hindi awtomatikong maibabalik sa pamahalaan ang mga kapangyarihang pambatas ng kapulungang panlalawigan matapos ang anim na buwan. Mahirap itugma ang interpretasyong iyon sa argumentong pansamantalang napatalsik ang ministeryo ni Afridi sa halip na legal na ibinasura.

Wala pang inanunsiyong petsa ng pagtatapos ng emergency o nakatakdang pagdinig sa korte sa mga ulat tungkol sa hakbang. Ang pag-apruba ng Parlamento, ang ipinangakong hamon sa batas at ang ebidensiya ng pamahalaan tungkol sa umano’y ugnayan sa mga militante ang magtatakda kung paano susuriin ang magkakatunggaling pahayag.

Sino ang nagpapatakbo ngayon sa lalawigan?

Tumutulong ang advisory council ni Kundi sa gobernador sa paggamit ng kapangyarihang panlalawigan. Kabilang sa hiwalay na kaayusan para sa 12 distrito ang isang karagdagang punong kalihim at isa pang konsehong nakatakdang mag-ugnay sa seguridad, administrasyon at kaunlaran. Hindi pinangalanan nang paisa-isa ang mga distrito sa mga paglalarawan ng kaayusang ito.

Ipinakikita ng pamahalaan ang mga pagbabagong ito bilang paraan upang mailagay sa mas koordinadong pamumuno ang mga puwersang panseguridad at administrasyong sibilyan. Inaakusahan ng mga pederal na ministro ang dating administrasyong panlalawigan na nabigong magbigay ng kagamitan sa pulisya, magpalakas sa mga yunit na lumalaban sa terorismo at makipagtulungan nang sapat sa Islamabad.

Ayon kay Barrister Aqeel Malik, Ministro ng Estado para sa Batas at Katarungan, parehong umiiral ang emergency at pamamahala ng gobernador, hindi aktibo ang kapulungang panlalawigan at nasa ilalim ng protektibong kustodiya ang tagapagsalita nito. Inilalarawan ng mga pahayag na iyon ang malawakang pagkaantala sa mga inihalal na institusyong panlalawigan, hindi lamang pagbabagong limitado sa mga operasyong panseguridad.

Lumilikha rin ang dalawang konseho ng magkakahiwalay na antas ng administrasyon sa loob ng lalawigan. Hindi ipinaliwanag sa mga iniulat na anunsiyo ang detalyadong kapangyarihan ng mga ito, ang ugnayan ng mga ito sa isa’t isa at ang mga kaayusan para sa pananagutan sa publiko.

Mga hinihingi ng Artikulo 232 at 234

Itinatadhana ng Artikulo 232 ang pagdedeklara ng emergency kapag nahaharap ang Pakistan sa digmaan, panlabas na agresyon o panloob na kaguluhang hindi kayang kontrolin ng pamahalaang panlalawigan. Tinutukoy naman ng Artikulo 234 ang ibang kalagayan: kapag hindi na kayang gumanap ng pamahalaang panlalawigan alinsunod sa Konstitusyon. Magkaibang legal na pasya, kung gayon, ang pagkakaroon ng malubhang suliraning panseguridad at ang pagkasira ng pamahalaang konstitusyonal.

Sa ilalim ng Artikulo 232, nananatili ang papel ng kapulungang panlalawigan sa paggawa ng batas, bagaman lumalawak ang kapangyarihan ng pederal na pamahalaan. Pinahihintulutan naman ng Artikulo 234 ang pag-angkin sa mga tungkulin ng lalawigan at paglilipat palayo sa kapulungan ng kapangyarihang pambatas. Sa paggamit sa dalawang probisyon, pinagsasama ang emergency sa seguridad at direktang pakikialam sa pamahalaang panlalawigan.

Nagdagdag ang Ika-18 Susog ng pananggalang na nangangailangan ng pahintulot para sa emergency na ibinatay sa panloob na kaguluhan. Kailangan ang resolusyon ng kapulungang panlalawigan; kung wala nito, kailangang aprubahan ng dalawang kapulungan ng Parlamento ang proklamasyon sa loob ng 10 araw. Hindi nagbigay ng pahintulot ang KP sa pamamagitan ng gayong resolusyon.

Hindi sapat na batayan ng alinman sa dalawang kondisyong konstitusyonal ang oposisyong pampolitika o nakaplanong martsa. Kailangang iugnay ng pederal na pamahalaan ang mga alegasyon nito tungkol sa seguridad sa angkop na pamantayang legal. Mahalaga sa politika ang interbensiyon dahil inilalarawang may dalawang-katlong mayorya sa kapulungang panlalawigan ang PTI, ngunit ang mga kondisyong konstitusyonal, hindi ang laki ng mayoryang iyon, ang batayan ng legal na alitan.

Hindi nilulutas ng anim na buwan ang alitan tungkol sa tagal

Ipinaliwanag ni Azam Nazeer Tarar, pederal na ministro ng batas, ang interpretasyon ng pamahalaan sa isang briefing para sa mga kinatawan ng dayuhang media:

Walang itinatakdang limitasyon sa panahon ang konstitusyon sa ilalim ng 232," sabi ni Tarar. "Gayunman, para sa 234, pagdating sa kapulungang panlalawigan at sa kapangyarihan nitong gumawa ng batas, maibabalik ang mga iyon matapos ang anim na buwan.

Pinaghihiwalay ng paninindigan niya ang tatlong tanong: gaano katagal magpapatuloy ang emergency, kailan muling makakakuha ng kapangyarihang pambatas ang kapulungan, at kailan babalik ang gabinete ng lalawigan. Ayon sa kanya, hindi awtomatikong mangyayari ang ikatlo kapag naganap ang ikalawa. Inilarawan din niya ang pamahalaang panlalawigan bilang suspendido nang hindi bababa sa anim na buwan, ngunit hindi nagtakda ng petsa ng pagtatapos ng emergency.

Higit pa rito ang sinabi ni Malik sa mga pampublikong talakayan: maaari umanong magpatuloy nang lampas sa anim na buwan ang emergency at pamamahala ng gobernador, depende sa kalagayan ng batas at kaayusan. Salungat ang pahayag na iyon sa interpretasyong konstitusyonal na hindi maaaring lumampas sa anim na buwan ang kapangyarihan sa ilalim ng Artikulo 234. Hiwalay na usapin ang pagpapatuloy ng emergency sa ilalim ng Artikulo 232 at kailangan pa rin nitong sumunod sa mga hinihingi ng Parlamento.

Hindi nangangahulugang walang legal na kontrol ang kawalan ng nakatakdang pinakahuling limitasyon sa ilalim ng Artikulo 232. Mahalaga pa rin ang mga batayan ng emergency, pag-apruba ng Parlamento at pagsusuri ng hudikatura. Hindi ipinaliwanag ng pamahalaan kung anong nasusukat na pagbuti sa seguridad ang magiging sapat upang wakasan ang kasalukuyang kaayusan.

Hindi rin nareresolba ang usapin tungkol sa gabinete ni Afridi. Sa Pir Sabir Shah v. Federation noong 1994, nagpasiya ang isang mahistrado ng Korte Suprema sa isang hiwalay na opinyong sumang-ayon sa hatol na hindi binibigyan ng Artikulo 234 ng kapangyarihan ang pangulo na tanggalin sa puwesto ang punong ministro at gabinete ng lalawigan. Ang concurring opinion ay hiwalay na opinyon ng isang mahistrado na sumasang-ayon sa resulta; dapat itong ihiwalay sa may-bisang hatol ng korte pagdating sa eksaktong bigat nito. Ang argumentong hinango sa opinyong iyon ay hindi awtomatikong winawakasan ng pagpapatalsik sa ilalim ng pamamahala ng gobernador ang konstitusyonal na pag-iral ng isang ministeryo.

Pinaghihiwalay ng mga naunang hatol ang kaguluhan at pagkabigo ng pamahalaang konstitusyonal

Nagsimula ang litigasyong noong 1994 sa pagtatangkang patalsikin ng pamahalaang Bhutto at Zardari ang isang punong ministro ng lalawigan. Tumulong ang mga miyembro ng partido ni Shehbaz Sharif upang makamit ang hatol. Mahalaga ito sa kasalukuyan dahil pinag-iiba nito ang pansamantalang pag-angkin sa mga tungkulin ng lalawigan at ang permanenteng pagpapatalsik sa isang pamahalaang nananatili ang tiwala ng kapulungang pambatas.

Makalipas ang isang taon, nang tangkain ng Pakistan Peoples Party na patalsikin si Punong Ministro Manzoor Wattoo ng Punjab, nagpasiya ang Lahore High Court na kailangan sa ilalim ng Artikulo 234 ang pagkasira ng makinaryang konstitusyonal. Natuklasan nitong wala ang kondisyong iyon sa Punjab. Nagbibigay ang hatol ng pamantayan para sa kasalukuyang alitan, ngunit hindi nito mismo pinagpapasiyahan kung natutugunan iyon ng kasalukuyang kalagayan sa KP.

Nagbibigay naman ng hiwalay na babala tungkol sa mga karapatan ang litigasyon ukol sa emergency noong 1998. Ipinatupad ni Punong Ministro Nawaz Sharif ang Artikulo 232 matapos ang mga pagsubok nuklear ng India at Pakistan, at sinuspinde ang mga pangunahing karapatan sa ilalim ng Artikulo 233. Hinamon ng dating pangulong si Farooq Leghari at ni Imran Khan ang mga hakbang na iyon.

Pinagtibay ng Korte Suprema ang emergency dahil sa napipintong panganib ng panlabas na agresyon. Hindi nito itinuring na sapat na panloob na kaguluhan para sa layuning iyon ang kawalan ng batas sa Sindh at mga pagpatay na sektaryo sa Punjab, at pinawalang-bisa nito ang pagsuspinde sa mga pangunahing karapatan. Binigyang-diin sa pangangatwiran ni Punong Mahistrado Ajmal Mian ang pag-iral ng bansa bilang sentro ng pamantayan sa ilalim ng Artikulo 232.

Mahalaga ang kasaysayang iyon dahil nagbibigay ang Artikulo 233 ng paraan upang paghigpitan ang mga proteksiyon sa karapatan habang may emergency. Hindi awtomatikong nagiging balido ang gayong mga paghihigpit dahil lamang may emergency. Hindi tinutukoy sa mga kasalukuyang anunsiyo kung aling mga proteksiyon sa karapatan, kung mayroon man, ang hiwalay na sinuspinde o nilimitahan sa ilalim ng Artikulo 233.

Ipinakikita ng datos sa seguridad ang pagtaas, ngunit may kakulangan

Ayon kay Ministro ng Impormasyon Attaullah Tarar, tumaas mula 2,911 noong 2021 hanggang 2024 tungo sa humigit-kumulang 8,600 noong 2024 hanggang 2026 ang naitalang mga insidente ng terorismo sa KP. Inilarawan niya itong pagtaas na 195 porsiyento. Batay sa mga kabuuang iyon, humigit-kumulang 195.4 porsiyento ang itinaas, kaya tugma sa aritmetika ang iniulat na porsiyento.

Gayunman, may limitasyon ang paghahambing. Magkakaiba ang haba ng mga panahong ikinumpara at kapwa kabilang ang 2024 sa mga label ng mga ito. Hindi tinukoy ang eksaktong mga petsa ng pagsisimula at pagtatapos, ang depinisyon ng isang insidente at ang pinagbabatayang dataset. Hindi maitatatag ang maaasahang taunang kalakaran mula sa mga kabuuang ito kung wala ang mga detalyeng iyon.

Binanggit din ng ministro ng impormasyon ang 3,774 na insidente sa buong Pakistan noong 2025 at 2,857 noong Setyembre 2026. Hindi malinaw kung para lamang sa Setyembre ang huling bilang o kung pinagsama-samang kabuuan ito hanggang sa buwang iyon. Maaaring magbigay ng mapanlinlang na larawan sa mga mambabasa ang direktang paghahambing nito sa isang buong taon.

Ayon kay Malik, dumami ang mga insidente matapos maging punong ministro si Afridi, at ikinatwiran niya ang pagsasagawa ng mga operasyong ginagabayan ng intelligence sa mga apektadong lugar. Gayunman, hindi ibinubukod ng mga inilatag na bilang ang panahong iyon. Sinusuportahan ng mga ito ang pahayag ng pamahalaan na malubha ang suliraning panseguridad, ngunit hindi sapat ang mga ito lamang upang patunayang ang pagkakatalaga kay Afridi ang sanhi ng pagdami o naging imposible sa konstitusyon ang pamamahala ng mga inihalal na opisyal.

Mga alegasyon pa lamang ang ugnayan sa mga militante

Iginigiit ni Attaullah Tarar na nakipagtulungan ang administrasyong panlalawigan sa ipinagbabawal na Tehreek-e-Taliban Pakistan, o TTP. Ikinakatuwiran din niyang tumanggap ng tulong mula sa mga militante ang mga tagasuporta ng PTI habang bumibiyahe sa mga lugar malapit sa hangganan ng Afghanistan. Itinatanggi ni Tagapagsalita ng PTI Zulfiqar Bukhari ang mga akusasyon at sinabing naghahanda ang mga abogado ng partido ng mga hamon sa atas ng emergency.

Inilahad ng ministro ng impormasyon ang paninindigan ng pamahalaan sa isang news conference:

"Hindi maaaring magkaroon sa bansa ng pamahalaang panlalawigan na nakikiramay sa mga terorista o sumusuporta sa kanila," sabi niya.

Ayon kay Tarar, may ebidensiya ang pamahalaan at nangako siyang isisiwalat ang mga materyal tungkol sa umano’y ugnayan ng PTI at TTP. Walang inilabas na ebidensiyang inilarawan sa mga anunsiyong ito na nagpapatunay sa umano’y pagtutulungan. Kaya dapat manatiling hiwalay ang mga akusasyon sa mga napatunayang resulta.

Hiwalay ang TTP sa Taliban ng Afghanistan, bagaman malapit ang ugnayan ng mga ito. Inaakusahan ng Islamabad ang mga awtoridad ng Taliban sa Afghanistan na kumukupkop sa mga militante ng TTP; itinatanggi naman iyon ng Kabul. Ayon sa mga pederal na ministro, naging hadlang sa iisang patakaran laban sa terorismo ang mga hindi pagkakasundo sa pagitan ng KP at Afghanistan at tungkol sa militansiya. Sinasabi ng PTI na mali ang patakaran ng pederal na pamahalaan at hiwalay na usapin sa seguridad ng lalawigan ang pagpapalaya kay Khan.

Mga detensiyon at mas kakaunting sumama sa protesta

Kinumpirma ni Attaullah Tarar na nasa preventive custody si Afridi, ngunit sinabi niyang walang naganap na pag-aresto. Ang preventive detention ay pagpigil sa isang tao upang maiwasan ang inaasahang banta, sa halip na kinakailangang isailalim siya sa karaniwang pag-aresto dahil sa krimen. Hindi pinatutunayan ng pagkakaiba sa mga katawagang ito ang legal na batayan, awtorisadong tagal o mga pananggalang na sumasaklaw sa pagkakakulong kay Afridi.

Iniulat ng dalawang opisyal ng pulisya na umabot sa 278 ang mga miyembro ng PTI na ikinulong sa KP mula nang ipatupad ang emergency. Hiwalay namang sinabi ni Salman Akram Raja, pangkalahatang kalihim ng PTI, na daan-daang manggagawa ng partido ang inaresto. Magkatugma sa pangkalahatan ang laki ng mga bilang na ito, bagaman detensiyon ang tawag ng mga opisyal at pag-aresto naman ang paglalarawan ng partido.

Inaangkin din ng PTI na pinaputukan ng pulisya ang mga mapayapang nagpoprotesta. Hindi pa nakukumpirma nang hiwalay ang alegasyong ito sa mga ulat tungkol sa kagyat na naganap pagkatapos ng hakbang. Isinara ng mga awtoridad nang isang araw ang mga paaralang panlalawigan bilang pag-iingat, samantalang iniulat na matao at bukas ang mga kalsada at pamilihan.

Mas kakaunti ang sumama sa protesta kaysa sa ipinahayag na inaasahan ni Afridi. Nagkakaiba ang mga ulat tungkol sa dami ng dumalo na sinabi niyang dadalo: alinman sa isang milyon o dalawang milyon kung suspendihin ang kanyang pamahalaan. Mga hula ito sa politika, hindi aktuwal na bilang ng mga dumalo. Iilang grupo lamang ang nagprotesta matapos ang anunsiyo, nagkawatak-watak ang karamihan sa mga tagasuportang nagtipon at walang naiulat na protesta ng PTI sa Islamabad noong Lunes.

Humantong ang bigong pag-uusap sa Parlamento at korte

Magkakaiba ang paliwanag ng pederal na pamahalaan at PTI sa mga negosasyong natapos nang walang kasunduan. Ayon kay Azam Nazeer Tarar, hindi hiniling ng mga opisyal sa PTI na kanselahin ang martsa nito sa Islamabad; humingi sila ng katiyakang uunahin ni Afridi ang seguridad ng lalawigan. Sinabi niyang sa halip ay nakatuon ang mga kinatawan ng PTI sa pagpapalaya kay Khan.

Nais din ng PTI na tumanggap si Khan, na nakakulong mula Agosto 2023, ng pangangalagang medikal sa isang pribadong ospital. Sinasabi ng pamahalaan na maayos ang lagay ng kalusugan niya at hindi niya kailangang maospital. Itinatanggi ni Khan at ng kanyang pangkat ng mga abogado ang mga kasong katiwalian at iba pang paratang laban sa kanya at sinasabing udyok ang mga ito ng politika.

Ayon kay Raja, napagkasunduan na nina Punong Ministro Sharif at Maulana Fazlur Rehman ang mga bagay na may kaugnayan sa mga pag-uusap, kabilang ang pagpapaliban ng pulong ng gabinete, bago ipaalam ng pamahalaan kay Fazlur Rehman sa mismong pulong na magpapatuloy ito sa hakbang. Sinabi rin ni Raja na hindi kailanman nagkasundo sa bawat isyu ang mga panig at inakusahan ang pamahalaan na binago nito ang adyenda ng negosasyon. Hindi pa pinagtitibay ng ibang kalahok sa mga ulat na ito ang salaysay na iyon.

Ganito ang agarang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari:

• Noong nakaraang linggo, nagtapos nang walang kasunduan ang mga pag-uusap ng pederal na pamahalaan at PTI.
• Noong Linggo, nagdeklara ang pangulo ng emergency at pamamahala ng gobernador sa KP.
• Noong Lunes, ipinagtanggol ng mga ministro ang interbensiyon at tinalakay ang tagal nito; inanunsiyo ng PTI na hahamon ito sa korte.
• Para sa Martes, 6:15 p.m. lokal na oras, ipinatawag ng pangulo ang mga sesyon ng Pambansang Kapulungan at Senado sa Islamabad.

Hindi tinukoy sa mga ulat ang mga petsa sa kalendaryo para sa mga araw na iyon. Inanunsiyo ang mga sesyon ng Parlamento para sa paggawa ng batas at pagtalakay sa mahahalagang pambansang usapin, ngunit walang kumpirmasyon ng partikular na botohan para aprubahan ang emergency. Ayon kay Raja, balak ng PTI na lumapit sa mga korte sa loob ng isang araw, ngunit walang naitalang naisumiteng kaso o petsa ng pagdinig dito.

Ayon kay Shafqat Abbas Awan, lider ng PTI, hindi pa pinag-iisipan ng partido sa ngayon ang pagbibitiw sa mga kapulungan. Sinabi niyang kay Khan nakasalalay ang pinal na pasya. Sa ngayon, paglilitis sa korte ang sentro ng inanunsiyong tugon sa halip na pag-abandona sa mga puwestong pambatas.

Babala sa politika mula sa mga naunang interbensiyon

Noong Pebrero 2009, nagpatupad si Zardari ng pamamahala ng gobernador sa Punjab at napatalsik ang pamahalaang pinamunuan ni Shehbaz Sharif. Tinutulan ni Sharif ang interbensiyong iyon. Kumilos na ngayon ang mismong pangulo sa payo ni Sharif laban sa karibal na administrasyong panlalawigan. Ipinakikita ng pagbabagong ito kung paanong nag-iiba ang paninindigan ng mga partido sa pederal na interbensiyon kasabay ng nagbabagong kalagayang pampolitika.

Mas mabigat na halimbawa sa kasaysayan ang naganap noong 1973, nang patalsikin ni Zulfikar Ali Bhutto ang ministeryo ng National Awami Party sa Balochistan at binanggit ang terorismo, kawalan ng katapatan at suporta sa mga kapangyarihang kaaway bilang mga dahilan. Nagbitiw bilang protesta ang kaalyadong pamahalaan sa noo’y Lalawigan ng Hilagang-Kanlurang Hangganan, na pinamunuan ni Mufti Mahmood. Sumunod ang apat na taong insurgensiya sa Balochistan, kasabay ng karahasan sa lalawigang nasa hangganan.

Hindi pinatutunayan ng pagkakasunod-sunod na iyon na susunod sa gayon ding landas ang KP o na ang pagpapatalsik lamang ang sanhi ng naunang sigalot. Ipinakikita nito na dati nang kasabay ng mas malalim na pagkakahiwalay sa politika, sa halip na mabilis na pagbabalik sa katatagan, ang pagpapatalsik sa mga inihalal na pinuno ng lalawigan sa isang magulong rehiyon.

Ipinapangako ng kasalukuyang pamahalaan ang mas mahusay na koordinasyon sa seguridad. Kailangan pa rin nitong ipaliwanag sa batayang konstitusyonal kung bakit kinailangang patalsikin ang mga inihalal na institusyon upang makamit ang layuning iyon, anong ebidensiya ang sumusuporta sa mga paratang laban sa PTI at anong mga kondisyon ang magbibigay-daan sa pagbabalik sa pamamahalang panlalawigan. Mga kongkretong usapin ang mga ito para sa Parlamento at mga korte, at hindi nalulutas sa pagsasabing pansamantala lamang ang interbensiyon.

Mahahalagang Punto

• Saklaw ang KP ng emergency sa ilalim ng Artikulo 232 at pamamahala ng gobernador sa ilalim ng Artikulo 234; tinutulungan si Gobernador Faisal Karim Kundi ng isang 11-kataong konseho.
• Magkakahiwalay na usaping legal ang tagal ng emergency, ang anim na buwang limitasyong kaugnay ng Artikulo 234 at ang pagbabalik ng gabinete ni Afridi.
• Iginigiit ng pamahalaan na may ugnayan ang PTI at TTP; itinatanggi ito ng PTI at naghahanda ito ng mga hamon sa korte.
• Ayon sa mga opisyal, ikinulong ang 278 miyembro ng PTI; iniulat din na nasa kustodiya sina Afridi at ang tagapagsalita ng kapulungang panlalawigan.
• Katumbas ng pagtaas na 195.4 porsiyento ang ipinahihiwatig ng iniulat na mga kabuuang bilang sa seguridad, ngunit nililimitahan ng magkakapatong na panahon at malabong mga depinisyon ang paghahambing.
• Wala pang itinakdang petsa ng pagtatapos ng emergency, kumpirmadong pagdinig sa korte o partikular na botohan sa Parlamento para sa pag-apruba rito.