Kapag Pumapalit ang mga Templo sa mga Kapihan
Kalimutan na ang karaniwang unang date sa kapihan o bar. Sa South Korea, dumarami ang mga kabataang single na nag-iimpake para magpalipas ng gabi sa mga templong Buddhist, sa pag-asang makahanap ng pag-ibig. Sinundan ng reporter ng BBC na si Jake Kwon ang isang grupo ng 24 na lalaki at babae sa loob ng 30-oras na retreat sa Donghwasa, isang templong itinayo noong ikawalong siglo at nakatago sa mga kagubatan ng Bundok Palgongsan, malapit sa lungsod ng Daegu. Simple ang tanong na bumabagabag sa mga dumalo sa weekend: matutulungan nga ba sila ng mga monghe na makahanap ng kapareha?
Mga Nilalaman
Bahagi ang retreat na ito ng mas malawak na kilusan. Hindi na lamang mga lugar para sa meditasyon at panalangin ang mga templo; nagsisilbi na rin ang mga ito bilang lugar para sa isang eksperimento sa pagpapares na suportado ng estado, na naglalayong tugunan ang isa sa pinakamabibigat na suliraning panlipunan sa South Korea ngayon. Dahil nasa pinakamababang antas sa kasaysayan ang birth rate, sinusubukan ng bansa ang lahat, mula sa mga cash bonus hanggang sa subsidized na pabahay, at ngayon ay kumikilos na rin ang mga mongheng Buddhist bilang tagapagpares.
Kakaiba ang tagpo sa pambungad na sesyon. Sinabi ng isang mongheng nakasuot ng matingkad na kahel na balabal sa mga nagtipong single na bahagi sila ng misyong iligtas ang kanilang bansa sa pamamagitan ng paghahanap ng kapareha at kalaunan ay pagbuo ng pamilya. Nagtawanan at nagkatinginan ang mga kalahok, na halatang nahihiya ngunit mausisa rin. Mas mistulang simula ito ng isang reality television series kaysa pagtitipong panrelihiyon, ngunit totoo ang mga nakataya.
Pambihira ang dami ng interes sa mga pagtitipong ito. Mahigit 1,600 aplikante ang nag-apply para sa humigit-kumulang dalawang dosenang puwesto sa retreat sa Donghwasa, kaya halos kasinghirap makapasok dito gaya ng pagsusulit para sa pagpasok sa unibersidad. Sinusuri ang mga kalahok sa pamamagitan ng mga talatanungan at selfie video para matiyak na seryoso sila sa pag-aasawa at pagkakaroon ng mga anak. Bukas ang programa sa lahat, anuman ang pananampalataya, na nakatutulong magpaliwanag kung bakit handang magpalipas ng weekend sa templo ang napakaraming kabataang walang relihiyon.
Bakit Naging mga Tagapagpares ang mga Monghe
Matagal nang dokumentado ang hamong demograpiko na kinakaharap ng South Korea. Noong 2023, bumagsak sa pinakamababang antas na 0.72 ang kabuuang fertility rate, o karaniwang bilang ng mga anak na inaasahang isisilang ng isang babae sa buong buhay niya. Malayong mas mababa ito sa replacement level na 2.1, ang antas kung saan napapalitan ng populasyon ang sarili nito mula sa isang henerasyon tungo sa susunod nang walang pandarayuhan. Bunga nito ang lumiliit na lakas-paggawa, tumitinding pasanin sa mga pensiyon, at mga silid-aralan na mas mabilis mawalan ng laman kaysa mapuno ng mga pasyenteng may edad na ang mga geriatric ward.
Tinatayang $250 bilyon na ang ginastos ng pamahalaan mula 2006 para sa mga programang naglalayong hikayatin ang pag-aasawa at panganganak. Kabilang sa mga benepisyo ang mas mahabang parental leave, cash bonus para sa mga bagong silang, at subsidized na apartment para sa mga bagong kasal. Nag-organisa rin ng mga pagtitipon para sa pagpapares ang mga lokal na awtoridad mula pa noong unang bahagi ng dekada 2000, mula sa mga workshop sa paggawa ng kahoy hanggang sa mga party na may DJ sa tabi ng ilog. Pinakamainam nang sabihing katamtaman ang naging balik ng mga programang ito, dahil patuloy na bumaba ang bilang ng mga panganganak hanggang sa bahagyang pag-angat na nagsimula noong 2024.
Para sa Jogye Order of Korean Buddhism, ang pinakamalaking sektang Buddhist sa bansa, hindi lamang usapin ng patakaran ang krisis. Inilalarawan ito ni Yoo Cheol-ju, ang host na tumutulong magpatakbo sa retreat sa Donghwasa, sa halos paraang militar. Itinuturo niya ang kasaysayan ng templo bilang kampo ng mga mandirigmang monghe noong mga pagsalakay ng mga Hapones noong dekada 1500, nang nagkaisa ang mga Buddhist para ipagtanggol ang bansa.
Matagal nang nangungunang kumikilos ang mga Buddhist kapag nagkakaproblema ang ating bansa. Pambansang krisis ang mababang bilang ng mga ipinanganganak. Kinailangan naming kumilos.
Dahil sa ganitong pakiramdam ng tungkulin, naging ilan sa mga pinakahindi inaasahang tagapagpares sa Asya ang mga monghe.
Ganito ang Takbo ng Weekend
Isang maingat na isinaayos na maraton ng pag-uusap, mga aktibidad, at pagpapahayag ng saloobin ang 30-oras na retreat. Pinipili ang mga kalahok sa pamamagitan ng proseso ng aplikasyon na kinabibilangan ng mga talatanungan at selfie video, na idinisenyo para hindi makasali ang mga hindi seryoso sa pag-aasawa at pagkakaroon ng mga anak. Mahigit 1,600 aplikante ang nag-apply para sa humigit-kumulang dalawang dosenang puwesto sa retreat sa Donghwasa, kaya halos kasinghirap makapasok dito gaya ng pagsusulit para sa pagpasok sa unibersidad.
Kapag natanggap na, isinasantabi ang mga tuntunin ng modernong pakikipag-date. Dumarating ang mga lalaki at babae sa bakuran ng templo, kung saan nagmamadali ang mga posibleng manliligaw na tumulong magdala ng mga bagahe papunta sa mga silid. Sa unang aktibidad para magpakilala, namimigay si Kwon Seung-oh ng mga French pastry na siya mismo ang nagluto. Agad itong humanga sa mga kasama at nagtakda ng masiglang tono.
Kasunod nito ang mga date. Pinagtatambal ang mga pares para mamasyal sa mga landas sa kagubatan sa paligid ng templo, para makapag-usap sila nang pribado nang walang ingay ng isang kapihan sa lungsod. Kalaunan, inaabot ng mga lalaki ang isang plastik na rosas sa babaeng nais nilang yayain sa tanghalian. Sa hapunan naman, gumaganti ang mga babae sa pamamagitan ng pagpili sa gusto nilang kapareha. Simple ang format, ngunit hinihikayat nito ang mga kalahok na magsalita nang tuwiran sa isang kulturang bihira ang paglapit sa isang estranghero sa pampublikong lugar.
Hindi puro tahimik na pamamasyal ang retreat. May talent show, na inilarawan ng isang tagamasid bilang alanganin at magulong sukdulan ng araw. Sumayaw ang isang lalaki sa sikat na kanta ng boy band na 2PM na may koro na nagsasabing, I wanna take you to my house. Sumayaw ang isang babae sa isang bagong labas na pop song, kumanta naman ng balada ang isa pa, at hinikayat ni Ruby, isang designer, ang mga kasalo niya sa mesa sa pamamagitan ng mabagal at putol-putol niyang pagpapakilala sa wikang Espanyol. Para itong pinagsamang summer camp at palabas sa telebisyon tungkol sa pakikipag-date.
Sino-sino ang mga Kalahok?
Hindi nangangahulugang relihiyoso ang mga taong nakapasa sa proseso ng pagpili. Bukas sa lahat ang mga retreat, anuman ang pananampalataya. Ang pinagsasaluhan nila ay isang praktikal na problema: hindi sila makahanap ng angkop na kapareha sa pang-araw-araw nilang buhay.
Lumipat si Kim Ah-kyung, 28 taong gulang at gumagamit ng pangalang Buddhist na Sunhyeji, mula sa rehiyon ng Seoul para magtrabaho sa opisina sa mga lalawigan sa timog-silangan. Ipinaliwanag niya kung gaano kahirap makakilala ng mga lalaki kapag umiikot lamang ang buhay niya sa biyahe papunta at pauwi mula sa trabaho.
Wala talagang pagkakataong makakilala ng mga lalaki. Sa pagitan lang ng trabaho at bahay ang puntahan ko. Wala akong libangan. Sinubukan kong magkaroon nito, pero pawang aktibidad na kailangang gawin nang dalawahan ang mga nakita ko.
Dagdag pa niya, mas matanda nang husto ang karamihan sa mga katrabaho niya sa opisina, kaya lalo pang kumikipot ang mapagpipilian niya.
Iba naman ang uri ng pag-iisa ni Kwon Seung-oh, 30 taong gulang na manggagawa sa pabrika at kilala bilang Enyo. Pawang lalaki ang 97% ng mga katrabaho niya sa isang malaking pabrika ng gatas sa labas ng Daegu. Sinubukan niya ang mga blind date na isinaayos ng mga kaibigan, mga sampu sa kabuuan, ngunit mababaw at walang patutunguhan ang mga ito para sa kanya. Gaya ng maraming South Korean, nag-iingat siya sa mga dating app, na hindi kailanman naging kasingpopular ng mga ito sa Kanluran. Noong 2015, pinalitan pa nga ng Tinder ang tatak nito sa bansa at ginawa itong app para makahanap ng kaibigan, para mahikayat ang mga gumagamit na hindi komportableng makipagkita sa mga estranghero online.
Itinatampok ng kanilang mga karanasan ang mas malalim na pagbabago sa lipunan ng South Korea. Tradisyonal na nakakakilala ng kapareha ang mga tao sa paaralan, trabaho, o sa sogaeting, mga blind date na isinaayos ng mga kaibigan o pamilya. Habang lumiliit ang mga social circle at humahaba ang oras ng trabaho, nagsasara na ang mga paraang ito. Mas kaunti na ang paglabas ng mga kabataan, mas kaunti ang pag-inom nila, at mas bihira silang makisalamuha sa mga estranghero. Bunga nito ang isang henerasyong malungkot at nag-aalinlangan pagdating sa romansa.
Epektibo nga ba Ito?
Pagsapit ng pagtatapos ng retreat sa Donghwasa, walong pares na ang nabuo, kabilang ang dalawang tambalan ng mga kawani ng kaganapan at mga kalahok. Sa 24 na dumalo, nangangahulugan itong 16 ang umalis na may posibleng kapareha. Hindi man nakahanap ng romantikong kapareha ang iba, hindi naman sila umuwi nang walang dala. Nadismaya si Enyo, ang manggagawa sa pabrika, ngunit sinabi niyang susubukan niyang muli kung papayagan siya.
Kung papapasukin nila ako ulit, handa akong sumubok muli.
Para sa kanya, nakatulong pa rin ang weekend para lumakas ang kumpiyansa niya at makapagpahinga mula sa nakagawiang buhay na halos walang pagkakataong makakilala ng mga babae.
May kahalintulad na resulta ang iba pang mga retreat sa templo. Nagdaos ang programang I am Solo at the Temple ng Jogye Order, na kilala sa Korean bilang I am Jeollo, ng dalawang araw na kaganapan sa Templo ng Naksansa sa Yangyang, Lalawigan ng Gangwon. Dalawampung kalahok ang pinili mula sa rekord na 4,225 aplikante, o humigit-kumulang 211 aplikante sa bawat puwesto. Pagsapit ng katapusan ng weekend, limang pares ang umalis bilang magkasintahan. Nagkaroon pa nga ang programa ng kuwentong tagumpay na naging laman ng balita: nagkakilala ang isang magkasintahan sa naunang retreat sa Naksansa, kalaunan ay nagpakasal, at naghihintay na ngayon ng anak.
Hindi maikakaila ang kasikatan ng mga kaganapang ito. 1,655 lalaki at 2,570 babae ang nag-apply sa retreat sa Naksansa, na nagpapakita kapwa ng matinding interes at kapansin-pansing hindi pagkakapantay ng bilang ng mga kasarian na karaniwan sa mga kaganapan para sa pakikipag-date sa South Korea. Sinabi ni Ven. Doryun, pinuno ng Social Welfare Foundation ng Jogye Order, na dahil sa napakaraming tumugon ay nagdagdag ang foundation ng isa pang kaganapan para sa mga residente ng metropolitan area ng Seoul. Nagpahayag naman ng pag-asang hahantong sa romansa ang mga aktibidad si Choi Sung-hyun, pangulo ng Gangwon Tourism Foundation.
Sana ay maraming pares ang mabuo sa pamamagitan ng kaganapang ito.
Hindi pa tiyak kung hahantong sa pag-aasawa at pagkakaroon ng mga anak ang mga pagpapares na ito, ngunit ipinakikita ng matinding interes kung gaano karaming kabataang Koreano ang naghahangad ng bagong paraan para makakilala ng mga tao.
Mula sa mga Templo Tungo sa Demograpiya: Isang Pambansang Debate
Hindi nagaganap nang hiwalay sa iba pang usapin ang mga retreat sa templo. Bahagi ang mga ito ng mas malawak na pag-uusap tungkol sa mga dahilan kung bakit hindi na nagkakaanak ang South Korea. Itinuturo ng ilang analyst ang tumataas na gastos sa pabahay, mahinang suporta sa pangangalaga ng bata, at malupit na kultura sa trabaho na halos walang iniiwang oras para sa pamilya. Ipinapalagay naman ng iba na pinipili lamang ng mga babae ang karera at personal na kalayaan kaysa sa tradisyonal na mga pamantayan ng pag-aasawa. Dahil sa pinagsamang bigat ng ekonomiya at pagbabago ng mga pinahahalagahan, hindi na abot-kamay para sa marami ang pagiging magulang.
May maliliit na palatandaan ng pagbabago. Noong 2024, nagsimulang bahagyang tumaas ang fertility rate matapos ang ilang taong pagbaba. Inaasahang magkakaanak ang mga babae ngayong taon ng karaniwang 1.0 anak, mula sa 0.8 noong nakaraang taon. Maingat ang mga opisyal sa pag-angkin ng papuri sa pag-angat na ito. Iniuugnay nila ang bahagi nito sa mga kasal at panganganak na naantala dahil sa pandemya, gayundin sa pag-abot sa edad ng pagkakaroon ng anak ng malaking pangkat ng mga anak ng baby boomer. Ipinakita ng isang sarbey na inilathala noong Marso na halos 10% na mas pabor ang mga walang asawa sa pag-aasawa at pagkakaroon ng mga anak kumpara noong dalawang taon na ang nakalipas. Sinabi ng ilang kalahok sa templo na mas marami na silang nakikitang post sa social media tungkol sa mga kaibigang nag-aasawa at bumubuo ng pamilya, kaya hindi na gaanong kakaiba ang ideyang ito.
Sinusubukan ng pamahalaan, mga orden ng relihiyon, at mga grupong sibiko ang malawak na hanay ng mga ideya. Isa sa mga mas mapanlikha ang pagpapares sa mga templo. Pinagsasama nito ang moral na awtoridad ng relihiyon at ang praktikal na pangangailangan para sa ugnayang panlipunan, habang nag-aalok ng pahinga mula sa pakiramdam na parang transaksiyon ang paggamit ng mga dating app.
Ano ang Inuuwi ng mga Kalahok?
Hindi lahat ay umaalis sa templo na may kapareha. Sa katunayan, hindi nakabuo ng pares ang nakararami sa mga dumalo sa Donghwasa. Gayunman, halos lahat ay may naiuwi na bago. Nagpuyat si Sunhyeji hanggang alas-tres ng madaling-araw para makipagtsismisan sa iba pang babae sa kanilang silid, at umalis siyang may planong makipag-brunch sa grupo.
Marami akong naging kaibigan. Nagpaplano na kaming mag-brunch nang magkakasama.
Inilarawan niya ang retreat bilang masayang sleepover na nagparamdam sa kanya na para siyang binatilya o dalagita muli, malayang kumilos nang biglaan at gumawa ng matatapang na pasiya. Sang-ayon ang mga lalaking single; nagpatuloy sila sa pagsasama-sama matapos ang retreat, bagaman balak nilang ipagpalit ang tsaang inihahain sa templo sa alak at karne.
Mahalaga ang mga damdaming iniuwi nila dahil hindi lamang usapin ng birth rate ang problemang demograpiko, kundi pati ng panlipunang pag-iisa. Kung masyadong pagod, mahiyain, o walang ugnayan sa iba ang mga kabataan para magkakilala, hindi makapagpaparami ng mga sanggol ang anumang dami ng cash bonus. Tinutugunan ng mga templo ang kakulangan sa mga pagkakataon para sa romansa: lumilikha sila ng ligtas at organisadong lugar kung saan maaaring maging magkaibigan ang mga estranghero, at baka maging higit pa roon.
Mahahalagang Punto
- Nagho-host ang mga templong Buddhist sa South Korea ng mga weekend retreat para sa pakikipag-date, upang tulungang magkakilala ang mga kabataang single at kalaunan ay mag-asawa at magkaanak.
- Mahigit 1,600 aplikante ang nag-apply para sa 24 na puwesto sa retreat sa Donghwasa; nakatanggap naman ang programang I am Solo at the Temple ng Jogye Order ng rekord na 4,225 aplikante para sa isang kaganapan sa Naksansa.
- Walong pares ang nabuo sa retreat sa Donghwasa, samantalang limang pares ang umalis na magkasintahan sa kaganapan sa Naksansa; humantong naman sa pag-aasawa at pagbubuntis ang isang pagpapares sa naunang retreat.
- Inoorganisa ng Social Welfare Foundation ng Jogye Order ang mga retreat at sinusuportahan naman ito ng Ministry of Health and Welfare bilang bahagi ng mga pagsisikap na tugunan ang pinakamababang fertility rate sa kasaysayan ng South Korea.
- Bumagsak sa 0.72 ang fertility rate ng South Korea noong 2023, bagaman bahagya na itong tumaas, at tinatayang aabot sa humigit-kumulang 1.0 anak bawat babae ngayong taon.
- Sinabi ng mga kalahok na kadalasan ay ang pagkakaroon ng mga bagong kaibigan at panunumbalik ng kumpiyansa ang pinakamalaking pakinabang, kahit hindi makahanap ng romantikong kapareha.
