Nabawi ng South Korea ang Mahigit 72 Porsiyento ng mga Pondo para sa Piyansang Pinansyal noong Krisis ng 1997, Patunay ng Dekada-dekadang Katatagan ng Ekonomiya

Isang Mahalagang Yugto sa Pagsasauli ng mga Pondo

Narating ng South Korea ang isang mahalagang yugto sa mahabang pagsisikap nitong lutasin ang mga natitirang obligasyong pinansyal mula sa krisis sa pananalapi sa Asya noong 1997-1998. Inanunsyo ng pamahalaan na nabawi na nito ang 72.5 porsiyento ng mga pondong pampubliko na inilaan upang patatagin ang pambansang sektor ng pagbabangko. Ayon sa datos na inilabas noong Martes ng Financial Services Commission, nabawi ng Seoul ang 122.1 trilyong won (83.4 bilyong dolyar) mula sa 168.7 trilyong won na ginamit upang sagipin ang mga institusyong pinansyal na nahihirapan noong pinakamadilim na yugto ng ekonomiya sa makabagong kasaysayan ng Korea.

Tumaas nang 0.5 percentage point mula noong nakaraang taon ang bahagdan ng mga pondong nabawi, tanda ng tuluy-tuloy na pag-usad sa pagbawi sa malawakang pakikialam ng estado na pumigil sa tuluyang pagbagsak ng ekonomiya halos tatlong dekada na ang nakalipas. Nasusukat sa tagumpay na ito kung gaano na kalayo ang narating ng ikaapat na pinakamalaking ekonomiya sa Asya mula sa bingit ng pagkabangkarote ng bansa noong Disyembre 1997, nang maubos ang reserbang panlabas na salapi at sunod-sunod na bumagsak ang mga korporasyon, kaya napilitan ang Seoul na humingi ng pinakamalaking paketeng pansagip sa kasaysayan ng International Monetary Fund.

Kabaligtaran ng kasalukuyang tuluy-tuloy na pagbawi ng mga pondo, 65.2 porsiyento pa lamang ng halagang inilabas ang nabawi ng pamahalaan noong 2014. Ipinakikita ng karagdagang 7.3 percentage point na nabawi nitong nakaraang dekada ang patuloy na pagsisikap na ipagbili ang mga ari-arian, isapribado ang mga bangkong muling nilagyan ng kapital, at singilin ang mga pautang na binili noong panahon ng krisis. Ipinahayag ng mga tagapangasiwa ng pananalapi ang kasiyahan sa pag-usad at sinabing ipinakikita ng pagbawi ang pangmatagalang kakayahan ng mga hakbang na isinagawa upang patatagin ang sistema noong emerhensiya.

Nagsilbing lifeline sa ekonomiyang nanganganib bumagsak ang mga pondong pansagip na unang inilaan mula Nobyembre 1997 hanggang sa katapusan ng 1998. Noon, hindi lamang kakulangan sa likidong pondo ang kinaharap ng South Korea kundi krisis sa kakayahang magbayad ng utang na nagbanta sa buong arkitekturang pinansyal na binuo sa loob ng tatlong dekada ng mabilis na industriyalisasyon. Pinatutunayan ng kasalukuyang estadistika ng pagbawi na mahirap man, kinakailangan ang pasyang gumamit ng pera ng mga nagbabayad ng buwis upang alalayan ang sistema. Patuloy namang ibinabalik sa kaban ng bayan ang halaga mula sa mga pagsisikap na maningil.

Ang Krisis ng 1997 at ang Interbensiyon ng IMF

Upang maunawaan ang kahalagahan ng kasalukuyang mga bilang ng pagbawi, kailangang gunitain ang tindi ng krisis na nangailangan ng gayong pambihirang interbensiyon ng pamahalaan. Noong huling bahagi ng 1997, naharap sa malubhang pagbagsak ang ekonomiya ng South Korea, na matagal nang ipinagdiriwang bilang Himala sa Ilog Han dahil sa pagbabago nito mula sa bansang sinalanta ng digmaan tungo sa industriyal na kapangyarihan. Nagsimula ang krisis sa Thailand sa debalwasyon ng baht noong Hulyo 1997, ngunit mabilis itong kumalat sa South Korea dahil sa epekto ng pagkalat ng krisis at naglantad sa mga pangunahing kahinaan ng modelong pang-ekonomiya ng Korea.

Nawalan ng tiwala ang mga dayuhang mamumuhunan sa mga institusyon ng Korea matapos masaksihan ang sunod-sunod na pagkabangkarote ng malalaking chaebol (mga konglomeradong industriyal) at ang kawalang-katatagan ng pananalapi sa Silangang Asya. Tumanggi ang mga dayuhang bangko na pahabain ang mga panandaliang linya ng pautang, at kapansin-pansing bumilis ang paglabas ng kapital sa bansa. Pagsapit ng kalagitnaan ng Disyembre 1997, bumagsak ang reserbang panlabas na salapi ng South Korea mula humigit-kumulang 30 bilyong dolyar tungo sa halos 4 na bilyong dolyar, habang umabot sa 153 bilyong dolyar ang panlabas na utang. Nahati sa kalahati sa loob lamang ng ilang linggo ang halaga ng won ng Korea, na dating pinananatili sa makitid na saklaw laban sa dolyar, at bumaba ito sa halagang mahigit 2,000 won kada dolyar pagsapit ng Bisperas ng Pasko.

Noong Disyembre 3, 1997, lumagda ang Seoul sa tatlong-taong Stand-By Arrangement sa IMF na nagkakahalaga ng 58 bilyong dolyar. Kabilang dito ang 21 bilyong dolyar mula mismo sa IMF, 14 bilyong dolyar mula sa World Bank at Asian Development Bank, at 20 bilyong dolyar na ambag mula sa United States, Japan, Germany, at Canada. Mas malaki ang paketeng pansagip na ito kaysa 50 bilyong dolyar na ipinagkaloob sa Mexico noong Tequila Crisis ng 1994, kaya ito ang pinakamalaking interbensiyon ng Pondo hanggang noon.

May mahihigpit na kundisyon ang pautang na magbabago sa lipunan ng Korea. Iniatas ng IMF ang mga hakbang sa pagtitipid, kabilang ang mataas na interes, pagbawas sa gastusin ng pamahalaan, liberalisasyon ng kalakalan, at malawakang mga repormang istruktural sa mga sektor ng pananalapi at korporasyon. Pinadali ng mga reporma sa merkado ng paggawa ang pagtanggal sa mga empleyado, kaya nawasak ang mga garantiya ng panghabambuhay na trabaho na dating katangian ng kultura ng paggawa sa Korea.

Mula sa Pambansang Kahihiyan Tungo sa Maagang Pagbangon

Nagdulot ang agarang epekto ng paketeng pansagip ng panahong inaalala ng mga Koreano bilang mga araw ng IMF, isang yugto ng matinding pambansang kahihiyan at paghihirap sa ekonomiya. Kumontra nang 6.7 porsiyento ang ekonomiya noong 1998, ang pinakamasamang resulta mula noong Digmaang Korea. Tumaas ang kawalan ng trabaho mula 2.6 porsiyento tungo sa 6.8 porsiyento, at mahigit isang milyong Koreano ang nawalan ng trabaho mula Oktubre 1997 hanggang Hulyo 1998. Bumagsak o nangailangan ng malawakang restruktura ang malalaking konglomerado, kabilang ang Kia at Daewoo, habang nalugmok sa utang na 5.3 bilyong dolyar ang Halla Group, ang ika-12 pinakamalaking chaebol.

Gayunman, nagbunsod din ang krisis ng kahanga-hangang pagpapakita ng pagkakaisa ng mamamayan. Sa kampanya sa buong bansa noong unang bahagi ng 1998 upang mangolekta ng ginto, nagbigay o nagbenta ng 227 metriko toneladang alahas na ginto ang 3.51 milyong mamamayan, kabilang ang mga singsing sa kasal at pamana ng pamilya, upang palakasin ang pambansang reserba. Naglikom ang sama-samang sakripisyong ito ng humigit-kumulang 2 bilyong dolyar at sumagisag sa pagtalima ng mamamayan sa mithiin ng pambansang pagbangon. Naghinagpis noon ang isang direktor ng ampunan sa pagbabago ng kalagayan at sinabing natuyo na ang mga donasyon.

Walang ni isang institusyong nagkusang magbigay ng mga regalo sa mga bata.

Salungat sa inaasahan, nabayaran ng South Korea nang mas maaga sa itinakdang panahon ang mga pautang mula sa IMF. Binayaran ng pamahalaan ang espesyal na pasilidad na pansagip na nagkakahalaga ng 13.5 bilyong dolyar noong Setyembre 1999, at sinundan ito ng natitirang 6 bilyong dolyar na standby loan noong Agosto 23, 2001. Dahil sa mabilis na mga repormang istruktural at pagbangong pinangunahan ng pagluluwas, nabayaran nang maaga ang mga pautang at nakalabas ang South Korea sa programa ng IMF tatlong taon bago ang orihinal na iskedyul. Sa seremonyang nagmarka sa huling pagbabayad, nagpasalamat sa mga mamamayan si Chon Chol-hwan, gobernador ng Bank of Korea, habang kinikilalang nananatiling hamon sa bansa ang malalim na mga kahinaang istruktural.

Paano Binabawi ang mga Pondo

Maraming layunin ang 168.7 trilyong won na pondong pampubliko na unang ginamit upang malutas ang krisis. Naglaan ng kapital ang pamahalaan sa mga bangkong walang kakayahang magbayad ng utang, bumili ito ng mga pautang na hindi nababayaran, at nagbigay ng likidong pondo upang maiwasan ang tuluyang pagbagsak ng merkado. Nabawi ang mga pondong ito sa iba't ibang paraan, kabilang ang pagbebenta sa mga pribadong mamumuhunan ng mga institusyong pinansyal na naayos na, pagbabayad ng mga bangkong muling nilagyan ng kapital matapos muling kumita, at pagbebenta ng mga ari-ariang nasamsam mula sa mga umutang na hindi nakabayad.

Unti-unti ngunit tuluy-tuloy ang pag-angat tungo sa kasalukuyang 72.5 porsiyentong antas ng pagbawi. Ipinakita ng datos noong 2014 na 65.2 porsiyento pa lamang ang nabawi noon, kaya nakabawi ang pamahalaan ng karagdagang 7.3 percentage point sa sumunod na dekada. Iniulat ng Financial Services Commission na nakabawi ang pamahalaan ng 2.4 trilyong won sa ikaapat na kuwarter lamang ng pinakahuling panahon ng pag-uulat, tanda ng patuloy na pag-usad sa pagresolba sa mga ari-arian.

Ayon sa mga analista sa pananalapi, mahirap makuha nang buo ang natitirang 27.5 porsiyento dahil may mga ari-ariang hindi maipagbili sa mga merkadong kulang sa likidong pondo o nawalan ng halaga habang tumatagal ang proseso ng pagresolba. Mahirap pa ring lubusang pagkakitaan ang mga kolateral na ari-ariang hawak ng mga bangkong pangkalakalan na bumagsak at ang mga corporate bond na inilabas ng mga chaebol na kalauna'y nalugi. Gayunman, ipinahihiwatig ng kasalukuyang takbo na maaaring mabawi ng South Korea balang araw ang halos lahat ng pondong nagmula sa nagbabayad ng buwis at inilaan upang patatagin ang pananalapi. Bibihirang tagumpay ito sa mga bansang nagsagawa ng malawakang pagsagip sa sektor ng pananalapi.

Pagbabagong Istruktural at Pagbubukas ng Ekonomiya

Pinilit ng krisis at ng sumunod na programa ng IMF ang pundamental na pagbabago sa estruktura ng ekonomiya ng South Korea. Bilang tugon sa krisis sa Thailand, isinara ng pamahalaan ang 56 na kompanyang pinansyal na walang kakayahang magbayad ng utang at nagsagawa ito ng katulad na mga hakbang sa loob ng bansa. Ipinasara nito ang mga bangkong pangkalakalan na hindi na kayang magpatuloy at nanganganib nang umutang ng panandaliang pautang sa ibang bansa. Inalis ng mga reporma sa sektor ng pananalapi ang mga limitasyon sa interes, pinawalang-regulasyon ang halaga ng palitan, at pinalakas ang pangangasiwa sa maingat na pamamahala sa pananalapi.

Tinarget ng restruktura sa mga korporasyon ang sistema ng chaebol na nagpasulong sa industriyalisasyon ng Korea ngunit nag-ipon ng mapanganib na antas ng utang. Ipinaliwanag ng isang bise presidente ng kumpanyang bahagi ng isang konglomeradong nalugmok sa utang na 1 bilyong dolyar ang katiwaliang laganap sa sistema.

Alam ng lahat ang problema. Pero napakahina ng mga bangkero at nagpapautang sila sa mga negosyante batay sa rekomendasyon ng mga opisyal ng pamahalaan. Bilang ganti, pinapaboran naman ng mga negosyante ang mga opisyal.

Iniatas ng programa ng IMF ang malinaw na pagsisiwalat sa mga ulat pinansyal, pag-aalis ng mga garantiya sa utang ng magkakaugnay na kompanya, at pagbabawas sa mga ratio ng pagkakautang. Binuksan ng mga repormang ito sa dayuhang pamumuhunan ang mga sektor na dating sarado, kaya nakapagtayo ng operasyon ang mga pandaigdigang bangko at nakabili ng bahagi sa mga korporasyon sa Korea ang mga dayuhang mamumuhunan.

Nagbago nang malaki ang kalagayan dahil sa mga pagbabagong ito. Mula sa ekonomiyang sinalanta ng krisis at may 20.4 bilyong dolyar na reserbang panlabas na salapi, naging ika-14 na pinakamalaking ekonomiya sa mundo ang South Korea, na may 384.46 bilyong dolyar na reserba at ika-siyam sa buong daigdig. Bumaba ang ratio ng panandaliang utang panlabas mula 286.1 porsiyento noong 1997 tungo sa 30.8 porsiyento pagsapit ng 2017. Umalis na rin sa antas na B+ o B- noong krisis ang mga credit rating ng bansa at umangat sa matataas na antas na AA o Aa2 ngayon.

Gastos Panlipunan at Agwat ng mga Henerasyon

Sa kabila ng tagumpay sa mga tagapagpahiwatig ng ekonomiya, nag-iwan ang krisis noong 1997 ng malalalim na bitak sa lipunan na patuloy na humuhubog sa South Korea. Nagdulot ang mga reporma sa merkado ng paggawa na isinagawa bilang kundisyon ng IMF ng laganap na di-regular na trabaho, at lumikha ito ng sistemang may dalawang antas na naghahati sa mga permanenteng manggagawang may seguridad at mataas na sahod at sa mga pansamantalang empleyadong kontraktuwal na mas mababa ang sahod at mas kakaunti ang benepisyo.

Nabuo dahil sa pagbabagong ito ang tinatawag ng media sa Korea na henerasyong sumusuko sa pitong mithiin, na tumutukoy sa mga kabataang tinalikuran na ang pag-ibig, pag-aasawa, pagkakaroon ng anak, pagmamay-ari ng bahay, mga personal na pangarap, matatag na ugnayan sa kapwa, at pag-asa. Nasa humigit-kumulang 9.9 porsiyento ang kawalan ng trabaho ng kabataan, mahigit tatlong ulit ng pangkalahatang antas, at kasalukuyang walang trabaho ang 410,000 Koreano na nasa edad 20 hanggang 29. Bahagya na lamang mahigit isang taon ang karaniwang panahong nagtatagal sa unang trabaho, habang walang bayad na trabaho ang 58 porsiyento ng populasyong nasa edad 15-29.

Lalong lumawak ang agwat ng kita mula noong krisis. Ayon sa pananaliksik ng Korea Development Institute, mahigit 20 porsiyento ang ibinaba ng kita ng pinakamahihirap na 10 porsiyento ng mga sambahayan noong krisis, samantalang tumaas nang 10 porsiyento ang kita ng pinakamayayamang 10 porsiyento. Sa unang panukala niya sa badyet, ginunita ni Pangulong Moon Jae-in ang madidilim na araw na nagpabago sa buhay ng mga Koreano at nangakong tutugunan ang di-pagkakapantay-pantay sa estrukturang nagmula sa krisis sa panlabas na salapi.

Gumulo ang krisis sa buhay ng lahat ng Koreano, at napinsala ng estrukturang sosyo-ekonomiko na binago ng krisis sa panlabas na salapi ang pang-araw-araw na buhay ng mga tao.

Para sa maraming Koreano, nananatili itong pinakamatinding trauma sa ekonomiya na kanilang naranasan. Ipinakikita ng mga sarbey na naniniwala ang mahigit 60 porsiyento ng populasyon na negatibong naapektuhan ng krisis ang kanilang buhay, at mahigit 80 porsiyento ang nagsasabing kailangang patuloy na lutasin ang mga isyu sa trabaho. Nananatiling pangunahing usaping pampulitika ang pagkakahati ng mga manggagawang regular at di-regular. Sinikap ng sunod-sunod na administrasyon na tugunan ang walang katiyakang trabaho nang hindi pinahihina ang kakayahang makipagkompetensiya ng mga negosyo.

Mga Aral sa Pamamahala ng Krisis

Nagbibigay ng mahahalagang aral para sa pandaigdigang pamamahala sa krisis pinansyal ang karanasan ng South Korea. Nakatulong sa pagpapatatag ng halaga ng palitan at pagbabalik ng tiwala ng merkado ang sama-samang pagsasaayos sa pagpapaliban ng pagbabayad ng utang noong huling bahagi ng 1997, kasama ng mataas na unang antas ng interes na sinundan ng estratehikong pagbabawas dito. Sa kabila ng hirap na idinulot ng mabilis na pagpapatupad ng mga repormang istruktural, nakabangon nang mas mabilis ang bansa kaysa ibang mga bansang naapektuhan ng krisis.

Gayunman, kinuwestiyon ng mga kritiko, kabilang ang mga ekonomista sa Korea, kung pinalala sa halip na nalutas ng patakaran sa mataas na interes ang krisis sa simula, dahil pinabilis nito ang pagkabangkarote ng mga korporasyon. Sa estratehiya ng restruktura na nakatuon sa mga bangko, una munang napabayaan ang mga kompanya ng investment trust. Dahil dito, nakapaglabas ng mga corporate bond sa pamamagitan ng mga channel na hindi gaanong mahigpit ang pangangasiwa ang mahihinang chaebol gaya ng Daewoo, na nagdulot ng panibagong kakulangan sa pautang nang sumapit ang takdang bayaran ng mga bond na ito.

Ipinakikita ng karanasan ng Korea na kailangan sa mabilis na paglutas ng krisis hindi lamang ang pagpapatatag ng ekonomiya kundi pati ang pundamental na restruktura ng mga korporasyon at pananalapi. Sumasalamin sa mga natutuhan ng mga institusyon mula sa kahinaan noong 1997 ang naipon nitong malaking reserbang panlabas na salapi at ang mga kasunduan nito sa pagpapalitan ng salapi sa mahahalagang kasosyo sa kalakalan, kabilang ang mga kamakailang pag-renew ng mga kasunduan sa China at Canada.

Mahahalagang Punto

• Nabawi na ng South Korea ang 72.5 porsiyento (122.1 trilyong won o 83.4 bilyong dolyar) ng 168.7 trilyong won na pondong pampubliko na ginamit upang sagipin ang mga kompanyang pinansyal noong krisis sa pananalapi sa Asya ng 1997-1998.
• Tumaas nang 0.5 percentage point mula noong nakaraang taon ang bahagdan ng mga pondong nabawi, ayon sa datos ng Financial Services Commission na inilabas noong Pebrero 2026.
• Dahil sa krisis ng 1997, napilitang tumanggap ang South Korea ng paketeng pansagip ng IMF na nagkakahalaga ng 58 bilyong dolyar, ang pinakamalaki sa kasaysayan ng Pondo noon, matapos bumagsak ang halaga ng won at maubos ang reserbang panlabas na salapi.
• Nabayaran ng South Korea ang lahat ng pautang mula sa IMF pagsapit ng Agosto 2001, tatlong taon bago ang takdang panahon, at kabilang ito sa pinakamabilis na pagbangon mula sa krisis ng mga umuusbong na ekonomiya.
• Kapansin-pansing bumuti ang mga tagapagpahiwatig ng ekonomiya at lumago ang reserbang panlabas na salapi mula 20.4 bilyong dolyar tungo sa 384.46 bilyong dolyar. Gayunman, nag-iwan ang krisis ng pangmatagalang di-pagkakapantay-pantay sa lipunan at pamilihan ng paggawa na may dalawang antas, kung saan magkahiwalay ang mga manggagawang regular at di-regular.
• Ipinakikita ng penomenon ng henerasyong sumusuko sa pitong mithiin ang patuloy na kawalan ng trabaho ng kabataan at kawalang-katiyakan sa trabaho na nagmula sa mga reporma sa paggawa noong panahon ng krisis.