Nangunguna ang Asya sa Pandaigdigang Ranggo ng mga Unibersidad Habang Hirap Makapasok ang India

Ang Nag-iisang Kinatawan

Nang ilabas noong huling bahagi ng Enero ang Times Higher Education World University Rankings by Subject 2026, naghatid ito ng nakababahalang pagtatasa para sa pinakamataong demokrasya sa daigdig. Sa 11 larangang sumasaklaw sa computer science, engineering, negosyo, batas, sikolohiya, at humanidades, nangibabaw ang mga institusyong Asyano sa pandaigdigang top 100. Gayunman, iisang beses lamang lumitaw ang India. Nakuha ng Indian Institute of Science sa Bengaluru ang ika-96 na puwesto sa computer science, at ito ang nag-iisang kinatawan ng bansa sa piling listahang may mahigit 120 puwesto para sa mainland China, mahigit 70 para sa Hong Kong, humigit-kumulang 40 para sa Japan, 35 para sa South Korea, at 30 para sa Singapore.

Hindi lamang sa iisang sistema ng pagraranggo makikita ang ganitong kalakaran. Hindi naisama ang India sa global top 500 ng Academic Ranking of World Universities 2025, na kilala bilang Shanghai Ranking. Nanatili sa unang puwesto ang Harvard University sa ika-23 magkakasunod na taon, habang 101 institusyon naman ang naipasok ng China sa piling pangkat. Nakakuha rin ng puwesto ang mas maliliit na bansa gaya ng Iran. Wala ni isa ang India, sa kabila ng napakalaking populasyon nito at kinikilalang husay sa teknolohiya.

Lalong litaw ang pagkakaiba kapag sinuri ang kasaysayan. Noon pa mang 2011, ipinakita ng QS Asian University Rankings na may 40 institusyon ang China sa pinakamataas na pangkat, samantalang 11 lamang ang India; ika-36 ang pinakamataas na ranggo nitong institusyon. Makalipas ang 15 taon, lalo pang lumaki ang agwat sa halip na lumiit, kahit higit na binibigyang-diin sa retorikang pampolitika ang mithiin ng India na maging "Vishwaguru" o guro ng daigdig. Hinahamon ng pagkakaibang ito ang palagay na kusang magiging pandaigdigang kompetitibo sa akademya ang India dahil sa bentahe nito sa populasyon at pagtuturo sa wikang Ingles, lalo na kung ihahambing sa mga kapitbahay nitong Asyano na nakalampas din sa magkakatulad na hadlang sa pag-unlad.

Binagong Anyo ng Rehiyon

Isa sa pinakamahahalagang pagbabago sa pandaigdigang mataas na edukasyon nitong nakaraang dalawang dekada ang pag-angat ng mga unibersidad sa Asya. Sa THE Subject Rankings 2026, pitong institusyon mula sa China ang nakapasok sa global top 10 sa iba't ibang disiplina. Unang nakapasok sa top 10 sa computer science ang Peking University, habang nakapasok naman sa piling pangkat sa physical sciences ang Tsinghua University. Mahigit 30 unibersidad sa Asya ang kabilang sa pinakamahusay sa daigdig sa engineering, at karamihan sa mga ito ay mula sa China. Palagiang higit sa inaasahan ang husay ng National University of Singapore at Nanyang Technological University ng Singapore, na nakikipagtagisan sa mga institusyong Kanluranin na ilang siglo na ang tanda sa kabila ng maliit na sukat ng lungsod-estado.

Hindi lamang sa mga teknikal na larangan namamayani ang mga ito. Sa negosyo at ekonomiks, dalawang unibersidad sa China ang nakapasok sa global top 10. Nagpakita rin ng kahalintulad na lakas ang mga institusyon sa Hong Kong at mainland China sa pag-aaral ng edukasyon, batas, at mga agham panlipunan. Ipinahihiwatig ng datos ang malawakang kahusayan na kumukuwestiyon sa dating palagay na namumukod lamang ang mga unibersidad sa Asya sa iilang makikitid na larangang siyentipiko. Nagpakita ang Japan at South Korea ng malawak at matatag na kahusayan sa maraming disiplina, samantalang patuloy na nahihigitan ng Singapore ang mga inaasahan batay sa maliit nitong lawak heograpiko. Malalim na pagbabago sa direksiyon ng pandaigdigang paglikha ng kaalaman ang ipinahihiwatig nito, na may mga epekto sa inobasyon, kakayahang makipagkompetensiya sa ekonomiya, at impluwensiyang heopolitikal sa mga susunod na dekada.

Ano ang Sinusukat ng mga Pagraranggo

Para maunawaan ang puwesto ng India, kailangang suriin kung ano talaga ang tinataya ng mga ranggong ito. Gumagamit ang mga pagtatasa ng Times Higher Education ng 18 panukat ng pagganap na nakapangkat sa pagtuturo, pananaliksik, paglilipat ng kaalaman, at pandaigdigang pananaw. Malaki ang bigat na ibinibigay ng Academic Ranking of World Universities sa dami ng pananaliksik, Nobel Prize, Fields Medal, mga mananaliksik na madalas sipiin, at mga publikasyon sa nangungunang siyentipikong journal. Ginagantimpalaan ng mga pamamaraang ito ang tuluy-tuloy at mataas ang epekto na pananaliksik, pati ang pandaigdigang pakikipagtulungan, sa halip na dami ng naka-enrol o bilang ng mga nagtapos.

Kabaligtaran ng pagganap ng India sa ibang larangan ang mga kahinaan nito sa mga partikular na panukat na ito. Sa QS Asia University Rankings 2026, nangunguna pa nga ang mga institusyon sa India sa Asya sa dami ng nailalathalang papel bawat miyembro ng guro; 16 na institusyon nito ang kabilang sa top 30 sa panukat na ito. Nangunguna rin ang India sa proporsiyon ng mga kawani na may PhD, kung saan 39 na unibersidad nito ang nasa Asian top 100. Ipinahihiwatig nito na hindi naman kinakailangang kalidad o produktibidad ng bawat mananaliksik ang problema, kundi ang laki ng mga institusyon, konsentrasyon ng pondo, at kakayahang gawing pandaigdigang pagkilala at epekto ang dami ng gawaing pananaliksik.

Istratehiya ng Asya sa Tagumpay

Magkakatulad ang ilang katangian ng mga bansang umangat sa mga ranggo, at naiiba ang mga ito sa pamamaraan ng India. Itinutuon ng China ang mga yaman sa piling institusyon: patuloy itong naglalaan ng pondo sa Tsinghua, Peking University, Zhejiang, at Fudan sa halip na ipamahagi ang limitadong badyet sa daan-daang kampus. Gayundin ang estratehiya ng Singapore sa National University of Singapore at Nanyang Technological University. Lumilikha ang ganitong nakapokus na pamumuhunan ng mga ekosistema ng pananaliksik na kayang makipagkompetensiya sa pandaigdigang antas.

Malaki rin ang pagkakaiba sa mga pamamaraan ng pagkuha ng mga guro. May sari-saring akademikong tauhan ang mga nangungunang unibersidad sa Asya, kabilang ang mga propesor na may doktorado mula sa mga pangunahing institusyon sa daigdig, magkatuwang na posisyon sa mga internasyonal na institusyon, at malayang paglipat sa iba't ibang bansa. Napananatili nitong konektado sa pandaigdigang mga ugnayan ang mga programa sa pananaliksik. Sa kabilang banda, hinahadlangan ng mahihigpit na limitasyon sa suweldo, mababagal na proseso sa pagkuha ng tauhan, suliranin sa visa, at mabigat na kontrol ng administrasyon ang pagkuha ng mga dayuhang akademiko sa mga unibersidad sa India.

Nagbibigay rin ng bentahe ang integrasyon sa industriya. May malalalim na ugnayan sa mga korporasyon ang mga institusyon gaya ng KAIST at POSTECH ng Korea, pati ng NTU ng Singapore at Tsinghua ng China. Pinopondohan ng mga korporasyong ito ang mga laboratoryo ng pananaliksik, mga posisyon para sa mga guro, at mga programang nagpapaunlad ng mga patent. Naiaangkop ng mga ugnayang ito ang akademikong pananaliksik sa mga komersiyal na gamit at inobasyon. Madalas mababaw pa rin ang ugnayan ng industriya at akademya sa India, at nalilimitahan sa mga panauhing lektura at memorandum of understanding na kaunti ang kasunod na hakbang.

Mga Estruktural na Hamon ng India

Mas binigyang-priyoridad ng sistema ng mataas na edukasyon sa India ang akses at lawak kaysa nakapokus na kahusayan. Ikalawa na ngayon ang bansa sa daigdig sa kabuuang bilang ng mga unibersidad na lumilitaw sa mga pandaigdigang ranggo, kasunod lamang ng Estados Unidos. Itinatago ng lawak na ito ang kakulangan sa lalim. Mahigit 100 unibersidad ang naipasok ng China sa ARWU top 500, samantalang wala ni isa ang India. Sa pangkalahatang listahan ng THE World University Rankings 2026, walang institusyong Indian na kabilang sa top 100. Nangunguna ang Indian Institute of Science sa mga institusyon sa bansa sa pangkat na ika-201 hanggang ika-250.

Hinaharap din ng sistema ang brain drain na natutuhan nang baligtarin ng mga katunggaling Asyano. Aktibong kumukuha ang China at Singapore ng mga iskolar mula sa ibang bansa at nagtatayo ng mga institusyong sapat ang pang-akit para makabalik sila sa sariling bayan. Kabaligtaran nito, malaking bahagi ng mga akademikong talento ng India ang nangingibang-bansa. Nagwawagi sa mga pandaigdigang Olympiad ang mga estudyanteng Indian, namumuno sa mga pangkat ng pananaliksik sa ibang bansa, at nangingibabaw sa Silicon Valley, ngunit bihirang maipakita ng mga institusyon sa kanilang bansa ang ganitong kahusayan.

Sa mga sistema sa Asya, pananaliksik ang nagtatakda ng prestihiyo. Sa India, madalas itong ituring na hindi sapilitan.

Lalong pinabibigat ng mga hadlang sa burukrasya ang mga suliraning ito. Itinuturing ng mga pamahalaan sa Asya na mga kasangkapan sa pagsusuri ang mga ranggo, at inililipat ang pondo at binabago ang pamumuno kapag bumababa ang pagganap. Madalas namang itinatakwil ng India ang mga ranggo bilang may kinikilingan o ipinagdiriwang ang piling tagumpay nang hindi tinutugunan ang mga saligang kakulangan. Binatikos din ang pakikialam ng mga pulitiko, at iginiit ng ilang analista na mas binigyang-priyoridad sa mga paghirang ng mga pinuno ng unibersidad ang pagkakatugma sa ideolohiya kaysa kahusayang akademiko.

Mga Palatandaan ng Pag-unlad

Sa kabila ng pangkalahatang malagim na kalagayan, nagpapakita ng pag-unlad ang ilang partikular na panukat. Mukhang nakaimpluwensiya sa dami ng pananaliksik ang National Education Policy 2020, at nakatulong ito sa pangunguna ng India sa dami ng publikasyon bawat miyembro ng guro. Kamakailan ay naging pinakamataas ang ranggo sa Asya sa mga pribadong institusyong Indian ng Chandigarh University, na umakyat sa ika-109 na puwesto. Nagtala ang Panjab University ng malaking pagbuti sa epekto ng mga sipi, mga pandaigdigang ugnayan sa pananaliksik, at mga kwalipikasyon ng mga guro. Umangat din sa mga panrehiyong ranggo ang ilang mas bagong Indian Institute of Technology, kabilang ang IIT Hyderabad at IIT Gandhinagar.

Ipinakikita ng pagpasok ng Indian Institute of Science sa pandaigdigang top 100 na posible ang tagumpay sa konteksto ng India. Nagbibigay ito ng huwarang maaaring sundan ng ibang institusyon sa pamamagitan ng matatag nitong kultura ng pananaliksik, maaasahang mga mekanismo ng pagpopondo, matibay na pandaigdigang pakikipagtulungan, at makabuluhang awtonomiya ng institusyon. Gayunman, hindi kayang panatilihin ng iisang unibersidad ang reputasyong akademiko ng isang bansa, at nananatiling pangunahing hamon ang pagpapalawak ng modelong ito sa malawak na sistema ng mataas na edukasyon ng India.

Ang Pangunahing Punto

• Sa Times Higher Education Subject Rankings 2026, iisang institusyong Indian lamang ang nakapasok sa global top 100 sa lahat ng asignatura: ang IISc Bengaluru, na ika-96 sa computer science.
• Mahigit 120 puwesto sa top 100 sa iba't ibang disiplina ang nakuha ng mainland China, samantalang mahigit 150 pang puwesto ang pinagsamang nakuha ng Hong Kong, Japan, South Korea, at Singapore.
• Hindi naisama ang India sa top 500 ng Academic Ranking of World Universities 2025, samantalang 101 institusyong Tsino at 111 unibersidad Amerikano ang napasama sa piling pangkat na iyon.
• Nangunguna ang India sa Asya sa mga panukat ng dami ng pananaliksik, kabilang ang dami ng mga papel bawat miyembro ng guro at mga kawani na may PhD, ngunit kulang ito sa konsentrasyon ng mga institusyon at mga pandaigdigang ugnayan sa pakikipagtulungan na pinahahalagahan ng mga ranggo.
• Nagtatagumpay ang mga katunggali sa Asya sa pamamagitan ng nakapokus na pagpopondo, pagkuha ng mga dayuhang guro, malalalim na pakikipag-ugnayan sa industriya, at pagturing sa mga unibersidad bilang estratehikong imprastraktura ng bansa sa halip na mga institusyong nagbibigay lamang ng mga digri.
• Mas binigyang-priyoridad ng pagpapalawak ng mataas na edukasyon sa India ang lawak kaysa lalim. Dahil dito, malawak ang presensiya nito sa mga ranggo ngunit wala ito sa mga piling antas kung saan nahuhubog ang pandaigdigang impluwensiya.