Krisis sa mga Unibersidad ng South Korea: Nanganganib Magsara ang Dose-dosenang Institusyon Habang Binabago ng Pagbagsak ng Birth Rate ang Higher Education

Ang Kritikal na Yugto: Bumaba sa 300,000 ang Bilang ng mga Mag-aaral sa Elementarya

Nalampasan na ng South Korea ang isang hangganang demograpiko na nagpapahiwatig ng malawakang pagkagambala sa sistema nito ng higher education. Sa unang pagkakataon sa naitalang kasaysayan, bababa sa 300,000 ang bilang ng mga batang papasok sa elementarya ngayong Marso. Tinataya ng Ministry of Education na 298,178 lamang ang mga mag-aaral sa unang baitang sa buong bansa. Higit pa ito sa isang mahalagang estadistika. Ito ang hudyat na nagsisimula nang manaig ang napakababang birth rate ng bansa laban sa imprastraktura ng edukasyong itinayo para sa mas malaking populasyon.

Malaki ang agwat sa pagitan ng kapasidad na magagamit at ng aktuwal na pangangailangan. May pinagsamang admission quota ang mga unibersidad at kolehiyong may dalawang taong programa sa South Korea para sa 450,000 hanggang 500,000 mag-aaral kada taon. Ngunit mabilis na nauubos ang posibleng pagmulan ng mga mag-aaral. Humigit-kumulang 250,000 sanggol lamang ang isinisilang bawat taon sa bansang bumaba na sa 0.7 anak kada babae ang fertility rate. Sa ganitong kalagayan, hindi na kakayanin ng dose-dosenang institusyon na manatiling bukas.

Ayon kay Yi In-sill, pangulo ng Korean Peninsula Population Institute for Future, simula pa lamang ito ng mas malalim na pagliit. "Simula pa lamang ang nakikita natin ngayon," aniya. Bumibilis ang pagbaba sa halip na humupa. Ipinakikita ng mga pagtataya na mas mabilis na liliit ang bilang ng mga batang papasok sa elementarya mula ngayon hanggang 2030 kaysa sa nakaraang limang taon.

Sistemang Itinayo Para sa Ibang Panahon

May 331 unibersidad at kolehiyo ngayon ang South Korea, isang network na itinayo sa mga dekada ng mabilis na paglago ng edukasyon. Mula noong 2000, 22 institusyon na ang tuluyang nagsara. Gayunman, inaasahan ng mga eksperto na kapansin-pansing dadami ang mga ito sa susunod na dekada. Sa isang kamakailang sarbey sa pangkalahatang kapulungan ng Korean Council for University Education, mahigit 60 porsiyento ng mga pangulo ng unibersidad ang nagsabing inaasahan nilang mahigit 30 institusyong may apat na taong programa ang magsasara sa susunod na 10 taon.

Makikita sa kasaysayan kung bakit bulnerable ang sistema ngayon. Noong dekada 1980 at 1990, naranasan ng South Korea ang "Education Fever," isang pagkahumaling ng lipunan sa mga kredensiyal na pang-akademiko na nagtulak sa malawakang pagpapalawak ng kapasidad ng higher education. Dahil kulang ang pondo ng pamahalaan para tugunan ang lumalaking pangangailangan sa pamamagitan ng mga pampublikong institusyon, hinikayat nito ang paglago ng pribadong sektor. Ipinagmamalaki ngayon ng bansa ang isa sa pinakamataas na antas ng pagpapatala sa tertiary education sa mga bansa ng OECD, ngunit nagiging pabigat ang kasaganaan ng mga institusyon ngayong kumakaunti ang mga mag-aaral.

Tinataya ng Research Institute of Higher Education ng Korean Council for University Education na bababa nang 39.1 porsiyento ang bilang ng mga papasok sa unibersidad pagsapit ng 2040, mula 460,000 noong 2020 tungo sa humigit-kumulang 280,000. Kung hindi magbabago ang mga quota sa pagpapatala, mag-iiwan ito ng 200,000 bakanteng puwesto sa mga unibersidad sa buong bansa. Nagbigay si Deputy Education Minister Jang Sang-yoon ng mas mababang pagtataya noong Nobyembre, at sinabing maaaring bumaba sa humigit-kumulang 170,000 ang bilang ng mga posibleng mag-aaral, o nasa 320,000 kung isasama ang mga dayuhang mag-aaral at adult learner.

Heograpiya ng Pagbaba: Seoul Laban sa mga Rehiyon

Hindi pantay na mararamdaman sa buong South Korea ang epekto ng pagbagsak ng populasyon. Nahaharap sa banta ng pagsasara ang mga unibersidad sa mga rehiyon, samantalang nananatiling mas matatag ang mga institusyon sa kabiserang rehiyon. Kayang tumanggap ng humigit-kumulang 180,000 mag-aaral kada taon ng mga unibersidad sa mas malawak na Seoul. Dahil 250,000 lamang ang ipinapanganak sa buong bansa bawat taon, ipinahihiwatig ng simpleng pagtutuos na mahaharap sa matinding kakulangan sa mag-aaral ang mga kampus sa mga rehiyon kung 70 porsiyento ng mga mag-aaral na papasok sa kolehiyo ay pipili ng mga institusyon sa paligid ng Seoul.

Ayon kay Lee Sang-lim, eksperto sa demograpiya sa Population Policy Research Center ng Seoul National University, mapaminsala ang magiging epekto nito sa edukasyon sa mga lalawigan. "Kung 70% ng mga mag-aaral ang magkolehiyo at magsisiksikan silang lahat sa kabiserang rehiyon, iyon na iyon," paliwanag niya. "Mawawala na lamang ang mga unibersidad sa mga rehiyon." Tinataya niyang maaaring tatlo hanggang limang unibersidad na lamang ang matira sa ilang lalawigan. Palalalain ng ganitong konsentrasyon ang umiiral na hindi pagkakapantay-pantay ng mga rehiyon at bibilis ang pagbaba ng populasyon sa labas ng kabisera.

Pinatutunayan ng datos ng Ministry of Education ang pagkakaibang ito sa mga rehiyon. Walang paaralang nakatakdang magsara sa Seoul, ngunit pinakamabigat ang epekto ng pagliit sa mga kanayunan. Sa 2025 lamang, magsasara ang 49 na paaralan sa 17 lungsod at lalawigan, at nasa mga kanayunan ang 88 porsiyento ng mga ito. Pinakamarami ang isasara sa North Jeolla Province, na may 16, kasunod ang South Jeolla Province na may 15. Lalo nang malala ang sitwasyon sa antas elementarya. May 42 paaralan sa North Gyeongsang Province na walang mag-aaral sa unang baitang na naka-enroll para sa Marso, habang 32 naman ang ganito sa South Jeolla Province.

Mga Zombie University at mga Hadlang sa Batas

Habang bumababa ang bilang ng mga mag-aaral, dumarami ang mga institusyong halos hindi na gumagalaw ngunit patuloy na pinatatakbo sa pamamagitan ng subsidiya ng pamahalaan kahit wala na silang kakayahang tustusan ang sarili. Tinatawag ng mga eksperto ang mga ito na "zombie university," mga institusyong nabubuhay lamang sa tulong ng pampublikong pondo at wala nang tunay na kakayahang manatiling bukas. Ayon sa kamakailang datos, 84 na unibersidad ang pasok sa kategoryang ito: hindi makahikayat ng sapat na mag-aaral ngunit hindi rin maisara dahil sa mga hadlang na legal at pinansiyal.

Lalo itong mahirap lutasin para sa mga pribadong institusyon, na bumubuo sa karamihan ng sektor ng higher education sa South Korea. Orihinal na ipinatupad ilang dekada na ang nakalilipas upang pigilan ang pang-aabuso sa pananalapi ng mga tagapagtatag, epektibong humahadlang ngayon ang batas sa mga pribadong paaralan sa boluntaryong pagsasara kahit imposible na ang kalagayang pinansiyal ng mga institusyon. Kapag nagsara ang isang pribadong unibersidad, mapupunta sa pamahalaan ang mga ari-arian nito, kabilang ang lupa at mga gusali. Dahil dito, malakas ang dahilan ng mga foundation na huwag simulan ang proseso ng pagsasara.

Ayon sa kasalukuyang batas, napupunta sa pamahalaan ang mga ari-arian ng mga foundation ng unibersidad [kapag nagsara ang mga ito].

Tinutukoy ni Kim Sung-ki, propesor sa Hyupsung University, ang balangkas ng batas na ito bilang pangunahing hadlang sa reporma. Ayon naman kay Choi Kyu-bong, kalihim-heneral ng Korea Association of Private School Foundations, hindi isinasaalang-alang ng sistemang ito ang panlabas na pagbabago sa demograpiya na nagiging sanhi ng pagkabigo ng mga institusyon. "Hindi makakuha ng mga mag-aaral ang mga unibersidad dahil bumababa ang populasyon, at hindi ito sanhi na maipaparatang sa mga unibersidad mismo," aniya.

Matindi ang pagtutol ng iba't ibang grupo sa mga pagsisikap na isaayos ang sistema. Tutol ang mga guro at kawani sa pagbabawas ng quota sa pagpapatala at pagsasanib ng mga kampus dahil direktang nanganganib ang kanilang mga trabaho. Nag-aalala naman ang mga mag-aaral na bababa ang halaga ng kanilang diploma at malilimitahan ang kanilang mga oportunidad sa karera kung papasok sila sa institusyong nagpapaliit. Lumilikha ang mga alalahaning ito ng pampulitikang presyur na nagpapahirap sa pamahalaan na kumilos nang mapagpasiya.

Mga Nabigong Solusyon at Pansamantalang Lunas

Dahil sa realidad ng demograpiya, sinubukan ng mga unibersidad at tagapagpatupad ng polisiya ang iba't ibang paraan para manatiling bukas, ngunit halo-halo ang naging resulta. Pinakakontrobersiyal ang agresibong pangangalap ng mga dayuhang mag-aaral. Dahil sa pandaigdigang kasikatan ng kulturang Koreano at sa inisyatiba ng pamahalaang "glocal university," malaki ang itinaas ng bilang ng mga dayuhang nag-aaral sa bansa. Para kay Yi In-sill, tunay na oportunidad ito para sa mas matatag na mga institusyon. Gayunman, nagbabala siyang dapat pahintulutang magsara ang mas mahihinang paaralan sa halip na pilitin ang lahat ng unibersidad na gumamit ng magkakaparehong paraan para manatiling bukas.

Kinukuwestiyon naman ng iba kung magtatagal ang pamamaraang ito. Itinuturing ni Lee Sang-lim ang pangangalap ng mga dayuhang mag-aaral bilang pansamantalang hakbang na nagpapaliban lamang sa mga pangunahing problema sa halip na lutasin ang mga ito. May iba pang panganib ang estratehiyang ito. Noong pandemya ng COVID-19, inilantad ng pagsasara ng mga hangganan ang kahinaan ng mga unibersidad na umaasa sa mga dayuhang mag-aaral. Bukod dito, may mga institusyong tumanggap ng mga dayuhang mag-aaral na kulang ang kasanayan sa Korean o English, na nagdulot ng mga hamon sa pagtuturo at hindi nakatulong upang mapanatili ang mga pamantayang pang-akademiko.

Lalong pinabibigat ng kakulangan sa pananalapi ang mga problemang ito. Matapos ang malalaking protesta ng mga mag-aaral noong 2012, ipinatupad ng South Korea ang pagpapatigil sa pagtaas ng matrikula na nanatiling halos walang pagbabago sa loob ng mahigit isang dekada. Nakatulong ang patakarang ito upang tugunan ang suliranin sa abot-kayang edukasyon, ngunit pinahirapan nito ang pananalapi ng mga institusyon, lalo na ng mga pribadong unibersidad na kumakaunti ang mga mag-aaral. Iminumungkahi ni Yi na luwagan ang mga regulasyon upang makapagpatupad ng kinakailangang pagbabago sa matrikula, kalakip ang pagpapalawak ng mga scholarship para sa mga mag-aaral na mababa ang kita sa halip na ipagbawal ang pagtaas ng matrikula sa lahat ng institusyon.

Sinubukan ng ilang unibersidad na baguhin ang kanilang mga programa. Isinara ng mga ito ang mga departamento ng humanidades at wika at pinalitan ng mga programa sa artificial intelligence at bokasyonal na pagsasanay. Bumuo naman ang iba ng mga programang katuwang ang industriya at mga oportunidad sa internship upang makahikayat ng mga mag-aaral. Gayunman, hindi kayang baguhin ng mga hakbang na ito ang batayang pagtutuos ng demograpiya para sa mga institusyon sa malalayong rehiyon na walang laman ang mga kampus.

Gastos sa Tao at Ekonomiya

Higit pa sa kalagayang pinansiyal ng mga institusyon, nagbabantang magdulot ng malaking kaguluhang panlipunan ang pagliit ng sektor ng higher education. Kapag nagsara ang mga unibersidad, nagiging alanganin ang kinabukasan ng mga mag-aaral. Walang katiyakan na magiging maayos ang paglilipat sa mga naka-enroll na mag-aaral patungo sa ibang institusyon sa rehiyon, gaya ng nakasaad sa mga plano ng pamahalaan. Maaaring tumigil na lamang sa pag-aaral ang marami sa halip na lumipat o mag-adjust sa bagong kapaligirang pang-akademiko.

Umaabot sa buong komunidad ng mga unibersidad ang epekto sa trabaho. Nanganganib mawalan ng trabaho ang mga guro, kawani ng administrasyon at mga service worker kapag nagsara ang mga kampus. Sa maliliit na lungsod kung saan pangunahing tagapag-empleyo ang mga unibersidad, maaaring wasakin ng pagsasara ang lokal na ekonomiya. Ayon kay Dr. Jisun Jung ng University of Hong Kong, kapag nawala ang mga mag-aaral sa maliliit na bayan ng unibersidad, lagpas sa mga hangganan ng kampus ang epekto sa ekonomiya.

Nagdadala rin ng mga hamon ang pisikal na pamana ng mga nagsarang institusyon. Kapag nagsara ang mga pribadong unibersidad, madalas na hindi nagagamit ang malalawak nilang ari-arian, kabilang ang mga dormitoryo, silid-aralan at pasilidad sa pananaliksik. Sa 4,008 paaralang K-12 na nagsara mula noong 1980, 376 ang nananatiling hindi nagagamit at 266 sa mga ito ang abandonado na nang mahigit isang dekada. Kung walang malinaw na patakaran para magamit muli ang mga ari-ariang ito, nanganganib ang mga komunidad na magkaroon ng mga sirang lugar at masayang ang pampublikong yaman.

Nanganganib pang lumala ang hindi pagkakapantay-pantay ng mga rehiyon habang nagtitipon sa Seoul ang mga oportunidad sa edukasyon. Kung magkatotoo ang mga pagtataya ni Lee at iilang unibersidad na lamang ang matira sa mga lalawigan, lalo pang mapipilitang lumipat sa kabisera ang mga kabataang taga-kanayunan. Bibilis nito ang paghina ng mga lugar sa labas ng mga kalakhang lungsod na humaharap na sa pagtanda ng populasyon at pagbagal ng ekonomiya.

Paghahanap ng Modelo: Mga Aral mula sa Japan

Dahil nahaharap din sa kaparehong takbo ng demograpiya, bumuo ang Japan ng mga balangkas para sa pagsasaayos ng sistema na lalo nang binabanggit ng mga eksperto sa South Korea bilang posibleng modelo. Nagtakda ang "Grand Design for Higher Education toward 2040" ng Japan ng malinaw na mga proseso para sa pagsasara ng mga unibersidad na hindi na kayang manatili, kabilang ang humigit-kumulang tatlong taong panahon para sa pagsasaayos. Pagkatapos nito, sapilitan nang isasara ang mga institusyon kung mapatunayang imposible na ang pagbawi ng kanilang kalagayan.

Ayon kay Kim Jung-ho, propesor sa Inha University, mahalaga sa Korea ang pamamaraan ng Japan dahil magkapareho ang demograpikong hamon ng dalawang bansa. Kabilang sa estratehiya ng Japan ang pagbibigay ng magkakaibang suporta batay sa pagsisikap ng mga institusyon na mag-adjust, sa halip na tratuhin nang pare-pareho ang lahat ng unibersidad na nahihirapan. Binigyang-diin naman ni Lee Derk-nan, mananaliksik sa National Assembly Research Service, ang pangangailangan ng tuloy-tuloy na patakaran at antas-antas na tulong depende sa pagtugon ng mga institusyon.

Nagmumungkahi ang ilang eksperto ng mas radikal na hakbang. Iminumungkahi ni Shin Sung-wook ng Catholic University of Pusan na direktang pagkalooban ng pondo ang mga foundation ng unibersidad na kusang magsasara ng kanilang mga institusyon. Tutugunan nito ang pangambang mawalan ng mga ari-arian na kasalukuyang pumipigil sa pagsasara ng mga pribadong unibersidad. Tinitingnan naman ng iba ang mga halimbawa sa Europa at Amerika kung saan ipinagbili o ginamit muli ng mga unibersidad ang kanilang mga pasilidad para sa mga bagong layuning pangkomersiyo. Gayunman, kailangang baguhin ang balangkas ng batas sa South Korea upang pahintulutan ang ganitong pagbabago ng gamit.

Ipinanunukala ni Nam Doo-woo, assistant professor sa Inha University, ang mahigpit na paghihiwalay sa mga institusyong may kakayahang magpatuloy at sa mga wala na nito. "Sa halip na katamtamang mga hakbang sa pagsasaayos, kailangan nating magpatupad ng matibay na plano na maghihiwalay sa mga unibersidad na maaaring lumago at sa mga dapat nang magsara," aniya. Itutuon ng ganitong pamamaraan ang mga yaman sa mas matatag na institusyon habang maayos na isinasara ang iba, sa halip na kalat-kalat na ipamahagi ang limitadong pondo sa mga kampus na nahihirapan.

Mahahalagang Punto

• Babababa sa 300,000 ang bilang ng mga mag-aaral sa elementarya sa South Korea ngayong Marso sa unang pagkakataon, at inaasahang 298,178 ang papasok sa unang baitang sa buong bansa.
• May kapasidad ang mga unibersidad para sa 450,000 hanggang 500,000 mag-aaral kada taon, ngunit 250,000 lamang ang ipinanganganak taun-taon sa bansang may pinakamababang fertility rate sa mundo: 0.7 anak kada babae.
• Inaasahan ng mahigit 60 porsiyento ng mga pangulo ng unibersidad na magsasara ang mahigit 30 institusyong may apat na taong programa sa susunod na dekada.
• Pinakamalaki ang panganib sa mga unibersidad sa mga rehiyon. Ayon sa mga eksperto, maaaring tatlo hanggang limang institusyon na lamang ang matira sa ilang lalawigan habang nagtitipon sa Seoul ang mga mag-aaral.
• Pinipigilan ng mga hadlang sa batas ang mga pribadong unibersidad na kusang magsara. Inililipat ng kasalukuyang batas sa pamahalaan ang lahat ng ari-arian kapag nagsara ang mga ito, kaya may mga "zombie university" na nananatiling bukas sa tulong ng pampublikong pondo.
• Mahigit 4,000 paaralang elementarya, sekondarya at high school na ang nagsara mula noong 1980. Nakatakda pang magsara ang 49 sa 2025, karamihan sa mga rehiyon sa kanayunan.
• Pansamantalang ginhawa ang naibibigay ng pangangalap ng mga dayuhang mag-aaral, ngunit hindi nito tinutugunan ang mga pangunahing hamon sa demograpiya na kinakaharap ng sektor.