Pinakamahabang Oras ng Biyaheng Papasok sa Trabaho sa Mundo sa South Korea, Nagpapalala sa Krisis sa Kalusugang Pangkaisipan

Araw-araw na Paglalakbay sa Gitna ng Pagkapagod

Halos dalawa’t kalahating oras bawat araw ang ginugugol ni Lee Han-soo, 34, sa pagbibiyahe mula sa kanyang tahanan malapit sa Namhansanseong Station sa Subway Line No. 8 papunta sa pinagtatrabahuhan niyang IT firm malapit sa Hongik University Station sa Subway Line No. 2 sa Seoul. Naging bahagi na ng kanyang araw-araw na gawain ang biyahe, ngunit mabigat ang kapalit nito. "Sanay na ako ngayon, pero pag-uwi ko, ubos na ubos na ako," aniya. "Kukuha lang ako ng makakain at dumidiretso na sa kama."

Hindi pambihira ang karanasan ni Lee para sa maraming South Korean. Maaaring karaniwan pa nga ito. Natuklasan sa isang kamakailang pag-aaral na inilathala sa Environmental Research Letters na naitala sa South Korea ang pinakamahabang karaniwang oras ng pagbibiyahe bawat araw sa 43 bansang sinuri: 1 oras at 48 minuto. 1 oras at 8 minuto lamang ang pandaigdigang average, kaya sa karaniwan, dagdag na 40 minuto ng kanilang araw-araw na buhay ang ginugugol ng mga South Korean sa pagbibiyahe kumpara sa ibang bahagi ng mundo.

Pinangunahan ng mga mananaliksik mula sa Institute of Environmental Science and Technology ng Universitat Autonoma de Barcelona at McGill University ang pag-aaral, na sumuri sa mga pattern ng personal at may kaugnayan sa trabaho na pagbibiyahe sa mga bansang kumakatawan sa mahigit kalahati ng populasyon ng mundo. Malayong mas mahaba ang oras ng pagbibiyahe sa South Korea kaysa sa iba pang mauunlad na bansa—81 minuto ang average sa Estados Unidos, 87 minuto sa United Kingdom, at 77 minuto sa Japan. Pinakamaikli naman ang average na biyahe sa Morocco, na 48 minuto lamang.

Hindi lamang abala ang malaking panahong nauubos sa pagbibiyahe. Nagbabala ang mga lokal na eksperto sa medisina na malaki ang pinsalang sikolohikal na idinudulot ng kultura ng mahahabang biyahe papasok sa trabaho sa mga manggagawa ng bansa. Natuklasan sa isang komprehensibong pag-aaral na inilabas noong Setyembre ng mga mananaliksik sa Kangbuk Samsung Hospital, batay sa Seoul Survey noong 2023 na nilahukan ng mahigit 24,000 manggagawa sa opisina, ang nakababahalang ugnayan ng haba ng biyahe at kalusugang pangkaisipan.

Ang Kaugnayan sa Kalungkutan

Inilahad sa pag-aaral ng Kangbuk Samsung Hospital na mas malaki ang posibilidad na makaranas ng kalungkutan sa iba’t ibang aspekto ng buhay ang mga manggagawang mahigit 60 minuto ang biyahe papasok sa trabaho. Kung ihahambing sa mga nagbibiyahe nang 30 minuto o mas maikli, 49 porsiyentong mas mataas ang panganib na makaramdam ng kalungkutan sa mga ugnayan sa pamilya, at 36 porsiyentong mas mataas naman ang panganib na malungkot sa mas malawak na ugnayang panlipunan ng mga malalayong bumibiyahe.

Lalong nagiging masalimuot ang mga natuklasan kapag sinuri kung paano nagbibiyahe ang mga tao papasok sa trabaho. Pinakamalaki ang epekto sa mga nagmamaneho ng pribadong sasakyan. Walang nakitang makabuluhang pagtaas sa kalungkutan batay sa estadistika sa mga sumasakay sa pampublikong sasakyan, naglalakad o nagbibisikleta. Ipinahihiwatig nito na lalo pang bumibigat ang sikolohikal na pasanin dahil sa panlipunang pagkakahiwalay ng pagmamaneho nang mag-isa sa matinding trapiko, kasabay ng kawalan ng kakayahang magamit nang kapaki-pakinabang ang oras o makisalamuha sa iba.

Ipinaliwanag ni Dr. Eric Galbraith, ang pangunahing awtor ng pandaigdigang pag-aaral tungkol sa pagbibiyahe, ang mas malawak na implikasyon: "Nakaaapekto ang oras ng pagbibiyahe sa oras ng isang tao para kumain, kumilos at magpahinga, at malapit itong nauugnay sa kalusugan." Kapag maraming oras ang nauubos sa biyahe, may ibang bagay na kailangang isakripisyo. Para sa maraming South Korean, kabilang dito ang pakikisalamuha, oras kasama ang pamilya at personal na kagalingan.

Nagbabala ang pangkat ng mga mananaliksik na maaaring "magpabilis sa panlipunang pagkakahiwalay" ang kasalukuyang karaniwang haba ng biyahe sa Korea, at hinimok ang mga tagapagpatupad ng polisiya na isaalang-alang ang mga solusyong tumutugon din sa kalusugang pangkaisipan. Gumamit ang pag-aaral ng datos mula sa Seoul survey noong 2023, na tinipon sa pamamagitan ng harapang panayam ng pamahalaang lungsod ng Seoul. Hinati sa tatlong pangkat ang haba ng biyahe: 30 minuto o mas maikli, 31 hanggang 60 minuto, at mahigit 60 minuto.

Isinasaalang-alang sa logistic regression analysis ang mga salik na sosyodemograpiko, trabaho, paraan ng pagbibiyahe at kaayusan ng paninirahan. Nanatili ang ugnayan ng mahahabang biyahe at kalungkutan kahit isinaalang-alang na ang mga baryabol na ito. Marahil ang pinakanakababahala ay partikular na bulnerable sa kalungkutan ang mga nagbibiyahe at namumuhay nang mag-isa kapag mahigit 60 minuto ang kanilang biyahe—isang natuklasang lalong mahalaga dahil mahigit sangkatlo na ng populasyon ng Seoul ang namumuhay nang mag-isa.

Mga Bulnerable: Kabataang Manggagawa at Namumuhay Nang Mag-isa

Lumilikha ng matinding panganib ng pagkakahiwalay ang pagsasanib ng mahahabang biyahe at kaayusan ng paninirahan. Partikular na maraming hamon ang kinakaharap ng mga kabataang manggagawa sa Seoul. Sinuri sa isang pag-aaral na inilathala sa Frontiers in Public Health ang kalungkutan, kapaligiran sa trabaho at mga sintomas ng depresyon sa mga kabataang manggagawang edad 18 hanggang 35 sa Seoul. Natuklasan ng pananaliksik na mahalagang palatandaan ng mga sintomas ng depresyon ang kalungkutan, at malinaw ang ugnayang pataas ng panganib kasabay ng antas nito.

94 porsiyentong mas mataas ang posibilidad na makaranas ng mga sintomas ng depresyon ang mga ikinlasipikang "lubhang malungkot" kumpara sa mga may karaniwang antas ng kalungkutan. Malaki ang proteksiyong naibigay ng kasiyahan sa trabaho, ngunit nagpalala naman ng mga sintomas ng depresyon ang pambu-bully sa lugar ng trabaho. Gumamit ang pag-aaral ng datos mula sa Seoul Young Adult Panel Study, na nilahukan ng 3,219 na sumagot na may trabaho.

Bagaman natuklasan sa partikular na pag-aaral na ito na hindi makabuluhang palatandaan ng mga sintomas ng depresyon ang oras ng pagbibiyahe kapag sinuri ito nang hiwalay, iba ang ipinahihiwatig ng mas malawak na larangan ng pananaliksik kapag isinasaalang-alang ang iba pang salik. Partikular na natukoy sa pag-aaral ng Kangbuk Samsung Hospital na makabuluhan ang isang oras na hangganan para sa kalungkutan, na maaaring humantong sa depresyon at iba pang suliranin sa kalusugang pangkaisipan.

Lalong nakababahala ito dahil sa kalagayan ng demograpiya. Ayon sa pamahalaang lungsod ng Seoul, 64 porsiyento ng mga sambahayan sa lungsod na iisang tao lamang ang nakatira ay binubuo ng mga kabataan, mula sa 51.3 porsiyento isang dekada na ang nakalipas. Natuklasan sa survey ng The Seoul Institute sa 3,000 sambahayang iisang tao lamang ang nakatira na 62.1 porsiyento ng mga sumagot ang nakararanas ng tuloy-tuloy na kalungkutan, at isa pang 13.6 porsiyento ang natukoy na hiwalay sa lipunan.

Higit Pa sa Kalusugang Pangkaisipan: Ang Pinsala sa Katawan

Hindi lamang sa kalusugang pangkaisipan umaabot ang mga epekto ng napakahahabang biyahe. Ipinaliwanag ni Cho Soo-hyun, propesor ng family medicine sa Chung-Ang University Hospital, na nababawasan ang pisikal na aktibidad kapag masyadong matagal na nakaupo sa tren o bus, nahihikayat ang pagkain ng hapunang gabing-gabi na, at nagugulo ang tulog. Maaari itong magdulot ng pagdagdag ng timbang, paghina ng kakayahang mag-ehersisyo at altapresyon.

Sinusuportahan ng pananaliksik mula sa iba’t ibang panig ng mundo ang mga alalahaning ito. Sinuri sa isang pag-aaral ng Northeast Agricultural University sa Harbin, China, ang epekto sa kalusugan ng mahahabang biyahe ng mahigit 30,000 katao. Natuklasan dito na habang humahaba ang oras ng pagbibiyahe—lalo na kapag mahigit anim na oras kada linggo—lalong humihina ang kalusugang pisikal at pangkaisipan.

Higit pang nakababahala, natuklasan sa isang 14-na-taong pag-aaral ng Umea University sa Sweden na 54 porsiyentong mas mataas ang panganib ng kamatayan sa mga babaeng mahaba ang biyahe kumpara sa mga babaeng mas maikli ang nilalakbay. Bagaman mga babaeng Swedish ang pinagtuunan ng pag-aaral, malamang na naaangkop sa lahat ang mga biyolohikal na mekanismo—pagtaas ng stress, pagbawas ng oras para sa mga gawaing nakabubuti sa kalusugan, at pagkagambala sa mga ritmo ng katawan.

Para sa mga nagbibiyahe nang malayo araw-araw, inirerekomenda ng mga eksperto ang pagpapanatili ng tamang tindig bilang estratehiya sa pangangalaga ng kalusugan. Napipinsala ang mga kasukasuan ng gulugod kapag masyadong inihihiga ang upuan o nakayuko ang leeg at likod sa paggamit ng smartphone habang nasa pampublikong sasakyan o kotse. Makababawas sa ilan sa pisikal na pagkapuwersa ang mga simpleng ehersisyo ng pag-unat bago sumakay, kabilang ang pag-ikot ng baywang at leeg.

Makatutulong din ang pagpili ng rutang maraming likas na elemento. Ayon sa Barcelona Institute for Global Health, mas mababa ang antas ng stress at mas matatag ang damdamin ng mga taong nagbibiyahe sa mga lugar na may mga puno, damo at iba pang likas na katangian. Gayunman, maaaring hindi palaging magagamit ang ganitong mga ruta sa mataong lungsod gaya ng Seoul.

Ang Kontekstong Kultural: Kahirapan sa Ugnayan

Bahagi ng mas malawak na kalagayang tinatawag ng mga eksperto na "kahirapan sa ugnayan" ang krisis sa pagbibiyahe sa South Korea—isang penomenon kung saan matatag ang materyal na pamumuhay ng mga tao ngunit lalo naman silang nagiging hiwalay at napuputol ang koneksiyon sa iba. Kahit nabawasan na ang paghihirap sa ekonomiya sa South Korea, kung saan bumaba ang relatibong antas ng kahirapan mula 18.5 porsiyento noong 2011 tungong 15.3 porsiyento noong nakaraang taon, lumalala naman ang kahirapan sa ugnayan.

Natuklasan sa isang panlipunang survey noong 2025 ng Ministry of Data and Statistics na 21.2 porsiyento ng mga sumagot sa Korea ang nagsabing wala silang makausap kapag nalulungkot o pinanghihinaan ng loob. Tumaas ito nang 3.6 na puntos-porsiyento mula sa 17.6 porsiyento noong 2015. Pinakamataas ang bilang sa mga namumuhay nang mag-isa, na umabot sa 26.5 porsiyento, ngunit hindi gaanong mas mababa ang 19.2 porsiyento sa mga sambahayang may tatlong miyembro.

Lalong matindi ang pagkakahiwalay na ito dahil sa mga salik na kultural. Sa maraming kultura, itinuturing ang kalungkutan bilang damdaming lumilitaw kapag hindi kasiya-siya ang mga ugnayan. Sa Korea naman, sinasabi ng mga tao na labis silang nalulungkot kapag pakiramdam nila ay hindi sila karapat-dapat o wala silang layunin. Ipinaliwanag ni An Soo-jung, propesor ng sikolohiya sa Myongji University, ang pagkakaibang ito: "Sa Korea, sinasabi ng mga tao na labis silang nalulungkot kapag pakiramdam nila ay hindi sila karapat-dapat o wala silang layunin."

Maaaring masigla ang buhay panlipunan ng mga Koreano at malapit ang kanilang ugnayan sa iba, ngunit maaari pa rin silang malungkot "kapag inihahambing nila ang kanilang sarili sa iba at nagtataka kung may silbi ba sila, sapat ba ang naiaambag nila sa lipunan, o napag-iiwanan na sila." Sumasalamin ito sa pagbibigay-diin ng kultura sa ugnayan—ang pagtukoy ng mga tao sa kanilang sarili batay sa ugnayan nila sa mga nasa paligid.

Nagdudulot ng kalungkutan sa mga hindi naaabot ang sarili nilang mga mithiin ang kulturang mapagkumpitensya at "nakatuon sa tagumpay." "Kapag sobra-sobra nating hinahangad ang magkakaparehong pagpapahalaga, nawawala sa atin ang ating sarili," ani An. "Hinihingi ng ating lipunan ang sama-samang pamumuhay, ngunit madalas nitong hindi igalang ang indibidwal—kaya nahihirapan ang mga tao na harapin ang pag-iisa o pakiramdam ng pagkabigo."

Ang Pinakamatinding Kapalit: Mga Pagkamatay Nang Nag-iisa

Ang pinakamalungkot na manipestasyon ng krisis na ito ay ang penomenong kilala bilang "mga pagkamatay nang nag-iisa," o godoksa sa Korean. Taun-taon, libo-libong South Korean—karamihan ay mga lalaking nasa katanghaliang-gulang—ang tahimik na namamatay nang nag-iisa, malayo sa kanilang pamilya at mga kaibigan. Minsan ay lumilipas ang ilang araw o linggo bago matagpuan ang kanilang mga bangkay.

Nabigyan ng pambansang pansin ang suliranin nitong nakaraang dekada habang dumarami ang mga pagkamatay nang nag-iisa. Ayon sa datos ng Ministry of Health and Welfare, 3,661 ang ganitong pagkamatay noong nakaraang taon, mula sa 3,559 noong 2022 at 3,378 noong 2021. Mahigit 84 porsiyento ng mga naitalang pagkamatay nang nag-iisa noong nakaraang taon ay mga lalaki, mahigit limang ulit ng bilang ng mga babaeng namatay. Mahigit kalahati ng kabuuan ang mga lalaking nasa edad 50 at 60.

Lalo pang pinalalala ng krisis sa demograpiya ang suliranin. Dahil sa tumatandang populasyon at bumababang bilang ng kapanganakan, tuloy-tuloy na mas marami ang namamatay kaysa ipinanganganak nitong mga nakaraang taon. Tumataas ang kabuuang antas ng pagkamatay sa South Korea, kabilang na rito ang mga pagkamatay nang nag-iisa. Direktang nag-aambag sa trahedyang ito ang mas malawak na kultura ng labis na pagtatrabaho, mahahabang biyahe at pagkakahiwalay.

Hindi lamang sa pinakamatitinding kaso umiiral ang suliranin. Natuklasan sa kauna-unahang survey ng Ministry of Data tungkol sa kalungkutan na 38.2 porsiyento ng mga edad 13 pataas ang nagsabing nalulungkot sila sa pang-araw-araw na buhay. Halos kalahati ng mga namumuhay nang mag-isa—48.9 porsiyento—ang nagsabing nalulungkot sila. Gayundin ang 34.9 porsiyento ng mga nakatira sa sambahayang may apat o higit pang miyembro. Maliit lamang ang pagkakaiba batay sa kita. Sa mga sambahayang kumikita ng mahigit 6 na milyong won kada buwan, 33 porsiyento ang nagsabing nalulungkot sila, kumpara sa 57.6 porsiyento sa mga kumikita ng mas mababa sa 1 milyong won.

Paglayo sa Lungsod: Ang Don't Worry Village

Dahil sa mabibigat na pressure na ito, may ilang kabataang Koreano na pumipili ng radikal na alternatibo. 32 anyos at walang asawa si Kim Ji-ung noong nakatira siya sa Seoul at nagtatrabaho bilang tindero. "Iniisip ko kung mamamatay na ba ako habang bumibiyahe papasok sa trabaho tuwing umaga," sinabi niya sa Al Jazeera. "Ang pinakamahirap ay wala akong makausap. Pagkatapos ng trabaho, nasa bahay lang ako at nagpapalit-palit ng channel sa TV o naglalaro ng video game."

Nang bumagsak at mamatay sa pinagtatrabahuhan nila ang isang malapit na kaibigan, umabot si Kim sa sukdulan. "Doon ko talaga sinimulang tanungin ang sarili ko, 'Ako naman kaya ang susunod?'" Nagpasya siyang lisanin ang Seoul, lungsod na may 9.6 milyong residente na nagbigay sa kanya ng mga pagkakataon sa karera ngunit kaunti pang iba.

Nakarating si Kim sa "Don't Worry Village" sa Mokpo, lungsod na may 210,000 residente sa timog-kanlurang dulo ng bansa. Itinatag ang nayon ni Hong Dong-woo, isa pang lumisan sa Seoul na nakatakda sanang magtagumpay sa mundo ng korporasyon ngunit pumili ng ibang landas. "Layunin naming gawing komunidad ang bayang pinagmulan ng mga tao—isang bagay na kulang na kulang sa buhay ng maraming tao sa bansa natin," paliwanag ni Hong.

Agad na kapansin-pansin ang pagkakaiba nito sa Seoul. "Dahil maliit lang ang lungsod, malamang na makakakilala ka ng ibang kabataan sa kung anong paraan," ani Kim. "Nagpapatulungan ang mga tao, at nagkakaibigan kayo rito sa simpleng pagbati ng 'hi.'" Sa Seoul, "walang oras ang mga tao para batiin ang isa’t isa at ayaw nilang makialam sa buhay ng iba."

Nagtayo si Kim ng kompanya ng interior design sa Mokpo at natagpuan ang bagay na hindi niya naranasan sa Seoul: oras para maglibang. "Kung minsan, bigla na lang akong pumupunta sa terminal ng ferry sa gabi at sumasakay sa bangkang papuntang Jeju Island nang hatinggabi," aniya. "Doon lang ako hanggang umaga, pero maliliit na bagay na gaya nito ang nagpaparamdam sa akin na masaya ako rito."

Gayon din ang pinili ng iba pang residente. Nagtrabaho si Park Myung-ho, 38, para sa isa sa pinakamalalaking tagagawa ng armas sa South Korea, habang empleyado naman ang asawa niyang si Kim Min-jee, 35, sa pinakamalaking kompanya ng advertising sa bansa. Nagpakasal sila matapos magkakilala sa Don't Worry Village. "Sobrang tindi ng kompetisyon sa Seoul," ani Park. "Parang mga taong maraming puhunan lang ang nagtatagumpay sa pagsisimula ng negosyo."

Nagsilang si Kim ng anak na lalaki mahigit isang taon na ang nakalipas. "Halos wala nang oras sa bahay kapag nagtatrabaho sa malaking kompanya, at sa opisina rin ginugugol ang mga dulo ng linggo," paliwanag niya. "Halos imposibleng magpalaki ng mga anak sa Seoul nang walang tulong ng mga magulang o serbisyo sa pag-aalaga ng bata, at mas mahirap pang humanap ng abot-kayang tirahan."

Mga Tugon ng Pamahalaan at Solusyon sa Polisiya

Bilang pagkilala sa tindi ng krisis, nagsimula nang magpatupad ang pamahalaan ng South Korea ng iba’t ibang hakbangin. Inanunsiyo ng mga awtoridad sa Seoul na gagastos sila ng 451.3 bilyong won (halos $327 milyon) sa susunod na limang taon upang "lumikha ng lungsod na walang nalulungkot." Kabilang sa mga bagong hakbangin nila ang mga tagapayo para sa kalungkutan na makokontak sa 24/7 na hotline at isang online na plataporma para sa pagpapayo.

"Hindi lamang personal na suliranin ang kalungkutan at pagkakahiwalay, kundi mga hamong kailangang sama-samang lutasin ng lipunan," ani Oh Se-hoon, alkalde ng Seoul. "Gagamitin ng lungsod ang lahat ng kakayahan nito" upang tulungang makabangon ang mga nalulungkot at "makabalik sa lipunan." Kabilang sa mga plano ang pagpapalawak ng mga serbisyong sikolohikal, mga luntiang lugar, masustansiyang pagkain para sa mga nasa katanghaliang-gulang at nakatatandang residente, isang nakalaang "sistema ng paghahanap" upang matukoy ang mga residenteng hiwalay sa lipunan, at mga gawaing naghihikayat ng pakikipag-ugnayan gaya ng paghahalaman, palakasan at mga book club.

Naglunsad din ng mga katulad na hakbang ang mga pambansang awtoridad. Iniatas ng Lonely Death Prevention and Management Act sa pamahalaan na bumuo ng komprehensibong planong pang-iwas. Noong 2023, nagpasa ang pamahalaan ng susog na nagbigay-karapatan sa ilang kabataang mapag-isa sa sarili na tumanggap ng tulong pinansiyal, kabilang ang hanggang 650,000 won ($475) kada buwan para sa gastusin sa pamumuhay, upang matulungan silang "makabalik sa lipunan."

Hindi nag-iisa ang South Korea sa paglaban sa suliraning ito. Hinirang ng Japan, kung saan unang nakilala ang kalakaran ng hikikomori (matinding paglayo sa lipunan), ang isang Minister of Loneliness and Isolation noong 2021. Nang sumunod na taon, naglabas ang pamahalaan ng masinsinang planong kontrapamahalaan, kabilang ang serbisyong konsultasyon na bukas 24/7. Naghirang din ng mga ministro para sa kalungkutan ang United Kingdom, at nagbabala ang U.S. Surgeon General tungkol sa "epidemya ng kalungkutan at pagkakahiwalay" sa isang pahayag noong 2023.

Gayunman, nagbabala ang mga eksperto na hindi ganap na malulutas ng mga solusyon sa polisiya lamang ang suliranin. Nagpahayag si An Soo-jung ng "pag-aalinlangan kung malulutas nga ng simpleng pagpapalawak ng pisikal na ugnayan ang suliranin ng kalungkutan mula sa ugat nito. Hindi ito basta mababago ng iisang polisiya." Dahil may mga masalimuot na salik na partikular sa kultura, maaaring kailanganin ang mas malaking pagbabago upang "mapaunlad ng mga indibidwal ang kakayahang mapag-isa at harapin ang kanilang sarili."

"Kailangan nating linangin ang kakayahang alagaan ang ating sarili at ang iba," ani An. "Ngunit napakahirap ng buhay natin sa lipunan kaya pakiramdam natin ay wala man lang tayong oras para alagaan ang ating sarili."

Para naman sa mga nagbibiyahe papasok sa trabaho, iminumungkahi ng mga eksperto na layunin ng pagpaplano ng lungsod at mga polisiya na paikliin ang oras ng biyahe at hikayatin ang pakikilahok sa lipunan. Maaaring ipatupad ang mga polisiya gaya ng pagtatrabaho nang malayuan at flexible na iskedyul upang mabawasan ang mahahabang biyahe. May ilang kompanya nang sumusubok sa mga paraang ito, ngunit limitado pa rin ang malawakang pagpapatupad sa mapagkumpitensyang kultura ng korporasyon sa Korea.

Ang Hamon ng Pagbabago

Naging huwaran ang Don't Worry Village para sa mahigit 50 komunidad sa buong bansa na nakasentro sa kabataan at itinatag ng pamahalaan nitong mga nakaraang taon. Gayunman, mahirap pa rin ang kalagayan ng mga kabataang lumilipat mula sa Seoul. Nasa rehiyon pa rin ng kabisera ang karamihan ng mga pinagtatrabahuhan, trabaho at pangunahing imprastraktura.

Bagaman nagsagawa ito ng mahigit 21 workshop para sa mga nag-iisip lumipat sa Don't Worry Village at umakit ng mahigit 2,000 bisita, 20 katao lamang ang nanatili roon. Iniulat ng Ministry of Interior and Safety na humigit-kumulang 10,000 katao ang lumahok sa mga workshop sa mga komunidad para sa kabataan sa buong bansa, ngunit mga 900 lamang ang tuluyang lumipat doon.

Para sa maraming kabataang South Korean, hindi ang paglipat sa mga komunidad sa kanayunan ang alternatibo kundi ang tuluyang pag-alis sa bansa. Isa si Brianna Lee sa sampu-sampung libong kabataang nag-aaplay taun-taon para sa working holiday visa upang manirahan at magtrabaho sa ibang bansa. "Sobrang nakapapagod lang ang buhay sa South Korea," ani Lee, 30 anyos na nars. "Inaasahan sa iyo na makahanap ng trabaho, mag-asawa, bumili ng bahay at magkaroon ng takdang halaga ng pera sa isang partikular na edad. At hinuhusgahan ka sa halos lahat ng bagay."

Matapos makaranas ng pagkaubos ng lakas sa 11-oras na mga duty at diskriminasyon sa mga ospital sa Korea, nagtrabaho si Lee sa Canada at naghahanda na ngayong lumipat sa Estados Unidos. "Higit sa lahat, hindi mapang-usisa ang mga tao," aniya. "Sa tingin ko, hindi gaanong pinakikialaman ng mga tao roon kung ano ang trabaho mo at kung paano mo pinipiling mamuhay."

Ang Landas Pasulong

Magkakaugnay na palatandaan ng mas malawak na estrukturang panlipunan ang mahahabang oras ng pagbibiyahe at paglaganap ng kalungkutan na kinakaharap ng South Korea. Nag-aambag sa matinding pagkakahiwalay ang konsentrasyon ng mga oportunidad sa ekonomiya sa Seoul, mapagkumpitensyang kultura sa trabaho, krisis sa pagiging abot-kaya ng pabahay, at pagkasira ng mga tradisyonal na komunidad.

Ayon sa mga eksperto gaya ni Chey Jean-yung, propesor ng sikolohiya sa Seoul National University, madalas lumilitaw ang kahirapan sa ugnayan sa mga industriyalisadong bansa, ngunit pambihirang bilis ang naging takbo ng pag-unlad ng Korea. "Sa prosesong iyon, bumagsak ang mga lokal na komunidad at humina ang panlipunang pagsasama—kaya lalo pang lumalim ang kahirapan sa ugnayan," aniya.

Kabilang sa mga solusyong iminungkahi ng mga eksperto ang paglikha ng mas maraming pampublikong parke upang mahikayat ang mga tao na lumabas ng bahay, pagpapalawak ng mga programang pangkultura gaya ng mga workshop sa paggawa ng palayok at mga likhang-kamay sa mga lokal na aklatan, at pagpaparami ng mga serbisyong pangkomunidad na nagbabahay-bahay. "Kailangan nating pagtuunan ang kalungkutan at pagkakahiwalay bilang mga sintomas sa maagang yugto bago mangyari ang mga pagkamatay nang nag-iisa," ani Chung Soon-dool, propesor ng social welfare sa Ewha Womans University.

Para sa mga indibidwal na nagbibiyahe, mahalagang pangasiwaan ang pisikal at mental na epekto ng mahahabang biyahe. Makatutulong na panatilihin ang tamang tindig, pumili ng rutang may likas na elemento kung maaari, ayusin ang mga gawi sa pagkain upang maiwasan ang gabing-gabi at mabibigat na kainan, at gamitin ang oras ng biyahe para magpahinga sa halip na magtrabaho.

Binigyang-diin ng pangkat ng mga mananaliksik mula sa Kangbuk Samsung Hospital na hindi lamang pang-araw-araw na abala ang oras ng pagbibiyahe—maaari nitong pabilisin ang panlipunang pagkakahiwalay. Habang hinaharap ng South Korea ang hamong ito, kakailanganin ng tugon ang kapwa mga pagbabagong estruktural upang paikliin ang mga biyahe at mga pagbabagong kultural upang tugunan ang epidemya ng kalungkutang tahimik na lumalaganap sa loob ng ilang dekada.

Ipinakikita ng mga kuwento nina Lee Han-soo, Kim Ji-ung at di-mabilang na iba pa ang kapalit ng mga estadistikang nagsasabing nangunguna sa mundo ang bansa sa haba ng oras ng pagbibiyahe. Ipinakikita ng kanilang mga karanasan na sa likod ng kahanga-hangang tagumpay sa ekonomiya at husay sa teknolohiya ng makabagong South Korea ay naroon ang pakikibaka para sa ugnayan, layunin at balanse sa pang-araw-araw na buhay.

Mahahalagang Punto

• Pinakamahaba sa mundo ang karaniwang oras ng pagbibiyahe bawat araw sa South Korea, na umaabot sa 1 oras at 48 minuto—40 minuto ang haba nito kaysa sa pandaigdigang average na 1 oras at 8 minuto
• 49 porsiyentong mas mataas ang panganib ng kalungkutan sa ugnayan sa pamilya, at 36 porsiyentong mas mataas naman ito sa mas malawak na ugnayang panlipunan, para sa mga manggagawang mahigit 60 minuto ang isang-biyaheng biyahe
• Pinakamalakas ang negatibong epekto ng mahahabang biyahe sa mga nagmamaneho, samantalang walang makabuluhang pagtaas ng kalungkutan batay sa estadistika sa mga sumasakay sa pampublikong sasakyan, naglalakad at nagbibisikleta
• Partikular na bulnerable sa kalungkutan ang mga namumuhay nang mag-isa kapag mahigit 60 minuto ang oras ng kanilang biyahe
• Kabilang sa mga epekto sa pisikal na kalusugan ang pagbawas ng pisikal na aktibidad, pagdagdag ng timbang, altapresyon, pagkagambala sa tulog at paghina ng kakayahang mag-ehersisyo
• Natuklasan sa isang 14-na-taong pag-aaral sa Sweden na 54 porsiyentong mas mataas ang panganib ng kamatayan sa mga babaeng mahaba ang biyahe kumpara sa mga may mas maiikling nilalakbay
• Mahigit sangkatlo ng populasyon ng Seoul ang namumuhay nang mag-isa, at 64 porsiyento ng mga sambahayang iisang tao lamang ang nakatira ay binubuo ng mga kabataan
• 62.1 porsiyento ng mga sambahayang iisang tao lamang ang nakatira sa Seoul ang nakararanas ng tuloy-tuloy na kalungkutan
• Umabot sa 3,661 ang mga "pagkamatay nang nag-iisa" noong 2023, at mahigit 84 porsiyento sa mga namatay ay lalaki
• Gumagastos ang Seoul ng 451.3 bilyong won sa loob ng limang taon para sa mga hakbangin laban sa kalungkutan
• May ilang kabataang Koreano na lumilisan sa Seoul patungo sa mga komunidad sa kanayunan o sa ibang bansa upang takasan ang pressure at pagkakahiwalay