Mga Tradisyonal na Pagdiriwang at Kaugalian ng mga Koreano sa Panahon ng Niyebe

Ang unang pag-ulan ng niyebe sa Korea noon at ngayon

Bumuhos nang makapal at mabilis ang unang niyebe sa Seoul ngayong linggo, na nagbalot sa mga kalsada at nagpabagal sa biyahe ng mga pumapasok sa trabaho. Para sa maraming residente, abala ang idinulot nito sa halip na paghanga. Ilang siglo na ang nakararaan, iba ang kahulugan ng niyebe. Sa mga korte ng hari, nayon ng mga magsasaka, at mga dalisdis ng bundok, naghatid ng iba’t ibang kahulugan ang mga unang patak ng niyebe sa taglamig. Maaari itong maging regalo, laro, palatandaan para sa mga pananim, pagkakataon para magpiging, at hudyat para sa sama-samang pangangaso. Sa mga panahon ng Goryeo at Joseon (918 hanggang 1910), pinag-ugnay ng niyebe ang kalikasan, ritwal, at pang-araw-araw na buhay sa paraang tila malayo na sa mataong pamumuhay sa lungsod ngayon.

Regalo ng unang niyebe, isang larong panlipunan

Inilalarawan sa Veritable Records of the Joseon Dynasty, ang mga tala ng korte tungkol sa buhay at mga pasiya ng mga hari, ang kaugaliang pagpapadala ng unang niyebe sa mga kaibigan, patron, at nakatataas. Ang tradisyong ito, na ayon sa mga sanggunian ay nagmula sa Kaharian ng Goryeo at nagpatuloy sa Joseon, ay nagbigay-halaga sa niyebe bilang isang bagay na sapat na katangi-tangi upang ibahagi. Sa isang kilalang pangyayari noong paghahari ni Haring Sejong, ginawang katuwaan nina nagbitiw nang Haring Taejong at ng kapatid nitong si dating Haring Jeongjong ang unang niyebe. Nagpadala sila ng opisyal ng korte upang maghatid sa isa’t isa ng munting tanda ng taglamig.

Paano isinasagawa ang palitan

Kapag unang bumagsak ang niyebe, kumukuha ang mga nagpapadala ng kaunting niyebe, maingat itong binabalot, at mabilis na ipinadadala sa napiling tatanggap. Ginawang palakaibigang pustahan ng kaugaliang ito ang pagpapadala. Kung makarating sa patutunguhan ang pakete ng niyebe, kailangang magpakain ng tatanggap sa nagpadala. Kung masabat naman ng tatanggap ang mensahero bago maihatid ang pakete, ang nagpadala ang kailangang magpakain. Isa itong pana-panahong pampasimula ng usapan, ritwal na may halong biro, na nilayong magpatibay ng ugnayan at magpakita ng pag-alala sa pagsisimula ng taglamig.

Kahit binihisan ni Haring Taejong, na naaalala bilang matatag na pinuno at ama ni Sejong, ng katatawanan ang kilos na ito. Ayon sa mga tala, tinawag niya ang unang niyebe na isang uri ng lunas para sa panahon. Nakuha ng mga tagapaglingkod sa korte at kamag-anak ang biro, habang nagmamadali ang mga mensahero sa bakuran ng palasyo bitbit ang marupok nilang kargamento.

Tinawag ni nagbitiw nang Haring Taejong na “gamot” ang unang niyebe, at ginawa niyang mapaglarong regalo ang isang pangyayari sa panahon.

Kapag nagdudulot ng pangamba ang niyebe

Hindi palaging itinuturing na palatandaan ng suwerte ang niyebe. Itinatala rin sa mga kronika ang mga pagkakataong tinanggihan ng mga hari ang regalo. Noong 1417, tinanggihan ni Taejong ang alay na unang niyebe mula sa mga opisyal niya dahil hindi siya tiyak kung dapat ba itong ipagdiwang. Minsan namang tumanggi si Sejong, na tumangkilik sa agham at panitikan ngunit maingat ding nagbigay-kahulugan sa mga palatandaan sa kalikasan, na ipagdiwang ang unang pag-ulan ng niyebe dahil sa mga kakaibang pangyayari sa taglamig, kabilang ang kulog at lindol. Sa korteng Confucian na nagtataguyod ng kaayusang moral, maaaring maghudyat ng kaguluhan ang di-pangkaraniwang lagay ng panahon, kaya kung minsan ay napapalitan ng pag-iingat ang pagdiriwang.

Bahagi ang mga pasiyang ito ng mas malawak na pananaw sa daigdig. Sa Korea bago ang makabagong panahon, magkaugnay ang kalikasan at pamamahala. Maaaring ituring na babala ang matinding lagay ng panahon, maagang pag-ulan ng niyebe, o mga bagyong wala sa panahon. Isinaalang-alang ng mga pinuno ang pagtugon sa ritwal nang may pag-iingat sa tamang panahon, balanse, at damdamin ng publiko.

Panghuhuli sa taglamig sa Hwangbyeongsan

Iba ang ipinahihiwatig ng makapal na niyebe sa kabundukan. Sa Lalawigan ng Gangwon, minsang naging tagpuan ang puspos na taglamig para sa isa sa pinakakahanga-hangang pagtitipon tuwing panahon sa tangway. Kapag umabot sa humigit-kumulang isang metro ang kapal ng niyebe sa Hwangbyeongsan sa Pyeongchang, nag-oorganisa ang mga lokal na elite ng engrandeng pangkatang pangangaso na tinatawag na Hwangbyeongsan sanyang. Pinag-isa ng pagtitipon ang husay, seremonya, at pamayanan. Nagtitipon ang mga kalahok sa isang templo upang magbigay-pugay sa mga espiritu ng bundok, saka umaakyat sa taas na humigit-kumulang 700 metro upang simulan ang pangangaso sa mga gulod at bangin na hinahampas ng hangin.

Mga kagamitan at panganib sa bundok

May dalang mahahabang sibat ang mga mangangaso at nagsusuot sila ng mga sapatos-pangniyebe na hinabi mula sa dayami. Marami sa kanila ang gumagamit ng mga paragos na yari sa kahoy at hugis-ski upang dumausdos sa malambot at siksik na niyebe. Inilalarawan sa mga salaysay ng iskolar na Joseon na si Yi Sik ang galaw at bilis ng pangangaso, ang biglang paglusong habang nagtatakbuhan ang mga hayop sa mapuputing dalisdis at sumusunod nang dikit ang mga lalaki. Mabigat at mapanganib ang pangangaso. Pagkatapos ng rekord na pag-ulan ng niyebe noong 1419, pansamantalang ipinagbawal ni Haring Sejong ang gawaing ito dahil sa panganib sa buhay at mga paa't kamay kapag natatabunan ng makapal na niyebe ang mga daan. Makalipas ang ilang siglo, kinilala ng Lalawigan ng Gangwon ang tradisyon bilang di-nahahawakang pamanang pangkultura noong 2007, bilang pagkilala sa alaala nito sa kasaysayan at patuloy na bahagi nito ng pagkakakilanlang panrehiyon.

Mahalaga rin sa ugnayang panlipunan ang pangangaso. Pinatitibay nito ang samahan ng mga lokal na elite, pinagtitibay ang paggalang sa mga bundok, at ipinakikita ang mga kasanayan sa pagharap sa taglamig. Itinatakda ng ritwal ang himig ng pagtitipon, ngunit pagtutulungan ang nagtatakda ng kahihinatnan ng araw.

Lutuing niyebe mula sa kusina ng hari hanggang sa mga pagkaing lansangan

Nagtagpo ang lamig at apoy sa mga hapag ng Joseon tuwing may niyebe. Isang paborito ng mga aristokrata ang seolyamyuk (sa literal, pagkaing pinagnanasaan sa gabing nalalatagan ng niyebe), na binubuo ng maninipis na hiwa ng karne ng baka na inatsara at dahan-dahang iniihaw sa mahinang apoy. Salit-salit na marahang iniihaw at mabilis na pinalalamig ng mga kusinero ang karne sa ilalim ng pinagsiksik na niyebe. Dahil sa salit-salit na init at lamig, sumisiksik ang tekstura nito kaya nagiging malambot at pantay ang luto. Saglit na binababad ng ilang kusinero ang mga hiwa at pinapahiran ng langis ng linga bago ang huling pag-ihaw, isang paraang nagbabalanse sa timpla at tekstura sa bibig.

Mula sa yelong panghari tungo sa makabagong bingsu

Nakaimpluwensiya rin ang niyebe sa mga panlasa tuwing tag-init. Noong panahon ng Joseon, pinangangasiwaan ng korte ng hari ang Seobingo, isang tanggapang namamahala sa pag-aani at pag-iimbak ng yelo. Nagbago sa paglipas ng panahon ang mga panghimagas na ahit na yelo, na noong una ay simpleng pinagsamang dinurog na yelo at arnibal ng pulang sitaw. Nagpapatuloy ang pamana nito sa bingsu ngayon, na mahangin at malambot gaya ng bagong niyebe. Patung-patong man ang prutas, gatas na kondensada, o sorbetes sa mga makabagong bersiyon, nananatili ang pangunahing ideya. Kapag maingat ang paghawak sa yelo, maaari itong maging kasinpinong bagsak ng niyebe, isang pana-panahong ligayang dating nakasalalay sa paggawa tuwing taglamig at tumpak na pag-iimbak.

Laganap sa buong mundo ang mga panghimagas na ahit na yelo, at iniangkop ang bawat isa sa panlasang lokal. Namumukod-tangi ang bersiyon ng Korea dahil sa tekstura nitong halos pulbos na natutunaw pagdampi sa dila. Ipinakikita ng ugnayan nito sa mga bodega ng yelo ng hari kung paanong hinubog ng taglamig ang alaala sa pagkain kahit matunaw na ang niyebe.

Mga magsasaka, imbakan ng tubig, at diwa ng limang butil

Para sa mga magsasaka, pag-asa sa tubig at kasaganaan ang hatid ng niyebe. Ayon sa karunungang-bayan, taglay ng tunaw na niyebe ang “diwa ng limang butil,” isang matalinghagang paraan ng pagsasabing dinidiligan ng malinis na niyebeng dahan-dahang natutunaw ang mga bukid. Sa praktikal na pananaw, nangangahulugan ito ng dagdag na halumigmig para sa pagtatanim sa tagsibol. Nagtatayo ang mga pamayanan ng maliliit na dam at imbakan ng tubig noon pang Setyembre upang masalo ang agos at mapanatili ang daloy ng tubig sa panahon ng pagtatanim. Inilarawan sa isang tala noong huling bahagi ng ika-18 siglo ang pagtiyak sa daluyan ng tubig bilang saligan ng taon ng pagsasaka.

Ni yebe bilang estratehiya sa pamamahala ng tubig

Nagsisilbing panangga ang maliliit na imbakan ng tubig na ito laban sa tagtuyot pagkaraan ng taglamig. Pinupuno muli ng tunaw na niyebe ang mga daluyan ng tubig, binabawasan ang pangangailangan sa irigasyon, at pinapahinahon ang pagsisimula ng siklo ng pagtatanim. Mahigpit na sinusubaybayan ng mga magsasaka ang mga padron ng panahon sa taglamig. Kapag banayad at tuluy-tuloy ang pagdami ng niyebe, dahan-dahan din itong natutunaw at sumisipsip sa lupa. Kapag tuyo ang taglamig, kailangang umasa sa mga ilog at nakaimbak na tubig, kaya mas malaki ang panganib kapag naging mahalaga ang mga bagyo sa tagsibol. Bagama’t gumamit ng espirituwal na pananalita ang mga paniniwala tungkol sa niyebe, kongkreto at lokal ang mga inhinyeriyang ginamit, kabilang ang mga harang na lupa, lagusan ng tubig, at maingat na pagpapanatili upang maimbak ang mahalagang tubig.

Niyebe bilang panghuhula sa ani

Nagtanong ang mga sambahayan ng hari kung ano ang ipinahihiwatig ng taglamig. Nagsilbing gabay sa pagpaplano, pagpapasiya sa buwis, at pagtatakda ng mga ritwal ang mga obserbasyon sa panahon. Noong 1469, humingi ng payo ang Dakilang Reyna Dowager tungkol sa kahulugan ng pag-ulan ng niyebe sa taong iyon para sa nalalapit na ani. Nagtanong din si Haring Sejong ng gayon noong mas naunang bahagi ng siglo. Hindi laging nagkakasundo ang mga opisyal, ngunit maaaring maging tiyak ang kanilang payo at pinagsasama nito ang karanasan at pagbasa sa mga palatandaan.

Nagbigay ng malinaw na sagot si Cho Mal saeng, na nagsilbing Ministro ng Digmaan noong paghahari ni Sejong, sa isang tanong tungkol sa banayad na taglamig at mga bukid. Ikinatwiran niya na maaaring maglipat ng mga suliranin mula sa isang panahon tungo sa kasunod ang lamig at init, ngunit maaari pa ring maging sagana ang ani ng ilang pangunahing pananim.

Ipinaliwanag ni Ministro Cho Mal saeng na kung hindi magiging malamig ang taglamig, magkakaroon ng hamog na nagyelo sa tagsibol ngunit sasagana ang ani ng sebada at harina.

Kaayon ang mga ideyang ito ng mas malawak na kaugaliang pana-panahon. Tinutukoy ng 24 solar term ang pag-ikot ng taon, at binibigyang-pansin ng mga tao ang mahahalagang araw gaya ng Ipchun, ang simula ng tagsibol. Itinuturing na magandang palatandaan para sa kalusugan at ani ang maaliwalas na panahon sa araw na iyon, samantalang nagpapahiwatig naman ng mas mahirap na panahon ang niyebe o ulan. Nagtagpo sa iisang paniniwala ang karunungan ng korte at kanayunan: nagpapahiwatig ng mga bagay ang mga padron sa kalikasan. Nagmamasid, naghahambing, at nagpaplano ang mga tao.

Niyebe sa sining at iskolarling pag-aaral

Pumasok ang mga tanawin ng taglamig sa biswal na kultura ng Korea sa pamamagitan ng genre painting at sining ng mga iskolar. Binigyang-buhay ng mga artistang gaya nina Kim Hong do at Shin Yun bok, na aktibo noong panahon ng Joseon, ang pang-araw-araw na buhay sa pamamagitan ng masiglang hagod ng pinsel. Ipinakita sa mga tagpo ng mga batang naglalaro, mangangalakal na naglilipat ng paninda, o mga manlalakbay sa mga daang nalalatagan ng niyebe ang tunay na karanasan sa taglamig. Itinala ng mga pinturang ito ang mga damit na angkop sa lamig, ang hugis ng mga paragos at sapatos, at ang pagtitipon ng mga tao sa paligid ng apoy at mga pamilihan kapag bumabagsak ang niyebe.

Mga pinta, pamaypay, at pag-aaral sa kalikasan

Itinuring ng mga iskolar na silid-aralan at inspirasyon ang kalikasan. Naging mga pinta para sa mga tanawin at tula ang mga pamaypay na natitiklop. Ipinahihiwatig ng mga motif ng taglamig, gaya ng kakaunting sanga o malalayong taluktok na nababalot ng puti, ang pagtitiis at kapanatagan. Itinampok ng mga museo sa Korea nitong mga nakaraang panahon ang mga tradisyong ito at ipinakita kung paanong ipinasa ng mga katutubong pinta at likha ng mga iskolar ang alaala sa mga panahon at komentaryong panlipunan. Ipinakikita ng tradisyong iskolar ng seowon, mga akademyang Neo-Confucian na matatagpuan malapit sa mga bundok at ilog, ang ugnayan ng pag-aaral at tanawin.

Ayon sa UNESCO, nagtutulungan ang arkitektura at kapaligiran sa mga akademyang ito upang linangin ang pagkatao at pang-unawa. Hinihikayat ng lokasyon ng mga ito malapit sa mga sapa at burol na may kakahuyan ang masusing pagmamasid sa mga panahon, kabilang ang pagbabagong idinudulot ng niyebe sa pamilyar na mga bakuran at daan.

Tinawag ng UNESCO ang seowon na “natatanging patotoo sa mga tradisyong pangkultura na kaugnay ng Neo-Confucianism sa Korea,” kung saan hinikayat ng mga gusali at tanawin ang pagpapahalaga sa kalikasan.

Ipinaliliwanag ng diwang ito kung bakit binasa ng mga korte ang niyebe bilang palatandaan, kung bakit isinulat at iginuhit ng mga iskolar ang taglamig, at kung bakit minarkahan ng mga pamayanan sa bundok ang makapal na niyebe sa pamamagitan ng seremonya at kasanayan.

Para sa dagdag na impormasyon tungkol sa seowon, tingnan ang opisyal na tala ng UNESCO sa whc.unesco.org.

Alingawngaw ng mga tradisyon ngayon

Patuloy na tumutugon ang mga Koreano ngayon sa niyebe nang may halong paghanga at praktikal na pag-iingat. Mabilis maglagay ng asin sa mga kalsada at maglinis ng mga daanan ang mga tauhan ng lungsod, sinusubaybayan ng mga pumapasok sa trabaho sa telepono ang mga pagkaantala, at pinag-iisipan ng mga paaralan kung magsususpinde ng klase para sa kaligtasan. Kasabay nito, napupuno ang social media ng mga larawan ng unang niyebe, namamasyal nang tahimik ang mga magkasintahan upang gunitain ang sandali, at naghahain ang mga café ng maiinit na sabaw kasama ng malamig na bingsu na kahawig ng tekstura ng bagong niyebe. Paunti-unti na lamang, sa halip na iisang ritwal, nagpapatuloy ang mga dating kaugalian. Pinagsasama ng pag-akyat sa mga bundok tuwing taglamig ang paggalang sa lupain at paggamit ng makabagong kagamitan. Ipinagdiriwang sa mga pagdiriwang pangkultura ang lokal na pamana, kabilang ang mga ligtas at simbolikong pagsasadula ng mga pangangaso sa niyebe. Binibigyang-pugay ng mga pagkaing hango sa seolyamyuk ang mabagal na pagluluto at paghahati-hati ng putahe. Nananatili ang diwa ng pag-aalay ng natatanging bagay sa isang gabing nalalatagan ng niyebe.

Nagdudulot ng bagong salik ang klima. Sa ilang taon, nababawasan ng mas maiinit na taglamig ang bilang ng mga araw na may niyebe sa mga lungsod sa mabababang lugar, samantalang nakararanas pa rin ng makapal at tangay ng hanging niyebe ang mga rehiyon sa kabundukan. Muling pinatingkad ng pabagu-bagong ito ang mga tanong na matagal nang itinatanong ng mga Koreano. Paano makaaapekto ang panahon sa mga bukid at antas ng tubig sa ilog, at paano dapat maghanda ang mga pamayanan? Umaasa ang pagpaplano ng mga munisipalidad sa mga pagtataya ng panahon at imprastraktura. Patuloy pa ring minomonitor ng mga lalawigan sa kanayunan ang antas ng tubig sa mga imbakan nito nang may dating pagmamadali ng mga magsasaka, lalo na pagkatapos ng tuyong taglamig.

Ang nananatili ay ang pakiramdam na pinaglalapit ng niyebe ang mga tao. Noon, pinatatakbo nito ang mga mensahero habang bitbit ang mga regalong yelo na nakabalot. Tinitipon nito ang mga maharlika sa mga templo upang humingi ng ligtas na pagtawid sa bundok na nababalot ng puti. Itinutulak nito ang mga kusinero at kainan papunta sa dapugan para maghanda ng putaheng pinakamasarap kainin sa taglamig. Ngayon, hinihikayat nito ang magkakaibigan na magpalitan ng mensahe at ang mga pamilya na magsiksikan sa paligid ng umuusok na kaldero. Kahit huminto ang trapiko at magbago ang mga iskedyul, laging may dalang kuwento ang pagdating ng niyebe, kuwentong isinasalaysay ng mga Koreano sa loob ng maraming siglo sa mga tala, resipe, at sining.

Mahahalagang Punto

• Nagsimula sa Goryeo at nagpatuloy hanggang Joseon ang pagpapadala ng unang niyebe bilang regalo, at naging magaan na larong panlipunan ito na may pustahang handaan.
• Minsang tinawag ni nagbitiw nang Haring Taejong na “gamot” ang unang niyebe, bagama’t tumanggi rin sila ni Sejong sa mga regalong niyebe nang magdulot ng pangamba ang taglamig.
• Malaking pangkatang pangangaso tuwing taglamig ang Hwangbyeongsan sanyang sa Lalawigan ng Gangwon. Pansamantala itong itinigil ni Sejong dahil sa panganib noong 1419 at kinilala bilang pamanang pangkultura noong 2007.
• Sa seolyamyuk, putaheng karne ng baka para sa gabing may niyebe, salit-salit ang marahang pag-ihaw at pagpapalamig sa ilalim ng niyebe upang lumambot ang tekstura.
• Nakatulong ang imbakan ng yelo ng hari sa Seobingo sa pag-usbong ng mga naunang panghimagas na ahit na yelo, na naging makabagong bingsu na may teksturang gaya ng niyebe.
• Pinahalagahan ng mga magsasaka ang tunaw na niyebe bilang pinagkukunan ng tubig at pampataba. Nagtayo sila ng maliliit na imbakan ng tubig upang masalo ang agos para sa pagtatanim sa tagsibol.
• Itinuring ng mga opisyal na palatandaan para sa ani ang pag-ulan ng niyebe. Iniugnay ni Ministro Cho Mal saeng ang banayad na taglamig sa hamog na nagyelo sa tagsibol, ngunit hinulaan niya ang masaganang ani ng sebada at harina.
• Itinatampok sa mga pinta at sining ng mga iskolar noong panahon ng Joseon ang mga tanawin ng taglamig. Ipinakikita ng mga akademyang seowon ang tradisyon ng pag-aaral sa kalikasan.
• Kabilang sa mga makabagong alingawngaw ng mga tradisyon ang mga pagdiriwang ng pamana, pag-akyat sa bundok tuwing taglamig, kultura ng bingsu, at pagsasalo-salo sa unang pag-ulan ng niyebe.