Nakakandado: Paano pinipigil ng pangmatagalang kasunduan sa karbon ang paglipat ng Asya sa malinis na enerhiya

Mga kontratang mas matagal pa kaysa sa mga layunin sa klima

Sa buong Asya, mas matagal na nakatali sa karbon ang mga kompanya ng kuryente kaysa sa ipinahihiwatig ng mga patakaran sa klima o takbo ng merkado. Dahil sa mga kasunduan sa pagbili ng kuryente na tumatagal nang ilang dekada, patuloy na umaandar ang mga planta ng karbon kahit may mas murang enerhiya mula sa hangin at araw sa grid. Sa Timog-Silangang Asya, saklaw ng gayong mga kasunduan ang 50 porsiyento hanggang 100 porsiyento ng kapasidad na pinatatakbo ng karbon; tinatayang siyam hanggang 18 taon pa ang natitira sa mga ito, batay sa datos na ibinahagi ng Powering Past Coal Alliance. Bunga nito, nagkakaroon ng kabalintunaan. Lumalawak ang paggamit ng kuryente mula sa nababagong enerhiya, ngunit nananatiling mataas ang produksiyon ng kuryente mula sa karbon dahil inaatasan ng mga kontrata ang mga mamimili na bayaran ang mga planta ng karbon kailangan man o hindi ang kuryente ng mga ito.

Makikita ang pagkakakulong na ito sa mga kontrata sa datos ng produksiyon ng kuryente sa rehiyon. Tumaas mula humigit-kumulang 35 porsiyento tungo sa mga 45 porsiyento ang bahagi ng karbon sa suplay ng kuryente sa Timog-Silangang Asya nitong nakaraang dekada, kahit bumaba naman ang pandaigdigang bahagi ng karbon sa produksiyon ng kuryente mula mga 39 porsiyento tungo sa humigit-kumulang 34 porsiyento. Nahuhuli pa rin ang malinis na enerhiya. Humigit-kumulang 26 porsiyento ng kuryente sa rehiyon ang nagmumula sa nababagong enerhiya, malayong mas mababa sa pandaigdigang karaniwang antas na mga 41 porsiyento. Nangangahulugan ang agwat na ito ng nasayang na pagkakataon, kapwa sa pagbawas ng polusyong dulot ng carbon at sa pagpapababa ng gastos sa sistema habang patuloy na bumababa ang halaga ng solar, hangin at imbakan ng enerhiya.

Hindi lamang teknikal ang hamon. Usapin din ito ng batas at pananalapi. Dinisenyo ang mga kontrata sa karbon upang matiyak ang tuloy-tuloy na kita ng mga may-ari ng planta at matatag na trabaho para sa mga manggagawa. Kung babawasan ng mga kompanya ng kuryente ang produksiyon ng karbon na nakasaad sa kontrata upang bigyang-daan ang nababagong enerhiya, nanganganib silang pagmultahin o kailangan pa ring magbayad ng mga nakapirming singil sa mga planta ng karbon kahit hindi umaandar ang mga ito. Maaaring umabot sa bilyun-bilyong dolyar ang mga obligasyong ito sa buong pambansang kalipunan ng mga planta. Kaya madalas na inuuna ng mga tagapamahala ng grid na bawasan ang produksiyon mula sa hangin o araw, kahit mangahulugan ito ng mas mataas na bayad sa kuryente.

Paano gumagana ang mga kasunduang take-or-pay

Pinondohan ang karamihan sa mga proyekto ng karbon sa mga umuusbong na merkado sa Asya sa tulong ng mga pangmatagalang kasunduan sa pagbili ng kuryente. Marami sa mga ito ang may probisyong tinatawag na take-or-pay, na nag-aatas sa mga mamimili na magbayad para sa minimum na dami o kapasidad, umaandar man o hindi ang planta. Layunin nitong mabawasan ang panganib sa pamumuhunan sa pamamagitan ng pagtiyak ng kita sa loob ng 20 hanggang 30 taon. Akma ang ganitong sistema sa dating modelo ng pagpapatakbo sa malalaki at tuluy-tuloy na planta ng karbon bilang gulugod ng grid. Ngunit hindi ito angkop sa makabagong sistema kung saan lumalaki ang bahagi ng kuryenteng nagmumula sa pabagu-bagong nababagong enerhiya at mas kailangan ng grid ang kakayahang umangkop kaysa sa nakapirming produksiyon.

Mahirap kanselahin o muling pag-usapan ang mga kasunduang ito. Malaki ang pagkakaiba-iba ng mga kontrata, ngunit karaniwan ang mga multa kapag hindi natugunan ang mga obligasyon. Kapag may dayuhang tagapagpautang at mamumuhunan sa mga proyekto, maaaring ipares ang mga kontrata sa kuryente sa mga kasunduan ng suporta mula sa pamahalaan na nagbibigay ng matitibay na proteksiyon sa mga mamumuhunan. Maaari itong humantong sa mga paghahabol ng kabayaran kung ipipilit ng mga patakaran ang maagang pagsasara ng mga planta. Madalas mag-atubili ang mga pamahalaang nag-aalala sa mga sigalot sa mamumuhunan na mag-utos ng pagsasara, kahit hinihingi ito ng mga estratehiya sa klima.

Lumalaganap ang pagbabawas ng produksiyon sa rehiyon

Kapag inuubos ng produksiyon ng karbon na nakasaad sa kontrata ang natitirang kapasidad ng grid, binabawasan ang produksiyon ng mga planta ng nababagong enerhiya. Mas nagiging madalas ang curtailment, o ang sinasadyang pagbawas sa produksiyon ng nababagong enerhiya. Sa Tsina, kung saan mabilis ang pagdaragdag ng malinis na enerhiya, tumaas pa rin nang 7.3 porsiyento noong Oktubre ang produksiyon ng mga planta ng karbon at gas kumpara sa kaparehong buwan noong nakaraang taon. Nagbabala ang mga analyst na nakadaragdag sa pagbabawas ng produksiyon ng solar at hangin ang pangmatagalang mga kasunduan sa karbon. Tinataya ng Wood Mackenzie na lalampas sa 5 porsiyento ang karaniwang antas ng pagbabawas sa produksiyon ng solar sa 21 probinsiya sa susunod na dekada. Iniulat din nitong nakaraang taon ang mas mataas na pagbabawas sa produksiyon ng nababagong enerhiya sa malalaking ekonomiya sa Asia-Pacific, kabilang ang Japan, Australia at India.

May tuwirang gastos ang pagbabawas sa produksiyon. Mas mababa kaysa inaasahan ang kinikita ng mga mamumuhunan sa enerhiya ng hangin at araw. Maaari nitong pahinain ang pamumuhunan sa hinaharap. Napipinsala rin ang mga mamimili dahil nagbabayad ang sistema para sa mas maraming kuryente kaysa kailangan nito: para tuparin ang mga kontrata sa karbon at bayaran ang mga proyektong nababagong enerhiya na hindi nakapagbibigay ng buong produksiyon. Habang tumatagal ang mga di-nababaluktot na kontrata sa karbon, mas tumitindi ang panganib na hindi lubos na magamit ang mga pasilidad ng malinis na enerhiya at tumaas ang gastos sa sistema.

Grid na nakasandig sa mga di-nababaluktot na planta

Ininhinyero ang mga planta ng karbon upang tuluy-tuloy na umandar nang matagal, at malaki ang gastos sa pagpapabilis o pagpapabagal ng mga ito. Sa kabilang banda, pabagu-bago ang produksiyon ng nababagong enerhiya. Para mapagtugma ang dalawa, kailangan ng mas mahusay na pagpaplano, mas maraming imbakan ng enerhiya at mga kontratang nagbibigay-halaga sa kakayahang umangkop. Kung wala ang mga pagbabagong ito, madalas na pinananatiling umaandar ng mga tagapamahala ng grid ang mga planta ng karbon upang maiwasan ang mga multa sa kontrata at problemang teknikal, saka binabawasan ang produksiyon ng solar at hangin sa tanghaling tapat o sa mahangin na gabi. Kailangan ng makabagong grid ang mga programang tumutugon sa pagbabago ng demand, pag-upgrade ng mga koneksiyon sa pagitan ng mga grid, nababaluktot na planta ng gas na mabilis mapatakbo kung kailangan sa maikling panahon, at parami nang parami, mga baterya. Kailangan din nito ng mga lumang kontratang nagpapahintulot na bawasan ang produksiyon ng karbon kapag sagana ang nababagong enerhiya.

Kalagayan sa bawat bansa

Iba-iba ang anyo ng suliranin sa mga kontrata sa karbon sa bawat merkado, ngunit paulit-ulit na lumilitaw ang ilang padron: mahahabang panahong natitira sa mga kontrata, matataas na nakapirming singil at kawalan ng katiyakan sa patakaran hinggil sa pagpopondo sa pagsasara. Narito ang kalagayan sa mahahalagang bansa.

Indonesia

Malaki ang pag-asa ng Indonesia sa karbon at marami itong planta na sinusuportahan ng mga pangmatagalang kasunduan. Nag-anunsiyo ang pamahalaan ng mga layuning unti-unting bawasan ang paggamit ng karbon, at binuo ang multibilyong dolyar na Just Energy Transition Partnership upang tumulong. Hindi pantay ang naging progreso. Nanganganib ang mga planong isara ang humigit-kumulang 6.7 gigawatts na kapasidad pagsapit ng 2030 dahil mabagal ang pagpapalabas ng pondong internasyonal. Patuloy na nagbabayad ang kompanya ng kuryente ng estado na PLN para sa hindi nagagamit na kapasidad sa ilang planta, dahil sa sobrang pagtatayo noong nakaraang siklo ng pamumuhunan. Sa huli, pasan ito ng mga mamimili at ng estado. Ayon sa mga analyst ng Ember, kakailanganin ang pagsasara ng mga planta ng karbon na may pinagsamang kapasidad na mga 3 gigawatts kada taon at mabilis na pagpapalawak ng nababagong enerhiya, lalo na ng solar na may kasamang mga baterya, upang umabot sa humigit-kumulang 65 porsiyento ng pinagkukunan ng kuryente ang malinis na enerhiya pagsapit ng 2040, kung aalisin ang karbon sa taong iyon. Sinusubukan din ng Indonesia ang mga kasunduan para sa maagang pagsasara, kabilang ang isang kasunduang kaugnay ng Energy Transition Mechanism ng Asian Development Bank. Nakabatay ang modelo sa muling pagpopondo sa mga pasilidad ng karbon sa mas mababang halaga, mas maagang pagbabayad sa mga mamumuhunan at pagsasara ng mga planta nang mas maaga kaysa pinahihintulutan ng orihinal na kontrata.

Vietnam

Lumagda ang Vietnam sa mga pangakong mataas ang antas upang lumipat mula karbon tungo sa malinis na enerhiya, at medyo paborable ang klima nito para sa pamumuhunan. Dahil sa pangambang magkukulang ang suplay ng kuryente, maingat ang mga tagapagpatupad ng patakaran sa napakabilis na pagsasara ng mga planta ng karbon. Iminumungkahi ng mga mananaliksik na ang pinakapraktikal na hakbang sa malapit na panahon ay itigil ang pagdaragdag ng bagong kapasidad ng karbon, mas mahusay na gamitin ang mga kasalukuyang pinagkukunan ng nababagong enerhiya, at baguhin ang mga kontrata upang mabawasan ang oras ng pagpapatakbo ng mga planta ng karbon nang hindi nagkakaroon ng multa. Layunin nitong mapanatiling may kuryente ang mga tahanan habang nagbibigay-daan sa mas maraming enerhiya mula sa hangin at araw at binabawasan ang panganib ng pagbabawas sa produksiyon.

Pilipinas

Ipinagbawal ng Pilipinas ang mga bagong proyekto ng karbon noong 2020, ngunit nagpatuloy ang mga planta na nasa proseso na ng pagtatayo, kalakip ang mga kontratang pangmatagalan. Ipinakikita ng pasilidad ng GNPower Dinginin sa Bataan ang pagkakakulong sa mga kontrata. Maaaring umabot sa daan-daang milyong dolyar ang maagang pagwawakas ng isang malaking kontrata sa karbon kapag isinama ang natitirang utang, buwis at nawalang kita. Karaniwang ipinapasa sa mga nagbabayad ng singil sa kuryente ang mga gastos na ito. Malaki ang bahaging hawak ng mga entidad na pag-aari ng estado sa mga pasilidad ng karbon sa Timog-Silangang Asya. Hindi tulad ng mas mayayamang bansa na may mga ahensiya ng pamahalaan para bilhin ang mga kontrata, maraming pamahalaan sa rehiyon ang walang sapat na pondo para gawin ito. Kaya mahalaga ang pinaghalong pananalapi at suporta mula sa mga multilateral na institusyon sa anumang plano ng pagsasara.

India

Mabilis na pinalalawak ng India ang kapasidad ng solar at hangin, ngunit naghahanda pa rin ang mga mamimili ng kuryente sa mga estado na pumasok sa mga bagong pangmatagalang kasunduan sa mga kompanya ng karbon. Habang lumalaki ang produksiyon ng malinis na enerhiya, nanganganib ang mga retailer na magbayad ng malalaking nakapirming singil sa mga pasilidad ng karbon na kulang ang paggamit. Ipinanunukala ng mga think tank, kabilang ang Ember at Climate Trends, na kailangang baguhin ng mga kompanya ng pamamahagi ang mga plano sa pinagkukunan ng kuryente at lumipat sa mas nababaluktot na mga kontrata upang unahin ang malinis na enerhiya kapag may suplay nito. Kung hindi ito gagawin, lalaki ang panganib ng pagbabawas sa produksiyon at pagkaiwan sa mga pasilidad bilang hindi na mababawi ang halaga ng pamumuhunan.

Pera, batas at kung sino ang magbabayad

May kaakibat na estruktura ng pananalapi ang bawat planta ng karbon. Sa maraming pagkakataon, sinuportahan ng mga dayuhang mamumuhunan at tagapagpautang ang mga proyekto, at sinuportahan naman ito ng mga bansang pinagtayuan sa pamamagitan ng mga kontrata at garantiya. Itinatampok ng pananaliksik ng World Resources Institute ang isang mahirap na realidad. Inaatasan ng maraming kasunduan sa pamumuhunan ang mga pamahalaan ng mga bansang pinagtayuan na bayaran ang mga mamumuhunan kapag nagsara nang maaga ang mga planta dahil sa mga hakbang sa patakaran. Malakas itong pumipigil sa mabilis na pagkilos. Malabong akuin ng mga pamahalaang limitado ang pondo ang malalaking obligasyong magbayad ng kabayaran, at nag-aatubili silang humarap sa mga sigalot sa mamumuhunan sa mga pandaigdigang hukuman. Hindi isinaalang-alang sa disenyo ng mga patakaran sa pamumuhunan noon ang mga layunin sa klima.

Gayunman, may mga posibleng paraan. Maaaring pangunahan ng mga pamahalaan ang maayos na negosasyong lalahukan ng lahat ng kinauukulan, kabilang ang mga may-ari ng planta, tagapagpautang at mga bangko sa pagpapaunlad. Makakatulong ang mga bansang pinagmulan ng malalaking dayuhang mamumuhunan, gaya ng Tsina, Japan at Korea, lalo na dahil pinondohan ng mga bangkong sinusuportahan ng mga estadong ito ang maraming planta ng karbon sa Timog-Silangang Asya. Makapagbibigay ang mga multilateral na bangko sa pagpapaunlad ng pautang na may paborableng mga tuntunin, legal na suporta at seguro laban sa panganib upang malutas ang mga hindi pagkakasundo. Bihirang maisagawa ang maagang pagsasara nang walang kompromiso ng lahat ng panig, ngunit may mga naunang kasunduang nagsisilbing halimbawa, kabilang ang mga kasunduan sa Indonesia at Chile na nag-uugnay sa mas mababang interes sa mas mabilis na pagbawas ng emisyon.

Bakit paulit-ulit na naaantala ang maagang pagsasara

Simple ang ideya: isara nang maaga ang mga planta at palitan ang mga ito ng malinis na enerhiya. Sa aktuwal, kailangang may magbayad sa mga mamumuhunan para sa mga taong hindi na mapatatakbo ang mga planta, o kailangang baguhin ang mga tuntunin ng kontrata. Nililimitahan ng mga patakaran ng mga donor ang paggamit ng pampublikong pondo upang bilhin ang mga pasilidad ng karbon. Nanganganib naman sa reputasyon ang mga pribadong tagapagpautang kapag nagbayad sila sa mga may-ari ng karbon upang isara ang mga planta. Dahil sa mga limitasyong ito, bumagal ang mga programa para sa maagang pagsasara at napilitang magtuon ang mga tagaplano sa iba pang paraan, gaya ng pagpapabilis sa pagdaragdag ng nababagong enerhiya habang sinisikap bawasan ang oras ng pagpapatakbo ng mga planta ng karbon sa ilalim ng mga kasalukuyang kontrata.

Paano baguhin ang mga kontrata nang hindi pinapalaki ang gastusin ng pamahalaan

Dinisenyo ang mga bagong kasangkapan sa pananalapi at batas upang ayusin ang mga kontrata sa karbon at mapalawak ang malinis na enerhiya sa mas mababang halaga. Tinutukoy ng pagsusuri ng RMI ang tatlong praktikal na paraan. Una, maagang wakasan ang kasunduan sa pagbili ng kuryente mula sa karbon sa pamamagitan ng muling pagpopondo sa pasilidad at mas mabilis na pagbabayad sa mga mamumuhunan, upang maisara ang planta ilang taon bago ang nakatakdang panahon. Ikalawa, palitan ang kontrata sa karbon ng kontrata para sa malinis na enerhiya upang maiugnay ang pagbabayad-utang at kita sa mga bagong pasilidad ng nababagong enerhiya at imbakan na pupuno sa kakulangan. Ikatlo, baguhin ang kontrata sa karbon upang mabawasan ang emisyon bago isara ang planta, halimbawa, sa pamamagitan ng pagpapababa sa minimum na kuryenteng kailangang bilhin, pagbawas sa oras na kailangang paandarin ang planta, at pag-uugnay ng mga bayad sa aktuwal na pagpapatakbo habang nagtatakda ng tiyak na petsa ng pagsasara.

Nakasalalay ang mga paraang ito sa mga mekanismo para sa transisyon mula sa karbon na pinagsasama ang mga pautang na may paborableng tuntunin at komersiyal na kapital upang mapanatiling makaya ng mga mamimili at nagbabayad ng buwis ang gastos habang halos hindi nababawasan ang kabayaran sa mga mamumuhunan. Maaaring magtakda ng ilang taong panahon para sa transisyon ang ilang estruktura, gaya ng mga sasakyang pinamamahalaan para sa transisyon. Sa panahong ito, itatayo ang malinis na kapasidad at mabilis na babawasan ang oras ng pagpapatakbo ng karbon. Sa tulong ng angkop na suporta sa patakaran, makapagbibigay ang mga kasangkapang ito ng 80 porsiyento o higit pang pagbawas sa emisyon sa mga partikular na planta, at sa ilang pagkakataon ay lampas 90 porsiyento. Mahalagang magdisenyo ng mga paketeng maaaring pondohan at magtugma sa mga insentibo ng mga kompanya ng kuryente, may-ari ng planta, tagapagpautang at regulator.

Gawing nababaluktot ang mga kontrata

Kasinghalaga ng pagpopondo ang kakayahang umangkop ng mga kontrata. Ipinapalagay ng mga kasunduan sa pagbili ng kuryente na nilagdaan noong panahong nakasentro sa karbon na tuluy-tuloy na gagana ang mga planta at mataas ang gagamiting bahagi ng kapasidad ng mga ito. Sa sistemang inuuna ang nababagong enerhiya, nagiging pananagutan ang mga katangiang ito. Maaaring obligahin ng mga regulator ang mga bago at muling pinag-usapang kontrata na magtakda ng karapatang unahin ang pinakamura at pinakamabisang produksiyon, mas mababang minimum na kailangang bilhin, bayad batay sa kakayahang umangkop sa halip na nakapirming produksiyon, at pahintulot na ihinto muna ang produksiyon ng karbon kapag sagana ang nababagong enerhiya. Mapalalawak ng pamumuhunan sa transmisyon at mga koneksiyon sa pagitan ng mga rehiyon ang pamilihan para sa sobrang solar at enerhiya ng hangin. Maililipat naman ng imbakan ng enerhiya at mga programang tumutugon sa pagbabago ng demand ang konsumo sa mga panahong sagana ang nababagong enerhiya.

Gamitin ang mga kredito sa transisyon at merkado ng carbon

Mas madaling pondohan ang mga kasunduan para sa maagang pagsasara kapag may halaga ang naiwasang emisyon. Makababawas sa gastos ng muling pagpopondo at pagsasara ang mga kredito sa transisyon na nakatali sa mapatutunayang pagsasara ng mga planta. Layunin ng mga programa gaya ng Energy Transition Mechanism ng Asian Development Bank na pagsamahin ang kapital na mas mababa ang halaga sa nasusukat na pagbawas ng emisyon at malinaw na iskedyul ng pagsasara. Mahalaga ang maingat na pagdidisenyo upang matiyak na tunay at dagdag ang mga pagbawas na kinakatawan ng mga kredito at may konkretong pakinabang ang mga komunidad sa paligid ng mga planta.

Katiyakan sa suplay ng enerhiya at mga trabaho

Mabigat na isinasaalang-alang sa debate tungkol sa karbon ang mga pangamba sa pagiging maaasahan ng suplay at sa trabaho. Malulutas ang mga ito sa pamamagitan ng pagpaplano. Hindi sapat ang mga planta na tuluy-tuloy ang produksiyon upang matiyak ang maaasahang suplay. Kailangan ang mga mapagkukunang mabilis tumugon sa pagbabago ng suplay at demand. Makakatulong ang mga baterya, nababaluktot na kapasidad ng gas bilang pansamantalang tulay kung kailangan, pagpapalakas ng grid at mas mahusay na pagtataya. Maaaring iatas ng patakaran na patakbuhin nang mas nababaluktot ang mga planta ng karbon sa malapit na panahon, sa pamamagitan ng pagpapababa sa minimum na matatag na produksiyon at pagpapabilis sa pagtaas o pagbaba nito upang mabawasan ang nasasayang na produksiyon ng nababagong enerhiya.

Dapat maging bahagi ng bawat plano ang makatarungang transisyon. Kailangan ng mga probinsiya at komunidad na umaasa sa karbon ang pamumuhunan sa mga bagong industriya, pagsasanay at nakatuong suporta. Maaaring isaayos ang iskedyul ng pagsasara upang mabawasan ang epekto nito sa lipunan. Kung malaki ang panganib ng mga planta sa kalusugan ng mga lokal na residente, agad na makapagbibigay ng pakinabang ang maagang pagkilos. Dapat isama sa pagpopondo ng transisyon ang suporta sa mga manggagawa at apektadong negosyo, sa halip na ituring itong pangalawang usapin.

Masyado bang bago ang mga planta para isara

Madalas igiit na napakabata pa ng mga planta ng karbon sa Timog-Silangang Asya upang isara. Pinahihina ng bagong pagsusuri ang palagay na ito. Tinataya ng Global Energy Monitor na aabot sa mga 28 taon ang karaniwang edad ng mga planta ng karbon sa Timog-Silangang Asya pagsapit ng 2040. Dahil dito, aabot ang karamihan sa karaniwang panahon ng pagsasara kung itutulak ng mga patakaran ang sistema tungo sa malinis na enerhiya. Mahalagang itigil ang pagtatayo ng mga bagong planta ng karbon. Kung wala nang idadagdag na kapasidad, maliit na bahagi lamang ng mga planta ang wala pang 20 taon pagsapit ng 2040. Ipinakikita rin ng mga pag-aaral sa pananalapi na sa tulong ng angkop na patakaran at pagpopondo, maaaring matipid na isara ang ilang planta sa kalagitnaan ng kanilang ikalawang dekada at palitan ang mga ito ng nababagong enerhiya at imbakan, nang hindi itinataas ang pakyawang presyo.

Tumutol si Christine Shearer, na namamahala sa Global Coal Plant Tracker ng Global Energy Monitor, sa ideyang nakatadhana nang manatiling bukas ang mga planta ng karbon sa rehiyon dahil bago pa ang mga ito.

Christine Shearer, Global Energy Monitor: "Maling akala na napakabata pa ng mga planta ng karbon sa Timog-Silangang Asya upang isara."

Kaayon ng pananaw na ito ang karanasan sa ibang rehiyon kung saan mabilis na itinigil ang paggamit ng karbon nang magkatugma ang mga kontrata at patakaran. Ang susunod na hakbang para sa Timog-Silangang Asya ay gawing malalawakang programa ang mga paunang transaksiyon at tiyaking may kakayahang umangkop ang mga bagong kontrata, para man sa karbon o malinis na enerhiya, mula pa sa simula. Kung walang reporma, nanganganib ang rehiyon na magbayad nang dalawang beses para sa mga planta ng karbon: una sa mga nakapirming singil at muli sa halaga ng mga pasilidad ng nababagong enerhiyang kulang sa paggamit. Sa tulong ng mga reporma, mas mabilis na mababawasan ng rehiyon ang emisyon, makahihikayat ng pamumuhunan at mapabubuti ang kalusugan ng publiko habang napapanatiling may kuryente ang mga tahanan.

Mahahalagang Dapat Malaman

• Nakakulong sa mga kasunduan sa pagbili ng kuryente ang 50 porsiyento hanggang 100 porsiyento ng kapasidad ng karbon sa Timog-Silangang Asya, at may natitira pang siyam hanggang 18 taon sa mga ito sa karaniwan.
• Tumaas sa mga 45 porsiyento nitong nakaraang dekada ang bahagi ng karbon sa suplay ng kuryente sa Timog-Silangang Asya, habang bumaba naman sa humigit-kumulang 34 porsiyento ang pandaigdigang bahagi nito.
• Humigit-kumulang 26 porsiyento ng kuryente sa Timog-Silangang Asya ang nagmumula sa nababagong enerhiya, kumpara sa mga 41 porsiyento sa buong mundo. Isa sa mga dahilan nito ang pagtabi ng mga kontrata sa karbon sa malinis na enerhiya.
• Nag-ulat ang Tsina, Japan, Australia at India ng mas malaking pagbabawas sa produksiyon ng nababagong enerhiya dahil nililimitahan ng mga pangmatagalang kasunduan sa karbon ang kakayahang umangkop ng grid.
• Nagdudulot ng mga multa at paghahabol ng kabayaran ang pagwawakas sa mga kontrata sa karbon, lalo na kapag protektado ang mga dayuhang mamumuhunan. Dahil dito, bumabagal ang maagang pagsasara.
• Nahaharap sa pagkaantala ng pondo ang mga plano ng Indonesia na bawasan ang paggamit ng karbon. Ayon sa mga analyst, upang tuluyang maalis ang karbon pagsapit ng 2040, kailangang magsara ng mga planta na may kapasidad na mga 3 gigawatts kada taon at palakihin ang bahagi ng nababagong enerhiya sa pinagkukunan ng kuryente tungo sa humigit-kumulang 65 porsiyento.
• Naglatag ang RMI at iba pa ng mga paraang makapagpapalaya sa mga kontrata, kabilang ang maagang pagwawakas, pagpapalit sa mga ito ng mga kontrata para sa malinis na enerhiya at pagbabago sa mga tuntunin upang mabawasan ang emisyon.
• Maaaring pababain ng pagpopondo sa transisyon at mga kredito sa carbon ang gastos sa pagsasara. Dapat naman unahin ng mga bagong tuntunin sa kontrata ang kakayahang umangkop at ang pagpapatakbo ayon sa pinakamura at pinakamabisang produksiyon.
• Nalaman ng Global Energy Monitor na pagsapit ng 2040, papalapit na sa karaniwang edad ng pagsasara ang mga planta ng karbon sa Timog-Silangang Asya, kaya posibleng isara ang mga ito nang mas maaga sa ilalim ng angkop na mga patakaran.