Lumampas na sa 200 Milyon ang mga Kaso ng Diabetes sa India: Paano Nagdulot ng Krisis sa Kalusugan ng Publiko ang Henetika, Pagkain, at Urbanisasyon

Lumampas na sa 200 Milyon ang mga Kaso ng Diabetes sa India: Paano Nagdulot ng Krisis sa Kalusugan ng Publiko ang Henetika, Pagkain, at Urbanisasyon

Bahagi na ngayon ng India ang sangkapat ng mga kaso ng diabetes sa buong mundo, at nagbabala ang mga eksperto na pinalala ng mga pagbabago sa pamumuhay, henetikong salik, at mabilis na urbanisasyon ang hindi pa nagagawang epidemya.

Naging sentro ang India ng pandaigdigang krisis sa diabetes. Tinatayang 212 milyon katao sa India ang may diabetes noong 2023, ayon sa isang malaking pag-aaral na inilathala sa The Lancet. Nangangahulugan ang nakagugulat na bilang na ito na halos isa sa bawat apat na kaso ng diabetes sa buong mundo ay nasa India na, higit pa sa pinagsamang bilang ng China at Estados Unidos. Hindi limitado sa iisang rehiyon o pangkat ng populasyon ang epidemya: karaniwan na ang diyagnosis ng diabetes sa lahat ng edad at antas ng kabuhayan, mula sa mataong mga lungsod hanggang sa mga nayon. Nabigla ang mga eksperto sa kalusugan ng publiko sa bilis at lawak ng krisis, at nagbabala silang maaaring pahinain ng sakit ang pag-unlad ng India sa mga darating na dekada kung walang agarang pagkilos.

Paano Lumaganap nang Ganito ang Diabetes sa India?

Ang type 2 diabetes, na bumubuo sa 95% ng mga kaso, ay nangyayari kapag hindi nakakagawa ng sapat na insulin ang katawan o nagkakaroon ito ng resistensiya rito. Dahil dito, nananatiling mataas ang asukal sa dugo, na kalauna'y nakapipinsala sa mga daluyan ng dugo at nerbiyos. Malubha ang mga epekto: napaiikli ng diabetes nang pitong taon sa karaniwan ang inaasahang haba ng buhay at isa ito sa mga pangunahing sanhi ng pagkabulag, pagputol ng mga paa o bahagi ng mga ito, pagkasira ng bato, sakit sa puso, at stroke sa India. Nakababahala na lumilitaw na rin ang mga komplikasyon sa mas bata, kabilang ang mga tinedyer at bata.

Henetikong Pagkamadaling Magka-sakit: Bakit Mas Mataas ang Panganib sa mga Taga-Timog Asya?

Isa sa pinakamahalagang nagtutulak sa epidemya ng diabetes sa India ang henetikong predisposisyon. Apat hanggang anim na ulit na mas malamang magkaroon ng diabetes ang mga taong may lahing Timog Asyano kaysa sa ibang pangkat-etniko, at madalas silang magkaroon nito kahit mas mababa ang timbang. Bahagyang nagmumula ang mas mataas na panganib na ito sa paraan ng pag-iimbak ng taba ng mga taga-Timog Asya: mas marami ang naiipon sa tiyan (visceral fat), na bumabalot sa mga organo gaya ng atay at lapay. Partikular na mapanganib ang visceral fat dahil pinatataas nito ang resistensiya sa insulin at pinahihirapang kontrolin ang asukal sa dugo.

Ayon sa National Family Health Survey, humigit-kumulang 40% ng mga babae at 12% ng mga lalaki sa India ang may labis na katabaan sa tiyan. Ibig sabihin, maaaring mataas ang panganib kahit sa mga taong mukhang payat ayon sa pamantayang Kanluranin. Wala pang natutukoy ang mga siyentipiko na iisang gene na sanhi nito, ngunit naniniwala ang marami na nag-ugat ito sa kasaysayan ng madalas na taggutom at malnutrisyon sa India. Maaaring umangkop ang populasyon sa paglipas ng mga henerasyon para mas mahusay mag-imbak ng taba. Nakatulong ito sa panahong salat sa pagkain, ngunit nagiging panganib sa kasalukuyang panahong sagana ang pagkain.

Mga Salik na Ebolusyonaryo at sa Maagang Yugto ng Buhay

Ipinahihiwatig ng pananaliksik na inilathala sa Frontiers in Public Health na ang mababang timbang pagkapanganak, pandak na pangangatawan, at kaunting kalamnan, na karaniwan sa mga populasyon sa India dahil sa mga suliraning pangkapaligiran noon, ay nagpababa sa kakayahang metaboliko ng katawan. Dahil dito, mas madaling maapektuhan ang mga Indian ng mga epekto sa metabolismo ng makabagong pamumuhay, gaya ng labis na katabaan at diabetes, kahit mas mababa ang body mass index (BMI) nila. Maaari ring may papel ang mga epektong naipapasa sa mga henerasyon dahil sa malnutrisyon, gaya ng nasaksihan noong mga taggutom, sa pamamagitan ng mga pagbabagong epihenetiko na nagpapataas sa panganib ng diabetes.

Pagbabago sa Pagkain: Mula sa Buong Butil Tungo sa mga Naprosesong Pagkain

Bagaman naghahanda ng batayan ang henetika, mga pagbabago sa pamumuhay at kapaligiran ang "nagpasiklab" sa epidemya ng diabetes sa India. Malaki ang ipinagbago ng mga tradisyonal na pagkaing Indian, na dating sagana sa buong butil, munggo, at gulay, nitong mga nakaraang dekada. Itinaguyod ng Green Revolution at ng sumunod na mga patakaran ng pamahalaan ang pagtatanim at pagkonsumo ng mga pinong butil na mataas ang ani, gaya ng puting bigas at trigo, kapalit ng mga tradisyonal na pangunahing pagkain tulad ng dawa at sebada. Mas mataas ang glycemic index ng mga pinong carbohydrate na ito, kaya mabilis na tumataas ang asukal sa dugo at nadaragdagan ang panganib ng diabetes.

Ayon sa World Health Organization, 13% kada taon ang itinaas ng benta ng mga pagkaing lubhang naproseso sa India mula noong 2011. Dumagsa sa pamilihan ang mga fast food chain at multinasyonal na tatak, kaya madaling mabili ang matatamis na inumin, pritong meryenda, at mga naprosesong pagkain. Natuklasan sa isang kamakailang pag-aaral ng ICMR na malaking salik sa krisis sa diabetes ang mga pagkaing mataas sa Advanced Glycation End Products (AGEs), gaya ng samosa, chips, cake, at pritong pagkain. Mga mapaminsalang sangkap ang AGEs na nabubuo kapag niluluto sa mataas na init o pinoproseso ang pagkain; nagdudulot ang mga ito ng pamamaga, oxidative stress, at resistensiya sa insulin.

Sa klinikal na pagsubok ng ICMR, mas bumuti ang pagiging sensitibo ng mga kalahok sa insulin at bumaba ang asukal sa dugo ng mga lumipat sa diyeta na mababa sa AGEs (sagana sa prutas, gulay, buong butil, at mga pagkaing pinakuluan o pinasingawan). Sa kabilang banda, tumaas ang pamamaga at panganib sa diabetes ng mga kumain ng mga pagkaing mataas sa AGEs. Binibigyang-diin ng mga natuklasan ang kahalagahan ng pagpili ng pagkain at paraan ng pagluluto sa pagkontrol sa panganib ng diabetes.

Urbanisasyon at Laging Nakaupong Pamumuhay

Lalo pang pinabilis ng mabilis na urbanisasyon sa India ang epidemya ng diabetes. Noong dekada 1960, 18% lamang ng mga Indian ang naninirahan sa mga lungsod; 35% na ito ngayon, at inaasahang aabot sa 40% pagsapit ng 2030. Kadalasang nangangahulugan ang pamumuhay sa lungsod ng mas kaunting pisikal na aktibidad, mas maraming trabahong nakaupo, at mas madaling pagkuha ng mga naprosesong pagkain. Palagiang ipinakikita ng mga pag-aaral na mas mataas ang paglaganap ng diabetes sa mga lungsod (14.9%) kaysa sa mga kanayunan (9.5%).

Nakatulong din sa mga pagbabago sa pamumuhay ang paglago ng ekonomiya at pagtaas ng kita. Mas maraming Indian ang kumakain sa labas, kumokonsumo ng mga pagkaing madaling ihanda, at naglalaan ng mas kaunting oras sa pisikal na trabaho. Pinakamatingkad ang pagbabagong ito sa lumalaking panggitnang uri, ngunit sumusunod na rin sa gayong mga gawi ang mga taga-kanayunan habang mas nagiging madaling makuha ang mga naprosesong pagkain.

Iba Pang Salik ng Panganib: Paninigarilyo, Stress, at mga Epekto ng Kapaligiran

Malaking salik man ang pagkain at kawalan ng aktibidad, may iba pang bagay ding nakaaapekto. Halimbawa, pinatataas ng paninigarilyo nang 30-40% ang panganib ng diabetes, ayon sa World Health Organization. Nakaaapekto ang nikotina sa paggawa ng insulin at nagtataguyod ng resistensiya rito, kaya lalo pang tumataas ang panganib sa mga naninigarilyo. Iniugnay rin sa mas mataas na bilang ng diabetes ang matagal na stress, polusyon sa hangin, at pagkakalantad sa mga lason sa kapaligiran.

Lumalaking alalahanin din ang gestational diabetes (diabetes habang nagbubuntis). Mas nanganganib na magkaroon ng type 2 diabetes sa bandang huli ng buhay ang mga babaeng nagkaroon nito, at mas madaling magkaroon nito ang kanilang mga anak. Mahalaga ang pagkontrol sa gestational diabetes at pagtataguyod ng malusog na pagbubuntis upang maputol ang siklo ng panganib na naipapasa sa mga henerasyon.

Mga Kalakaran sa mga Rehiyon at Maagang Pagkakaroon ng Sakit

Hindi pare-pareho ang epidemya ng diabetes sa buong India. Pinakamataas ang paglaganap nito sa mga estadong gaya ng Goa, Puducherry, at Kerala, ngunit matarik na rin ang pagtaas ng mga kaso sa mga estadong dating mababa ang paglaganap nito, gaya ng Uttar Pradesh at Bihar. Halimbawa, 12% ng mga nasa hustong gulang sa Karnataka ang may diabetes, at dumarami ang mga kasong nadidiyagnos sa mga taong 25 taong gulang pa lamang. Partikular na ikinababahala ang pagdami ng mga nagkakaroon nito nang mas maaga, dahil mas matagal silang mamumuhay na may sakit at mas mataas ang panganib ng mga komplikasyon.

Mga Komplikasyon: Gastos sa Buhay ng Tao at Ekonomiya

Malaki ang mga epekto ng epidemya ng diabetes sa India. Napipinsala ng palaging mataas na asukal sa dugo ang mga daluyan ng dugo at nerbiyos, na nagdudulot ng iba't ibang komplikasyon:

• Pagkabulag: Pangunahing sanhi ng pagkawala ng paningin ang diabetic retinopathy, na dulot ng pinsala sa mga daluyan ng dugo sa retina. Natuklasan sa isang pag-aaral noong 2022 na may mga palatandaan ng sakit sa mata na dulot ng diabetes ang 12.5% ng mga Indian na may diabetes.
• Pagkasira ng Bato: Pangunahing sanhi ang diabetes ng malalang sakit sa bato at pangangailangan sa dialysis.
• Pagputol ng mga Paa o Bahagi ng mga Ito: Maaaring humantong sa mga sugat at impeksiyon sa paa ang mahinang sirkulasyon ng dugo at pinsala sa mga nerbiyos, at kung minsan ay nangangailangan ng pagputol ng paa o bahagi nito. Mas madalas na itong makita sa mga mas batang pasyente.
• Sakit sa Puso at Stroke: Malaki ang itinataas ng diabetes sa panganib ng mga komplikasyon sa puso at mga daluyan ng dugo.

Sa karaniwan, nasa 1.6 milyong Indian ang namamatay dahil sa diabetes bawat taon. Napakalaki ng pasaning pang-ekonomiya nito: bilyun-bilyon ang ginagastos sa pangangalagang pangkalusugan, nawawalang produktibidad, at pangmatagalang kapansanan. Tinataya ng World Economic Forum na maaaring umabot sa $1 trilyon pagsapit ng 2045 ang pandaigdigang gastusin sa kalusugan para sa diabetes, at pinakamabigat ang pasanin sa mga umuunlad na bansa gaya ng India.

Bakit Maraming Kaso ang Hindi Natutukoy

Isa sa mga pinakanakababahalang aspeto ng krisis sa diabetes sa India ang mataas na bilang ng mga kasong hindi natutukoy. Ipinakikita ng pinakabagong datos na halos 57% ng mga Indian na may diabetes ay hindi alam na mayroon sila nito. Marami ang hindi nagpapatingin hangga't hindi lumilitaw ang mga komplikasyon, kung kailan madalas ay hindi na maibabalik ang pinsalang dulot ng sakit. Malaking hadlang ang kawalan ng regular na pagsusuri, lalo na sa mga kanayunan, at ang limitadong akses sa abot-kayang pangangalagang pangkalusugan at mga kagamitan sa diyagnosis.

Ganito ipinaliwanag ni Dr. RM Anjana, pangunahing may-akda ng mahalagang pag-aaral sa Lancet, ang pagkaapurahan ng usapin:

Mabilis na nagiging diabetes ang pre-diabetes sa populasyon ng India; mahigit 60% ang nagkakaroon ng diabetes sa loob ng limang taon.

Binibigyang-diin ng mabilis na paglala ng kondisyon ang pangangailangan sa maagang pagtuklas at interbensiyon.

Ano ang Ginagawa? Mga Tugon sa Patakaran at Pagsisikap sa Pag-iwas

Naglunsad ang pamahalaan ng India ng ilang hakbangin upang labanan ang epidemya ng diabetes. Kabilang dito ang pagpapalawak ng mga programa sa pagsusuri para sa mga nasa hustong gulang na mahigit 30 taong gulang, pagbibigay ng subsidiya sa mahahalagang gamot at panukat ng asukal sa dugo, at pagpapadala ng mga pangkat ng healthcare sa mga kanayunan upang sanayin ang mga kawani sa pangangalaga sa diabetes. Layunin nitong maabot ang hindi bababa sa 75 milyong taong may diabetes o nanganganib na magkaroon nito bago matapos ang taon.

Lumalaki rin ang interes sa mga hakbang sa patakaran gaya ng pagbubuwis sa matatamis na inumin at mga naprosesong pagkain, tulad ng matagumpay na ginawa sa mga bansang gaya ng Mexico at UK. Maaaring gamitin ang malilikom sa buwis upang pondohan ang mga kampanya sa kalusugan ng publiko at magbigay ng subsidiya sa mas malusog na mga pagpipilian sa pagkain. Gayunman, nananatili ang mga hamon, kabilang ang nakaugaliang pagkonsumo ng matatamis at ang pangangailangang tiyaking hindi labis na maaapektuhan ng mga buwis ang mga grupong mababa ang kita.

Mahalaga ang mga kampanya sa edukasyon at pagpapalaganap ng kaalaman. Hinihikayat ang mga paaralan at programang pangkomunidad na itaguyod mula pagkabata ang masustansiyang pagkain, pisikal na aktibidad, at pamamahala ng stress. Binigyang-diin ng mga eksperto na kailangang magsimula sa pagkabata ang pag-iwas upang mapigil ang patuloy na pagdami ng labis na katabaan at diabetes.

Ang Papel ng mga Bagong Gamutan

Nagbibigay ng kaunting pag-asa ang mga pagsulong sa medisina. Inaasahang magiging mas abot-kaya sa India ang gamot sa diabetes na semaglutide (ang aktibong sangkap sa Ozempic) kapag nag-expire na ang patent nito. Nakokontrol nito ang asukal sa dugo at nakatutulong sa pagpapapayat. Maaaring bumaba nang hanggang 90% ang presyo nito, kaya mas marami ang makakagamit. Gayunman, nagbabala ang mga eksperto na hindi malulutas ng gamot lamang ang krisis. Gaya ng sinabi ni Dr. H Basavanagowdappa, bise-tsanselor ng JSS Academy of Higher Education & Research:

Ang totoo, maraming salik ang pinagmumulan ng problemang ito at walang mabilis na solusyon.

Ano ang Magagawa ng mga Tao Para Mabawasan ang Panganib?

May papel man ang henetika at mga salik sa maagang yugto ng buhay, nababago ang karamihan sa mga salik ng panganib sa diabetes. Inirerekomenda ng mga eksperto ang mga sumusunod:

• Kumain ng pagkaing sagana sa buong butil, prutas, gulay, at mga protinang mababa ang taba. Limitahan ang mga naproseso, pinirito, at matatamis na pagkain.
• Pumili ng mga paraan ng pagluluto gaya ng pagpapakulo o pagpapasingaw sa halip na pagprito o pag-iihaw upang mabawasan ang AGEs.
• Regular na mag-ehersisyo nang hindi bababa sa 150 minuto bawat linggo sa katamtamang antas.
• Iwasan ang tabako sa anumang anyo at limitahan ang pag-inom ng alak.
• Pamahalaan ang stress sa pamamagitan ng mindfulness, yoga, o iba pang paraan ng pagpaparelaks.
• Regular na magpatingin sa doktor, lalo na kung may kasaysayan ng diabetes sa pamilya o iba pang salik ng panganib.

Para sa mga na-diyagnos nang may diabetes, makatutulong ang mahusay na pagkontrol sa asukal sa dugo, presyon ng dugo, at kolesterol upang maiwasan o maantala ang mga komplikasyon. Mahalaga ang maagang pagtuklas at tuloy-tuloy na pangangasiwa upang mamuhay nang maayos kahit may diabetes.

Mahahalagang Punto

• Mahigit 212 milyon na ang mga taong may diabetes sa India, katumbas ng sangkapat ng mga kaso sa buong mundo.
• Nagdulot ng "perpektong bagyo" para sa diabetes sa India ang henetikong predisposisyon, malnutrisyon noon, at mabilis na pagbabago sa pagkain at pamumuhay.
• Malaking salik sa pagkain ang mga naprosesong produkto, pinong carbohydrate, at mga paraan ng pagluluto sa mataas na init.
• Pinabilis ng urbanisasyon at laging nakaupong pamumuhay ang epidemya; pinakamabilis ang pagdami ng mga kaso sa mga lungsod at sa mga nakababata.
• Dumarami ang mga komplikasyon gaya ng pagkabulag, pagkasira ng bato, at pagputol ng mga paa o bahagi ng mga ito, na may malaking gastos sa buhay ng tao at ekonomiya.
• Hindi pa natutukoy ang mahigit kalahati ng mga kaso ng diabetes sa India, kaya kailangan ng mas mahusay na pagsusuri at pagpapalaganap ng kaalaman.
• Nakatuon ang mga hakbangin ng pamahalaan sa pagsusuri, abot-kayang gamutan, at edukasyon, ngunit binibigyang-diin ng mga eksperto na mahalaga ang pag-iwas sa pamamagitan ng malusog na pamumuhay.
• Isinasaalang-alang ang mga hakbang sa patakaran gaya ng buwis sa asukal at mga kampanya sa kalusugan ng publiko upang mapigil ang epidemya.
• Mababawasan ng mga tao ang panganib sa pamamagitan ng mas masustansiyang pagkain, mas maraming pisikal na aktibidad, at pag-iwas sa tabako.
• Walang mabilis na solusyon: mangangailangan ng tuloy-tuloy at magkakaugnay na pagsisikap sa loob ng maraming taon ang paglutas sa krisis sa diabetes sa India.