Pag-asa Matapos ang Pagkawala: Si Cynthia Tay at ang Misyon ng Wicare Support Group na Tulungan ang mga Balo sa Singapore na Maghilom

Ang Paglalakbay ni Cynthia Tay: Mula sa Pagdadalamhati Tungo sa Pamumuno

Habambuhay na nagbago ang buhay ni Cynthia Tay noong Marso 2017, nang pumanaw sa kanser ang kanyang asawang si Jesse Peh. Nagsimula ang kanilang kuwento noong mga tinedyer pa sila, namulaklak sa pamamagitan ng mga sulat-kamay at nagtapos sa pagpapakasal nila sa edad na 25. Magkasama silang bumuo ng pamilyang may tatlong anak; si Cynthia ay maybahay at si Jesse naman ay piloto ng Hukbong Panghimpapawid ng Republika ng Singapore. Nabago ang takbo ng kanilang buhay nang unang ma-diagnose si Jesse na may kanser sa sikmura noong 2010. Matapos ang panandaliang paggaling, bumalik ang kanser noong 2015, at sa pagkakataong ito ay wala nang lunas. Sa kabila ng malagim na pagtataya, nabuhay si Jesse nang mahigit dalawang taon, kaya nagkaroon ng mahalagang panahon ang pamilya upang lumikha ng mga alaala at harapin ang nalalapit na pagkawala.

Dahil sa pagpanaw ni Jesse, kinailangan ni Cynthia at ng kanyang mga anak na harapin ang matinding dalamhati at ang mabigat na hamong buuin muli ang kanilang buhay. Napakalaki ng mga pagbabagong emosyonal at pinansyal—ipinagbili ni Cynthia ang kanilang condominium at lumipat sa isang HDB flat upang makontrol ang mga gastusin. Hindi matiis ang pakiramdam ng kawalan at pag-iisa, na pamilyar sa maraming balo. Siyam na buwan pagkamatay ni Jesse, dumalo si Cynthia sa isang workshop ng Wicare Support Group. Binago ng pasyang ito ang kanyang paglalakbay sa pagdadalamhati at kalaunan ay naghatid sa kanya sa pamumuno sa mismong organisasyong tumulong sa kanyang maghilom.

Pag-unawa sa Pagdadalamhati: Mga Natatanging Hamon ng Pagkakabalo

Malalim na personal at kadalasa'y nakapaghihiwalay na karanasan ang pagdadalamhati, lalo na matapos mawalan ng asawa. Sa Singapore, maaaring maging mahirap ang hayagang pag-uusap tungkol sa kamatayan at pagluluksa dahil sa mga pamantayang pangkultura. Maraming balo ang nakikitang nahihirapan ang mga kaibigan at pamilya, kahit mabuti ang kanilang hangarin, na unawain ang tindi ng kanilang sakit. Gaya ng napansin ni Cynthia Tay, natatangi ang sakit ng pagkakabalo: kalakip nito ang pagkawala ng katuwang sa buhay at ang biglaang pagbabago sa pagkakakilanlan at mga pananagutan.

Kadalasang magkahalong damdamin ang nararanasan ng mga balo: lungkot, galit, pagkakonsensiya at pangamba sa hinaharap. Kasingbigat din ng mga ito ang mga praktikal na hamon—pamamahala ng pananalapi, pag-aaruga sa mga anak nang mag-isa at pagharap sa mga inaasahan ng lipunan. Para sa mga bata, maaaring magbunsod ng takot at kawalan ng kapanatagan ang pagkawala ng ama, kaya kailangan nila ng maingat na suporta. Sumasalamin ang karanasan ni Cynthia sa karanasan ng marami pang nakatagpo ng ginhawa sa pakikipag-ugnayan sa mga taong tunay na nakauunawa sa kanilang pinagdaraanan.

Pagkakabalo sa Singapore: Lumalaking Komunidad

Dahil mabilis tumatanda ang populasyon ng Singapore, dumarami ang mga balo. Ayon sa estadistika ng pamahalaan, mahigit 140,000 balo na edad 50 pataas ang naitala noong 2016, at patuloy pang lumalaki ang bilang na ito. Hindi pa kailanman naging ganito kalaki ang pangangailangan para sa espesyalisadong suporta, ngunit nananatiling bawal na paksa sa maraming grupo ang pagdadalamhati at pagluluksa. Dito mahalaga ang papel ng mga organisasyong gaya ng Wicare: nag-aalok ang mga ito ng ligtas na lugar kung saan maaaring magbahagi, maghilom at muling bumuo ng buhay ang mga balo.

Pagsilang at Paglago ng Wicare Support Group

Itinatag noong 1993 ang Wicare Support Group ng mga balong kumilala sa kapangyarihang makapagpagaling ng pakikipag-ugnayan sa mga taong may kaparehong karanasan. Nagsimula ang grupo sa karanasan ni Joyce Lye, na namatayan ng asawa sa isang malagim na aksidente sa sasakyan at naiwan upang mag-isang magpalaki ng dalawang batang anak na babae. Matapos danasin ang galit, depresyon at paghihirap sa pananalapi, yumakap si Joyce sa Kristiyanismo, na naging mahalagang pagbabago sa kanyang paggaling. Dahil sa lakas na nagmula sa kanyang pananampalataya at sa mga pangangailangan ng iba, sinimulan niyang makipagkita sa kapwa niya mga balo upang magbigay ng lugar para sa pagtutulungan. Lumago ang mga impormal na pagtitipong ito bilang Wicare, na ngayon ay may mahigit 1,100 balong miyembro at 1,700 batang walang ama.

Isang boluntaryo at non-profit na organisasyon ang Wicare, na pinatatakbo ng mga boluntaryong nakaranas din ng pagkawala. Tinitiyak ng modelong ito ng pagtutulungan ng magkakapantay na bawat miyembro ay tatanggapin nang may malasakit, pag-unawa at pag-asa. Nag-aalok ang grupo ng iba't ibang serbisyo, mula sa praktikal na tulong at mga gawaing nagpapalawak ng kaalaman hanggang sa mga nakabalangkas na programa at workshop para sa mga nagdadalamhati. Nakaugat sa mga pagpapahalagang Kristiyano ang misyon ng Wicare, ngunit bukas ang mga pintuan nito sa lahat, anuman ang pananampalataya.

Sa pagbabalik-tanaw ni Joyce Lye sa kanyang paglalakbay, kinilala niya ang kanyang pananampalataya at ang komunidad ng mga balo bilang pinagmumulan ng kanyang lakas at pag-unlad:

Hindi ko inakalang ako ang magiging tagapagtatag ng Wicare, ang nag-iisang grupo ng suporta para sa mga balo sa Singapore, o na kailangan kong ibahagi ang kuwento ko sa daan-daang nagdadalamhating babae. Ngunit nagpapasalamat ako sa pagkakataong makatulong sa iba.

Mga Programa at Inisyatiba: Pagtulong sa mga Balo at Kanilang mga Anak

Hindi lamang emosyonal na ginhawa ang iniaalok ng Wicare. Nag-oorganisa ang grupo ng mga pagtitipong panlipunan, klase para sa pagpapalawak ng kaalaman, pamamasyal at mga aktibidad para mapatibay ang samahan ng mga balo at kanilang mga anak. Nagpapalago ang mga gawaing ito ng pakiramdam na kabilang sila sa isang komunidad at tumutulong sa mga miyembro na muling makadama ng saya at tawanan sa gitna ng pagdadalamhati. Maraming pagkakaibigang panghabambuhay ang nabuo sa mga pagtitipon ng komunidad ng Wicare.

Bilang pagkilala sa natatanging pangangailangan ng matatandang balo, nakipagtulungan ang Wicare sa National Council of Social Service (NCSS) upang ilunsad ang programang Wishine noong 2017. Pinagsasama ng siyam-na-oras na programang ito ang indibidwal na pagpapayo at mga sesyon ng suporta sa grupo, at nagbibigay sa mga balo ng nakabalangkas na kapaligirang tutulong sa kanila na harapin ang pagdadalamhati. Ito ang kauna-unahang programang ganito sa Singapore at libre itong iniaalok. Ayon sa mga kalahok, nabawasan ang pakiramdam nilang nag-iisa sila at mas nauunawaan sila ng iba. Marami sa kanila ang tumutulong kalaunan bilang mga kaibigan at gabay ng mga bagong naulilang balo.

Binigyang-diin din ng Wicare ang pagsuporta sa mga batang nawalan ng magulang. Tinutulungan ng art therapy, mga workshop na nagtataguyod ng pakikipag-ugnayan at mga aktibidad para sa pamilya ang mga bata na maipahayag ang kanilang damdamin at magkaroon ng katatagan. Ibinahagi ng isang ina,

Kapag pinag-uusapan ko ang asawa ko, sinusubukan ng pamilya kong baguhin ang paksa dahil natatakot silang malungkot ako. Pero gusto ko siyang alalahanin. Sa Wicare, malaya akong nakapagsasalita at alam kong nauunawaan ako ng iba.

Paghilom sa Pamamagitan ng Pinagsasaluhang Karanasan: Pamumuno ni Cynthia Tay

Nagsimula ang pakikilahok ni Cynthia Tay sa Wicare bilang isang kalahok na naghahanap ng ginhawa. Di naglaon, naging boluntaryo siyang kaibigan at gabay, at inalalayan ang mga bagong naulilang balo sa pinakamadilim na mga araw ng kanilang buhay. Dahil sa kanyang malasakit at kakayahang mamuno, naging tagapangulo siya. Ngayon, ginagabayan niya ang misyon ng organisasyon na magbigay ng pag-asa at tulong upang maghilom.

Nakaugat sa paniniwalang mahalaga sa paghilom ang bukas na pag-uusap tungkol sa pagkawala ang paraan ni Cynthia. Hinihikayat niya ang mga balo na ibahagi ang kanilang mga kuwento, harapin ang kanilang mga takot at suportahan ang isa't isa. Patunay ang kanyang paglalakbay sa kakayahan ng komunidad na magdulot ng pagbabago:

Natatangi ang sakit ng pagkakabalo, ngunit gayundin ang lakas na nagmumula sa sama-samang paglalakbay sa landas na ito. Sa Wicare, hindi lang suporta ang natagpuan ko kundi pati layunin sa buhay.

Sa pamumuno ni Cynthia, patuloy na pinalalawak ng Wicare ang naaabot nito, itinataas ang kamalayan sa mga pangangailangan ng mga balo at isinusulong ang higit na suporta mula sa lipunan. Nakikipagtulungan ang organisasyon sa iba pang ahensiyang panlipunang serbisyo, mga simbahan at mga grupo sa komunidad upang matiyak na walang balong kailangang mag-isa sa pagharap sa pagdadalamhati.

Pagsuporta sa mga Batang Nagdadalamhati

Pangunahing bahagi ng misyon ng Wicare ang pagtulong sa mga bata na harapin ang pagkawala ng magulang. Maaaring mahayag sa mga bata ang pagdadalamhati sa pamamagitan ng galit, pag-iwas sa iba o pagbabago sa asal. Inirerekomenda ng mga eksperto na makinig ang mga nakatatanda nang may malasakit, hikayatin ang bukas na pag-uusap at magbigay ng paliwanag na angkop sa edad ng bata. Binibigyang-diin ni Joan Swee, espesyalista sa paggaling mula sa pagdadalamhati at kasamang nagtatag ng Wicare, ang kahalagahan ng pagbibigay-pangalan sa mga nawala at pagtalakay sa mga pangamba tungkol sa hinaharap. Pinapayuhan niya ang mga magulang na maging matiyaga at huwag piliting magsalita ang mga bata bago sila maging handa.

Gumagamit ang mga workshop at grupong pansuporta ng Wicare para sa mga bata ng sining, laro at pagkukuwento upang matulungan ang mga bata na maipahayag ang kanilang damdamin. Nababawasan ng mga gawaing ito ang pagkailang na dulot ng trauma at napalalakas ang kakayahang makabangon. Ayon sa isang miyembro ng panel,

Ang malasakit, pakikinig at presensiya natin ang pinakamahalagang maiaalay natin sa mga batang nagdadalamhati.

Katatagan at Paggaling: Mga Kuwento ng Pag-asa

Hindi tuwid ang paglalakbay sa pagdadalamhati, at natatangi ang kuwento ng bawat balo. Nakahanap ng lakas si Katherine Ho, na namatayan ng asawa dahil sa kanser sa lapay noong nasa edad 30 siya, sa komunidad ng Wicare. Nahirapan siya sa matinding kalungkutan at sa mga praktikal na hamon ng pagiging solong magulang, ngunit nagbigay sa kanya ng pag-asa ang pakikinig sa mga kuwento ng ibang balo. Pinananatili ngayon ni Katherine na buhay ang alaala ng kanyang asawa sa pamamagitan ng mga pang-araw-araw na gawain at pakikipag-usap sa kanyang mga anak, habang tinutuon ang pansin sa tunay na mahalaga sa buhay.

Gayon din ang karanasan ni Joan Swee. Matapos mamatayan ng asawa dahil sa kanser, hinarap niya ang matinding kaguluhang emosyonal at ang hamong alagaan ang dalawang batang anak na lalaki. Sa tulong ng pananampalataya, pagbabasa at suporta ng kapwa niya mga balo, naghilom si Joan at naging espesyalista sa paggaling mula sa pagdadalamhati. Tinutulungan niya ngayon ang iba na magpatuloy matapos ang pagkawala, dahil naniniwala siyang posible para sa lahat ang paggaling at muling pagbangon.

Ipinakikita ng mga kuwentong ito ang katatagan ng mga balong, sa kabila ng matinding pagkawala, ay nakakahanap ng paraan upang buuing muli ang kanilang buhay at suportahan ang iba. Tinitiyak ng modelong pagtutulungan ng magkakapantay ng Wicare na bawat miyembro ay tatanggap ng pag-unawa at pag-asa, at nababawasan ang pag-iisang madalas kaakibat ng pagdadalamhati.

Epekto ng Pandemya ng Covid-19 sa Pagdadalamhati at Suporta

Nagdulot ng mga bagong hamon ang pandemya ng Covid-19 para sa mga nagluluksa sa pagkawala ng mahal sa buhay. Dahil sa mga hakbang sa pagpapanatili ng distansiya, nalimitahan ang pagdalo sa mga libing at burol, kaya naging mas mahirap para sa mga pamilya na magpaalam at tumanggap ng suporta ng komunidad. Pakiramdam ng maraming naulila ay hindi nila naihatid nang maayos ang kanilang mahal sa buhay, bagay na maaaring makahadlang sa emosyonal na paghilom.

Nag-angkop ang Wicare sa pamamagitan ng pag-aalok ng mga sesyon ng suportang isinasagawa online at paghikayat sa mga miyembro na makipag-ugnayan sa internet. Ayon kay Lena Soh, pangkalahatang tagapamahala ng organisasyon, nahadlangan ng mga paghihigpit dulot ng pandemya ang praktikal na tulong gaya ng pagluluto ng pagkain o pag-aalaga sa mga bata. Gayunman, nanatiling napakahalaga ng pakikisama sa kapwa, kahit sa pamamagitan ng internet. Nakatulong ang teknolohiya na punan ang ilang kakulangan, at naging mas karaniwan ang mga libing na ipinapalabas nang live at ang online na pagpapayo.

Sa kabila ng mga hamong ito, itinulak din ng pandemya ang ilang tao na pagtuunan ng pansin ang tunay na mahalaga, at nagbunsod ng mas malalim na pag-uusap tungkol sa pagkawala at katatagan. Ibinahagi ng isang anak na nagluluksa,

Marahil ay biyaya ito na nagkunwaring dagok, dahil ganap kong hinaharap ang bagong realidad ng buhay nang wala na ang mama ko.

Pagsira sa Katahimikan: Kahalagahan ng Suporta ng Komunidad

Madalas ituring na pribadong usapin ang pagdadalamhati at pagluluksa, ngunit ipinakikita ng mga karanasan nina Cynthia Tay, Joyce Lye, Joan Swee at ng marami pang iba ang kapangyarihan ng komunidad na magpagaling. Nagbibigay ang mga grupong pansuporta gaya ng Wicare ng ligtas na lugar para sa mga balo at kanilang mga anak upang ibahagi ang kanilang mga kuwento, harapin ang kanilang damdamin at sama-samang makahanap ng pag-asa.

Holistiko ang pamamaraan ng Wicare at tinutugunan nito kapwa ang emosyonal at praktikal na mga pangangailangan. Binibigyang-kakayahan ng mga nakabalangkas na programa, gawaing panlipunan at mga ugnayang pansuporta ng grupo ang mga balo na buuing muli ang kanilang buhay at magtulungan. Sa pagpapalaganap ng mga bukas na pag-uusap tungkol sa pagdadalamhati, nakatutulong ang Wicare na mabawasan ang pagkakabansag at pag-iisang madalas kaakibat ng pagkawala.

Habang tumatanda ang populasyon ng Singapore at dumarami ang mga balo, lalo pang lalaki ang pangangailangan para sa ganitong suporta. Layunin ng Wicare na matiyak na walang balong mag-isang haharap sa landas ng pagdadalamhati. Taun-taon, daan-daang babae at bata ang nakikinabang sa gawain nito.

Buod

• Itinatampok ng personal na paglalakbay ni Cynthia Tay mula sa pagkakabalo hanggang sa pamumuno sa Wicare Support Group ang kapangyarihan ng suporta mula sa mga taong may kaparehong karanasan na magdulot ng pagbabago.
• Itinatag ng mga balo para sa kapwa balo ang Wicare. Nag-aalok ito ng emosyonal, praktikal at panlipunang suporta sa mahigit 1,100 miyembro at kanilang mga anak sa Singapore.
• Nagbibigay ang mga programa ng grupo, kabilang ang inisyatibang Wishine, ng nakabalangkas na pagpapayo para sa mga nagdadalamhati at komunidad para sa mga balo, lalo na sa edad 50 pataas.
• Pangunahing pokus ang pagsuporta sa mga batang nagdadalamhati. Dinisenyo ang mga workshop at aktibidad upang palakasin ang katatagan at bukas na komunikasyon.
• Nagdulot ng mga bagong hamon sa mga pamilyang nagluluksa ang pandemya ng Covid-19, ngunit nag-angkop ang Wicare sa pamamagitan ng online na suporta at ipinagpatuloy ang misyon nito.
• Nakatutulong ang holistiko at magkakapantay na pagtutulungan ng Wicare na mabawasan ang pagkakabansag sa pagdadalamhati at binibigyang-kakayahan nito ang mga balo na maghilom at tumulong sa iba.
• Habang tumatanda ang populasyon ng Singapore, patuloy na lalaki ang pangangailangan para sa mga grupong sumusuporta sa mga balo gaya ng Wicare, kaya higit kailanman ay mahalaga ang kanilang gawain.