Nagdulot ng Debate sa South Korea ang mga Nakapipinsalang Sunog sa mga Bahay Dahil sa mga Batang Naiiwan Mag-isa

Trahedya: Inilantad ng Sunod-sunod na Sunog sa mga Bahay ang Suliraning Pambansa

Niyanig ang South Korea nitong mga nakaraang buwan ng sunod-sunod na nakamamatay na sunog sa mga bahay na kumitil sa buhay ng mga batang naiwang mag-isa sa tahanan. Hindi lamang nagdulot ng matinding dalamhati sa mga pamilya at komunidad ang mga trahedyang ito, kundi muling nagpasiklab din ng pambansang debate kung dapat magpatupad ang bansa ng mga batas upang hindi maiwang walang bantay sa bahay ang mga bata. Masalimuot ang usapin at nakaugat ito sa kalagayang pang-ekonomiya, mga kultural na pananaw, at kung sapat ang pampublikong suporta para sa mga pamilyang nagtatrabaho.

Isang gabi sa huling bahagi ng Hunyo sa Gijang-gun, Busan, namatay sa sunog ang dalawang magkapatid na babae, edad 8 at 6, sa kanilang apartment sa ikaanim na palapag. Naniniwala ang mga awtoridad na nagsimula ang sunog dahil sa aberya sa kuryente malapit sa isang nakatayong air conditioner. Umuwi ang kanilang mga magulang, na gabing-gabi nang nagtatrabaho sa kanilang restawran, at nadatnan nilang wasak ang kanilang tahanan at wala na ang kanilang mga anak. Siyam na araw lamang bago nito, namatay sa katulad na sunog sa kaparehong lungsod ang dalawa pang magkapatid na babae, edad 10 at 7, habang nagtatrabaho sa madaling-araw na shift bilang mga tagalinis ang kanilang mga magulang. Apat na buwan bago iyon, namatay sa Incheon ang isang 12-anyos na babae habang mag-isa sa bahay at nagtatrabaho at dumadalo sa mga appointment sa doktor ang kanyang mga magulang.

Nagluluksa ang mga komunidad dahil sa mga insidenteng ito at nananawagan ng agarang pagkilos ng lehislatura. Ipinahayag ni Kim Hyun-ok, kapitbahay ng pamilya sa Busan, ang sama-samang pagdadalamhati at pagkadismaya:

Kilala ng lahat ang pamilya. Ilang taon nang nagpapatakbo ng restawran dito ang mga magulang. Nadudurog ang puso ko kapag naiisip ko ang maliliit na batang babaeng naipit sa sunog. Sinisikap lang nilang maitawid ang pang-araw-araw na pangangailangan, gaya ng ibang mga magulang.

Ngunit sa likod ng dalamhati ay naroon ang mas malalim na tanong: Dapat bang gawing ilegal ng South Korea, gaya ng ilang ibang bansa, ang pag-iwan sa maliliit na bata nang mag-isa sa bahay?

Gaano Kalaganap ang Problema?

Ipinakikita ng mga estadistika na ang tahanan, na madalas ituring na kanlungan, ang pinangyarihan ng halos kalahati ng lahat ng insidente sa kaligtasan ng mga bata sa South Korea. Ayon sa National Fire Agency, mula 2021 hanggang 2023, 50,906 sa 108,759 na naiulat na insidente sa kaligtasan ng mga bata ang naganap sa bahay, higit na mas marami kaysa sa mga naganap sa paaralan o iba pang pampublikong lugar. Natuklasan sa isang sarbey noong 2020 ng Korea Institute for Health and Social Affairs na 23.1% ng mga mag-aaral sa elementarya sa buong bansa ang nag-iisa sa bahay pagkauwi mula sa paaralan, na nagpapakita kung gaano kalawak ang suliranin.

Batay pa sa datos ng Ministry of Gender Equality and Family, 38.3% ng mga magulang ng mga mag-aaral sa elementarya ang nag-iiwan sa kanilang mga anak nang mag-isa nang halos limang oras kada araw, sa katamtaman. Mas mataas pa ang porsiyento para sa mga mag-aaral sa middle school at high school: 72.3% sa kanila ang naiiwang walang bantay nang mahigit limang oras kada araw. Sumasalamin ang mga bilang na ito sa kalagayan ng maraming sambahayang parehong nagtatrabaho ang mga magulang o may iisang magulang, kung saan dahil sa pangangailangang pinansiyal ay madalas walang ibang mapagpipilian kundi iwan ang mga anak nang walang bantay.

Sa kabila ng pagiging karaniwan ng ganitong sitwasyon, wala pang batas sa South Korea na nagbabawal sa mga magulang na iwan ang kanilang mga anak nang mag-isa sa bahay. Kabaligtaran ito ng mga bansang gaya ng Estados Unidos, kung saan maaaring ituring na pagpapabaya ang pag-iwan sa bata nang walang bantay at maparusahan ito sa ilalim ng batas. Halimbawa, ipinagbabawal sa Maryland na iwanang mag-isa ang mga batang wala pang 8 taong gulang, habang 14 na taong gulang naman ang minimum na edad sa Illinois.

Bakit Napakaraming Batang Naiiwan Mag-isa?

Nakaugat ang mga dahilan sa mga salik na pang-ekonomiya at panlipunan. Dahil sa mabilis na pag-unlad ng ekonomiya ng South Korea, dumarami ang mga pamilyang parehong nagtatrabaho ang mga magulang, at madalas kailangan nilang magtrabaho nang mahabang oras upang matugunan ang pang-araw-araw na pangangailangan. Mataas ang gastusin sa pamumuhay, lalo na sa mga lungsod, at limitado ang abot-kayang mga opsiyon sa pangangalaga ng bata. May mga programa pagkatapos ng klase at pampublikong sentro para sa pangangalaga ng bata, ngunit higit na mas malaki ang pangangailangan kaysa sa kapasidad, at mahihigpit ang pamantayan sa pagiging kuwalipikado ng maraming programa batay sa kita.

Para sa mga pamilyang hindi kuwalipikado sa pampublikong suporta, maaaring napakamahal ng mga pribadong opsiyon gaya ng mga akademyang panturo (hagwon) o tagapag-alaga ng bata. Dahil dito, maraming magulang, lalo na yaong nasa mga sambahayang mababa ang kita o may iisang magulang, ang halos walang ibang pagpipilian kundi iwan ang kanilang mga anak sa bahay nang walang bantay.

Nagbabala si Choi Seok-hyun, direktor ng Good Maum Center, isang organisasyong hindi pampamahalaan na nagbibigay ng suportang sikolohikal sa mga pamilya, tungkol sa mga panganib:

Maaaring isipin ng ilang magulang na hindi magdudulot ng malubhang problema ang pag-iwan sa kanilang mga anak [nang mag-isa sa bahay]. Ngunit kung matagal na maiiwang mag-isa ang mga bata, mas malamang na mapariwara sila at humina ang kanilang kalusugan.

Madalas humantong ang mga batang naiiwang mag-isa sa di-malusog na gawi sa pagkain at labis na paggamit ng mga screen, at maaari silang makaranas ng emosyonal o sikolohikal na paghihirap. Iniugnay pa ng mga pag-aaral sa Japan, kung saan umiiral din ang mga katulad na kultural na pananaw, ang pag-iwang mag-isa sa bahay sa mas mataas na panganib ng mga suliraning pangkalusugan gaya ng pagkabulok ng ngipin, dahil sa pagkain ng meryenda nang walang bantay at hindi maayos na pangangalaga sa bibig.

Mga Kultural na Pananaw at Papel ng Pamilya

Malaki ang impluwensiya ng mga kultural na pamantayan sa paraan ng pangangalaga sa bata sa South Korea; itinuturing ng mga ito na pribadong usapin ng pamilya ang pagpapalaki ng anak. Madalas ituring na panghihimasok ang pakikialam ng pamahalaan sa mga usaping pampamilya, at matagal nang nag-aatubili ang bansa na magtakda sa batas ng mga patakaran tungkol sa mga nangyayari sa loob ng tahanan. Nakatulong ang pananaw na ito sa kawalan ng mga legal na alituntunin hinggil sa pinakamababang edad kung kailan maaaring iwan ang mga bata nang walang bantay.

Tradisyonal na nagsisilbing katuwang sa pangangalaga ng bata ang pinalawak na pamilya, ngunit pinahina ng mga pagbabago sa demograpiya ang sandigang ito. Dahil sa pagdami ng mga pamilyang nukleyar, urbanisasyon, at pagbaba ng bilang ng mga ipinapanganak, maraming magulang ngayon ang walang tulong mula sa mga lolo't lola o iba pang kamag-anak. Ayon sa Bloomberg, halos 40% ng mga South Korean ang namumuhay nang mag-isa ngayon, at kabilang ang bansa sa may pinakamababang antas ng fertility sa mundo. Dahil sa mga pagbabagong ito sa demograpiya, lalong nag-iisa ang mga batang pamilya at nawawalan ng mga tradisyonal na mapagkukunan ng tulong.

Sa kabila ng mga pagbabagong ito, hindi pa lubusang nakaangkop ang mga inaasahan ng lipunan. Hinaharap pa rin ng maraming magulang, lalo na ng mga ina, ang mantsa ng lipunan kung mapagpapalagay na pinababayaan nila ang kanilang mga anak, kahit napipilitan silang magtrabaho sa labas ng tahanan dahil sa mga panggigipit sa ekonomiya. Samantala, mas nakatuon ang pamahalaan sa mga hakbang para sa kaligtasan ng publiko, gaya ng mga batas na nag-aatas sa mga drayber ng school bus na tingnan kung may mga batang natutulog sa loob, kaysa sa pagregula sa mga nangyayari sa mga pribadong tahanan.

Mga Panawagan para sa Repormang Legal: Pag-iwas o Pagpaparusa?

Muling umigting dahil sa mga kamakailang trahedya ang mga panawagang magpatupad ng batas para maprotektahan ang mga batang naiiwang mag-isa sa bahay. Iginiit ng mga eksperto sa batas at mga tagapagtaguyod ng kapakanan ng bata na kailangan ang malinaw na mga alituntunin upang maiwasan ang karagdagang pagkamatay. Ipinaliwanag ni Jeon Min-kyeong, abogado sa law firm na Onyul:

Makabuluhang makadadagdag sa mga umiiral na batas ang batas na malinaw na nagtatakda ng pinakamababang edad kung kailan maaaring iwan ang mga bata nang mag-isa, kasama ang mga makatwirang eksepsiyon. Gayunman, kung magpapatupad ng gayong batas, malaking pangamba na maaari nitong dagdagan ang pasanin ng mga pamilyang limitado ang kakayahang mag-alaga, gaya ng mga sambahayang mababa ang kita, mga pamilyang may iisang magulang, at yaong mga lolo't lola ang pangunahing nag-aalaga. Kaya dapat mag-ingat sa pagpataw ng mga parusang legal.

Binibigyang-diin ng maraming eksperto na dapat nakatuon sa pag-iwas, hindi pagpaparusa, ang layunin ng anumang bagong batas. Sa halip na gawing kriminal ang mga magulang na nahihirapan na, dapat palawakin ang mga sistema ng pampublikong suporta, gaya ng mga programa pagkatapos ng klase, mga serbisyong pang-emergency na pangangalaga ng bata, at mga lokal na sentro para sa kapakanan ng bata, upang mabigyan ang mga pamilya ng mga tunay na alternatibo sa pag-iwan sa mga bata nang mag-isa.

Ipinakikita ng mga paghahambing sa ibang bansa ang posibleng pakinabang ng ganitong pamamaraan. Sa Estados Unidos at ilang bahagi ng Europa, madalas na sinasabayan ng matibay na serbisyong panlipunan at suporta ng komunidad ang mga batas na nagbabawal sa pag-iwan sa maliliit na bata nang mag-isa sa bahay. Hindi lamang pinoprotektahan ng mga hakbang na ito ang mga bata kundi tinutulungan din ang mga magulang na balansehin ang trabaho at mga responsibilidad sa pamilya.

Mga Hangganan ng Batas: Kailangan ang Mas Malawak na Suporta

Mahalagang hakbang ang repormang legal, ngunit nagbabala ang mga eksperto na hindi kayang lutasin ng mga batas lamang ang mga ugat ng mga problema. Hindi pa gaanong maunlad ang imprastraktura ng pangangalaga ng bata sa South Korea kung ihahambing sa iba pang maunlad na ekonomiya. Sobra ang dami ng gustong makapasok sa mga pampublikong programa pagkatapos ng klase, at hindi makakuha ng abot-kayang pangangalaga ang maraming magulang na nagtatrabaho dahil sa mga hangganan sa kita o limitadong kapasidad.

Nagkaroon na ng ilang pagsulong sa mga pagsisikap na palawakin ang pampublikong pangangalaga ng bata. Inanunsyo ng Ministry of Education ang mga planong paramihin ang mga programa para sa pangangalaga pagkatapos ng klase, lalo na para sa mga mag-aaral sa una at ikalawang baitang. Gayunman, hindi pa natutugunan ng mga hakbang na ito ang buong pangangailangan, at madalas hindi kabilang sa mga programa ang mas matatandang bata.

Dagdag pa rito, nagdulot ng agwat batay sa kita at lokasyon ang pagsasapribado ng maraming serbisyo sa pangangalaga ng bata. Kayang magbayad ng mga pamilyang mayayaman para sa mga pribadong tutor, ekstrakurikular na aktibidad, at tagapag-alaga ng bata, samantalang kakaunti ang mapagpipilian ng mga pamilyang mababa ang kita. Lalo pang pinalalala ang hindi pagkakapantay-pantay na ito ng mabilis na pagtanda ng populasyon at pagliit ng puwersa ng paggawa sa South Korea, na nagdaragdag ng pasanin sa mga serbisyong panlipunan at mga sistema ng suporta sa pamilya.

Nagbabagong Papel ng mga Magulang at Inaasahan ng Lipunan

Sa gitna ng mga hamong ito, may mga palatandaan ng pagbabago sa mga pananaw tungkol sa pagiging magulang at mga papel ng kasarian. Mas maraming ama ang kumukuha ng leave para sa ama at aktibong nakikibahagi sa pag-aalaga ng bata, na nagpapakita ng unti-unting paglayo sa tradisyonal na mga pamantayang Confucian na nag-aatang ng pagpapalaki ng anak sa mga ina lamang. Ayon sa Ministry of Employment and Labor, halos 29% ng mga kumuha ng bayad na leave para sa magulang noong 2022 ay mga lalaki, mula sa 8.5% lamang noong 2016.

Nakatulong ang mga palabas sa telebisyon gaya ng "The Return of Superman," na nagpapakita ng mga sikat na amang mag-isang nag-aalaga sa kanilang mga anak, upang gawing pangkaraniwan ang ideya ng paghahati-hati ng mga responsibilidad sa pagiging magulang. Naniniwala ang mga eksperto na makatutulong ang higit na pakikibahagi ng mga ama upang maibsan ang ilan sa mga pasanin ng mga inang nagtatrabaho at mahikayat ang mas pantay na paghahati ng mga tungkulin sa pag-aalaga ng bata.

Gayunman, nagsisimula pa lamang ang mga pagbabagong ito, at patuloy na nahihirapang balansehin ng maraming pamilya ang trabaho at buhay-pamilya. Dahil walang komprehensibong pampublikong suporta, sa ngayon ay hindi pantay ang pagkakabuhat ng mga magulang sa pasanin ng pangangalaga sa bata, lalo na ng mga kapos sa yaman.

Sigaw ng Publiko at ang Susunod na Hakbang

Pumukaw sa opinyon ng publiko ang mga kamakailang sunog sa mga bahay at inilagay sa sentro ng pambansang debate ang usapin ng kaligtasan ng mga bata. Iginigiit ng mga tagapagtaguyod na hindi lamang pribadong usapin ang kaligtasan ng mga bata kundi sama-samang pananagutan ng lipunan. Nagbunsod ang mga trahedya ng sama-samang pagsusuri sa sarili at nagtulak sa South Korea na harapin ang mga kakulangan sa panlipunang safety net nito at ang pangangailangan para sa mas matibay na tugon ng pamahalaan.

Habang pinagdedebatehan ng bansa ang mga posibleng repormang legal, higit na kinikilala na kailangang may maraming bahagi ang anumang solusyon. Makapagbibigay ng malinaw na mga alituntunin at makatutulong upang maiwasan ang mga trahedya sa hinaharap ang mga batas na magtatakda ng pinakamababang edad para iwan nang mag-isa ang mga bata, ngunit dapat samahan ang mga ito ng mas malawak na pampublikong serbisyo sa pangangalaga ng bata, nakatuong suporta para sa mga pamilyang bulnerable, at mga pagsisikap na tugunan ang mga ugat ng kawalang-katiyakan sa ekonomiya.

Sa huli, layunin nitong matiyak na walang batang maiiwang walang proteksiyon sa mismong lugar na dapat sana'y pinakaligtas para sa kanila, ang sarili nilang tahanan. Habang hinaharap ng South Korea ang mga pagbabago sa demograpiya, mga panggigipit sa ekonomiya, at nagbabagong estruktura ng pamilya, hamon ang bumuo ng sistemang sumusuporta kapwa sa mga magulang at bata, at nagbabalanse sa mga hinihingi ng makabagong buhay at sa saligang karapatan ng bawat bata sa isang ligtas at mapag-arugang kapaligiran.

Buod

• Muling nagpasiklab ng debate sa South Korea tungkol sa pangangailangan ng mga batas na nagbabawal sa gawaing ito ang mga kamakailang nakamamatay na sunog sa mga bahay na kinasangkutan ng mga batang naiwang mag-isa.
• Sa South Korea, nagaganap sa bahay ang halos kalahati ng lahat ng insidente sa kaligtasan ng mga bata, at malaking bahagi ng mga mag-aaral sa elementarya ang nag-iisa pagkauwi mula sa paaralan dahil sa mga obligasyon sa trabaho ng kanilang mga magulang.
• Wala pang batas sa South Korea na nagbabawal sa mga magulang na iwan ang kanilang mga anak nang mag-isa sa bahay, di-gaya sa ilang bansa sa Kanluran.
• Nakaaambag sa paglaganap ng pag-iwan sa mga bata nang walang bantay ang pangangailangang pinansiyal, limitadong mga opsiyon sa pampublikong pangangalaga ng bata, at mga kultural na pananaw.
• Nananawagan ang mga eksperto at propesyonal sa batas ng mga batas na nakatuon sa pag-iwas at sinasabayan ng pinalawak na pampublikong suporta, sa halip na mga hakbang na nagpaparusa sa mga magulang na nahihirapan.
• Pinaliit ng mga pagbabago sa demograpiya at nagbabagong estruktura ng pamilya ang mga tradisyonal na sistema ng suporta, kaya higit na kailangan ang pakikialam ng pamahalaan.
• Isinasagawa na ang mga pagsisikap na palawakin ang mga programa pagkatapos ng klase at gawing pangkaraniwan ang magkasamang pag-aalaga ng anak, ngunit hindi pa lubusang natutugunan ng mga ito ang problema.
• Nagdulot ang mga trahedya ng pambansang pag-uusap tungkol sa pagbabalanse ng mga realidad sa ekonomiya at kaligtasan ng mga bata, at sa sama-samang pananagutang protektahan ang mga batang bulnerable.