Retiradong Tsino, naglakbay nang 43 oras sakay ng tren patungong Tibet matapos gumamit ng AI sa pagpaplano

Panghuling destinasyon matapos ang ilang dekadang paglalakbay

Matapos tumanggi ang mga kompanya ng paglalakbay na isama siya dahil sa kaniyang edad, nagplano ang retiradong Tsino na si Tan ng sarili niyang paglalakbay na mahigit 3,000 kilometro mula Wuxi hanggang Lhasa. Gumamit siya ng artificial intelligence upang magsaliksik tungkol sa destinasyon, nag-book ng tiket sa tren at hotel gamit ang kaniyang telepono, at naglakbay nang 43 oras patungong Tibet.

Umalis si Tan sa Wuxi, sa lalawigan ng Jiangsu, noong Oktubre 10 at nakarating sa Lhasa noong Oktubre 12. Ligtas siyang nakauwi noong Oktubre 21 matapos mapuntahan ang destinasyong itinabi niya para sa huli sa mga paglalakbay niya sa buong Tsina. Iniulat na 96 taong gulang siya sa mga salaysay tungkol sa kaniyang pag-uwi, at 94 naman sa ibang ulat tungkol sa parehong paglalakbay. Sa beripikasyong kinasangkutan ng Shanghai Jiao Tong University, napag-alamang 94 talaga ang kaniyang edad; ang bilang na 96 ay batay sa lokal na kumbensiyon sa Wuxi sa pagbibilang ng edad.

Bago ang biyahe, 33 sa 34 na administratibong lugar na panlalawigan sa Tsina ang napuntahan na ni Tan. Naiwan ang Tibet dahil itinuring niya itong pinakamahirap puntahan. Nag-alala ang kaniyang mga kamag-anak at kaibigan sa posibleng epekto ng mataas na lugar sa kaniyang kalusugan, habang tinanggihan naman ng mga ahensiya ng paglalakbay ang kahilingan niyang sumali sa isang grupo.

Napansin online ang kaniyang paglalakbay matapos siyang makasalubong at kuhanan ng video ng isa pang manlalakbay sa isang restawran sa Lhasa. Sa likod ng malawakang ibinahaging kuwento ay ang kombinasyon ng personal na paghahanda, kahusayan sa paggamit ng smartphone at praktikal na tulong ng mga taong nakasalamuha niya sa ruta.

Mga itinanong ni Tan sa AI bago umalis

Nagsimulang sumubok si Tan ng AI matapos niyang makitang ginagamit ito ng kaniyang anak na babae sa telepono noong nakaraang taon. Dahil sa kuryosidad, nag-download siya ng isang app at natutong gamitin ito nang mag-isa.

Bago umalis patungong Tibet, nagtanong siya kung maaari bang bumiyahe sa Lhasa ang isang taong kasing-edad niya. Hindi siya mabigyan ng tiyak na sagot ng AI assistant. Naunawaan ni Tan na magkakaiba ang pisikal na kalagayan ng bawat tao, at nagpatuloy siya sa pagsasaliksik tungkol sa paglalakbay.

Ipinaliwanag ni Tan kung bakit nagpasiya pa rin siyang tumuloy kahit walang katiyakan:

Para sa mga tanong na hindi kayang sagutin ng AI, ako mismo ang pupunta sa lugar na iyon para hanapin ang mga sagot.

Gumamit siya ng AI assistant para sa mas tiyak na mga gawain: alamin ang taas ng lugar, maghanap ng mga pasyalan at bumuo ng itinerary. Hiwalay niyang ginamit ang smartphone para bumili ng tiket sa tren at magpareserba ng matutuluyan. Habang naglalakbay, nagagamit din niya ito para maghanap ng mga ruta at mag-book ng masasakyan, kabilang ang mga shared ride.

Ipinapakita ng karanasan niya ang iba't ibang gawaing kailangan sa pagpaplano ng partikular na paglalakbay na ito. Nakatulong ang AI sa pangangalap ng impormasyon tungkol sa mga lugar at ruta. Ngunit nanatiling personal na alalahanin sa kalusugan bago umalis ang tanong na higit na ikinabahala ng pamilya niya: kung paano tutugon ang sarili niyang katawan sa talampas.

Bakit mahalaga ang taas ng lugar at kakayahang kumilos

Ang mataas na lugar sa Lhasa ang pangunahing dahilan kaya hinimok ng pamilya at mga kaibigan ni Tan na mag-ingat siya. Sa matataas na lugar, dahil mas mababa ang presyon ng hangin, mas kaunting oxygen ang naibibigay ng bawat paghinga kumpara sa mga lugar na mas mababa ang altitud. May ilang bisitang nagkakaroon ng acute mountain sickness, na maaaring magdulot ng sakit ng ulo, pagduduwal, pagkahilo o kakaibang pagkapagod.

Ayon kay Tan, wala siyang naranasang sintomas ng altitude sickness habang naroon. Gayunman, kinailangan niyang harapin ang isa pang pisikal na suliraning matagal na niyang dinaranas: panghihina at pagliit ng mga kalamnan sa kaliwang binti.

Matagal siyang nagbisikleta para palakasin ang mga kalamnan, ngunit maaari pa rin siyang mangailangan ng tulong o pantulong sa paggalaw sa mga lugar na maraming hagdan. Para sa kaniya, magkahiwalay na praktikal na hamon ang makarating sa destinasyon at makakilos doon. Mahalaga ang puwesto sa tren, paglilipat sa istasyon at pagpunta sa mga pasyalan.

Dahil tumanggi ang mga ahensiya ng paglalakbay, kinailangan niyang isaayos ang biyahe sa labas ng karaniwang tour group. Gayunman, nang nasa Lhasa na siya, nakatanggap siya ng tulong sa mga reserbasyon at pamamasyal, gayundin mula sa mga kawani ng transportasyon at hotel.

Ibabang higaan at mainit na pagsalubong sa istasyon

Sa una, sa itaas na higaan lamang makakuha ng puwesto si Tan para sa mahabang biyahe sa tren. Nag-alok ang isang dalagang pasaherong nasa ibabang higaan na makipagpalit ng puwesto sa kaniya.

Nag-alok siyang bayaran ang diperensiya sa pamasahe, ngunit tumanggi ang dalaga. Dahil sa palitan, nagkaroon siya ng matutulugan nang hindi na kailangang paulit-ulit na umakyat sa itaas na higaan, isang kapaki-pakinabang na pagbabago para sa taong nahihirapang umakyat-baba sa mga hakbang.

Sa istasyon ng tren sa Lhasa, nagbigay ang mga kawani ng wheelchair at sinamahan siya sa lugar na sakayan ng mga kotseng na-book sa pamamagitan ng ride app. Tinanong din siya ng mga kawani ng hotel tungkol sa mga plano niya at kung kailangan niya ng tulong.

Naging mas madali ang ilang bahagi ng paglalakbay dahil sa mga indibiduwal na pagkilos na ito: pagtulog sa tren, paglabas ng istasyon at pag-aayos ng mga gawain sa bawat araw. Mag-isang bumiyahe si Tan at siya mismo ang nag-asikaso ng kaniyang mga booking, habang tumatanggap ng tulong kapag may nag-aalok nito.

Binigyang-pansin nang husto sa salaysay niya ang mga pakikipagtagpong ito. Kasama ng mga tanawin, naging isa sa pinakatumatak sa kaniya ang kahandaang tumulong ng mga estranghero.

Mga palasyo, templo at karaniwang lansangan

Kabilang sa mga pinuntahan ni Tan ang Potala Palace Square, Jokhang Temple, Zongjiao Lukang Park at Tibet Museum. Pumunta rin siya sa Norbulingka, ang makasaysayang kompleks ng palasyo at hardin sa Lhasa.

Matapos mabalitaan ang paglalakbay niya, nakipag-ugnayan sa kaniya ang Lhasa Culture and Tourism Bureau. Tinulungan siya nitong isaayos ang mga pagbisita sa Tibet Museum at Norbulingka, asikasuhin ang mga reserbasyon at maglaan ng taong sasama sa kaniya sa mga aktibidad.

Sa isang update na ibinahagi sa WeChat, sinabi ng kagawaran ng turismo na natunton ng mga kawani si Tan matapos marinig ang kuwento niya. Nang malaman nilang nais niyang bumisita sa Tibet Museum at Norbulingka, agad silang nagpareserba at sumama sa kaniya sa mga pagbisita. Matapos makuha ang pahintulot niya, pinuntahan siya ng mga kawani sa hotel pagsapit ng tanghali noong Oktubre 16. Pagkatapos pag-usapan ang mga pangangailangan niya, sinamahan nila siya sa dalawang pasyalan. Inilarawan siya ng kagawaran bilang malakas ang pangangatawan, matalas ang pandinig at paningin, masigla at malinaw makipag-usap. Paulit-ulit din daw niyang tinatanong kung pagod na ang mga kawani. Plano rin siyang samahan ng kagawaran sa pagtatanghal ng opera Tibetano at sa iba pang pamamasyal sa Lhasa.

Nag-cruise rin si Tan sa Ilog Lhasa sa gabi at nagsuot ng tradisyonal na kasuotang Tibetano. Nagbiyahe siya sakay ng bus sa mga lansangan ng lungsod, at naglaan ng oras sa pang-araw-araw na buhay rito bukod sa mga kilalang pasyalan.

Ganito ang sinabi ni Tan tungkol sa pakikipag-usap niya sa mga nakababatang bisita sa Potala Palace:

Marami akong nakilalang kabataan sa Potala Palace. Napasaya ako ng pakikipag-usap sa kanila, at pakiramdam ko ay bumata rin ako.

Hindi lang sa pagbisitang iyon nagpakita ng hilig si Tan sa pakikipag-usap. Sa mga paglalakbay niya, gusto niyang sumakay sa mga lokal na bus at taxi, maglakad sa mga lansangan at makipag-usap sa mga residente. Sa Lhasa, nakatulong ang mga nakagawiang ito para maranasan niya ang lungsod sa labas ng nakatakdang iskedyul ng pamamasyal.

Lumawak ang pangarap na maglakbay matapos magretiro

Nagmula sa Taishan, sa lalawigan ng Guangdong, ang pamilya ni Tan. Ayon sa mga detalye ng kaniyang talambuhay, nagkaroon siya ng pagkabata sa Malaysia at bumalik sa Tsina sa edad na 19. Hindi tinukoy ng mga salaysay na naglahad ng mga detalyeng ito tungkol sa kaniyang pagkabata ang orihinal na pinagmulan ng impormasyon.

Nag-aral si Tan sa Shanghai Jiao Tong University noong 1954 at kumuha ng kursong paggawa ng sasakyan na tumagal nang limang taon. Pagkatapos magtapos, nagtrabaho siya sa planta ng paggawa ng sasakyan sa Puzhen, Nanjing, na bahagi na ngayon ng CRRC Nanjing Puzhen. Kinumpirma sa Shanghai Jiao Tong University ang pagpasok niya, kursong kinuha at sumunod niyang trabaho. Ayon din sa impormasyon ng samahan ng mga alumni ng unibersidad sa Wuxi, nagtapos siya noong 1959 at nagretiro noong 1988.

Mahilig na siyang maglakbay mula pa noong bata siya, ngunit kakaunti ang panahong nailaan niya rito dahil sa trabaho at mga responsibilidad sa pamilya. Nang magretiro siya noong 1988, nagkaroon siya ng pagkakataong tuparin ang pangarap na iyon. Nanirahan siya sa Wuxi kasama ang kaniyang asawa at nagsimula ang mga paglalakbay niya sa Beijing.

Sa mga sumunod na dekada, naglakbay siya sa iba't ibang panig ng Tsina, kabilang ang Xinjiang bago ang biyahe niya sa Tibet. Kaya ang Lhasa ang naging sukdulan ng isang matagal na personal na proyekto, hindi ang una niyang pagtatangkang maglakbay nang malayo.

Naipapaliwanag ng laki ng proyektong ito ang determinasyon niya. Napuntahan na niya ang 33 sa 34 na lugar na panlalawigan sa kaniyang listahan, kaya Tibet na lamang ang natitira. Sadyang ipinagpaliban niya ang destinasyong inaasahan niyang pinakamahirap puntahan.

Mga petsa ng paglalakbay

Umabot sa 12 magkakasunod na petsa sa kalendaryo ang biyahe ni Tan mula sa pag-alis hanggang sa pagbabalik niya sa Wuxi. Tumagal nang 43 oras ang biyahe niya palabas sakay ng tren at mahigit 3,000 kilometro ang nilakbay.

• 1988: Nagretiro si Tan, nanirahan sa Wuxi at nagsimulang maglaan ng mas maraming oras sa paglalakbay.
• Oktubre 10: Umalis siya sa Wuxi sakay ng tren patungong Lhasa matapos ayusin ang sarili niyang tiket at matutuluyan.
• Oktubre 12: Nakarating siya sa Lhasa at nagsimulang maglibot sa lungsod.
• Habang naroon: Bumisita siya sa mga pangunahing pasyalan, nag-cruise sa ilog sa gabi at nakatanggap ng tulong mula sa mga opisyal ng turismo at iba pang taong nakilala niya.
• Oktubre 21: Ligtas siyang nakabalik sa Wuxi.

Dinala siya ng tren mula sa rehiyon ng ibabang bahagi ng Ilog Yangtze patungo sa Talampas ng Qinghai-Tibet. Para kay Tan, kailangang tiisin ang mahabang biyahe para masimulan ang pagbisitang ipinagpaliban niya habang tinatapos ang iba pa niyang mga destinasyon.

May iba pa siyang destinasyon sa listahan

May iba pang plano si Tan sa paglalakbay kahit nakumpleto na niya ang pag-iikot sa mga lugar na panlalawigan ng Tsina. Nais niyang bumisita sa Guangxi at makita ang Pinglu Canal. Umaasa rin siyang makabalik sa Hefei, sa lalawigan ng Anhui, para malaman kung paano nagbago ang lungsod. Wala pang inihahayag na petsa ng pag-alis.

Pinagsama sa payo niya sa mga kabataan ang kuryosidad at pag-aalaga sa kalusugan: matulog nang sapat, iwasang magpuyat at maglakbay kung may pagkakataon. Kinailangan sa sarili niyang paglalakbay kapwa ang kagustuhang tumuloy at ang praktikal na pag-aasikaso ng mga tiket, matutuluyan at transportasyon.

Ganito ang sinabi ni Tan bilang panghihikayat sa iba na puntahan ang mga lugar na nais nilang mapuntahan:

Saanman mo gustong pumunta, subukan mo munang lakasan ang loob at gawin ang unang hakbang.

Mahahalagang Punto

• Mag-isang naglakbay si Tan mula Wuxi hanggang Lhasa, gumugol ng 43 oras sa tren at bumiyahe nang mahigit 3,000 kilometro.
• Gumamit siya ng AI para magsaliksik tungkol sa taas ng lugar at mga pasyalan, at nag-book ng sarili niyang tiket sa tren at hotel gamit ang smartphone.
• Tumanggi ang mga ahensiya ng paglalakbay na isama siya dahil sa edad niyang beripikadong 94, o 96 ayon sa lokal na kumbensiyon sa pagbibilang ng edad sa Wuxi.
• Ayon sa kaniya, hindi siya nagkaroon ng altitude sickness at ligtas siyang nakauwi noong Oktubre 21.
• Tumulong sa biyahe ang mga kapwa pasahero, kawani ng tren, mga manggagawa sa hotel at mga opisyal ng turismo sa Lhasa.
• Umaasa siyang susunod na bibisita sa Pinglu Canal sa Guangxi at sa Hefei; wala pang inihahayag na petsa ng paglalakbay.