Itinatala ng mga Dayuhan ang “Pakiramdam ng Seguridad sa China” na Humahamon sa Pandaigdigang Pananaw

Ang Naiwang Pitaka: Isang Sandaling Naglalarawan sa Isang Bansa

Lagpas alas-11 ng gabi sa Beijing nang mataranta ang lahat. Si Adhere Cavince, isang iskolar na nakabase sa Nairobi at dumalo sa isang seminar tungkol sa digitalisasyon, ay nagmasid habang napagtanto ng kaniyang kaibigan, na mabigat ang loob, na naiwan nito ang pitaka matapos mag-ehersisyo nang gabing iyon sa gym ng hotel. Nasa pitaka ang pera, mga kard, kopya ng pasaporte at mga bagay na may sentimental na halaga. Nagbalik sa kaniyang isip ang mga kuwentong babala mula sa kanilang bansa habang nagmamadali siyang bumalik, ngunit nadatnan niyang sarado na ang gym.

Kinaumagahan, bumalik siya sa lugar, umaasang pinakamasama na ang nangyari. Laking gulat niya nang makita ang pitaka sa mismong lugar na pinag-iwanan niya rito, at hindi nagalaw. Wala ni isang yuan ang nawawala. Kaswal na ngumiti ang attendant at nagsabi, “Nangyayari talaga iyan. Itinatago lang namin nang ligtas.” Walang ulat sa pulisya, walang hininging pabuya; tahimik na katapatan lamang.

Ang maliit na insidenteng ito, na ibinahagi ni Cavince, ay nagbubukas ng bintana tungo sa mas malawak na realidad na pumupukaw ng pansin sa buong mundo. Itinatala ng mga dayuhang bisita at pangmatagalang residente sa iba’t ibang panig ng China ang mga sandaling humahamon sa dati nilang mga palagay tungkol sa personal na kaligtasan. Lumilikha ito ng salaysay na matinding naiiba sa karaniwang mga paglalarawan sa midya sa Kanluran. Laganap na ang penomenong ito kaya nilalagyan na ng mga content creator ng tag na “ChinaTravel” ang kanilang mga karanasan, at nabubuo ang isang digital na arkibo ng di-inaasahang seguridad.

Mga Paglalakad sa Hatinggabi at mga Laptop na Walang Nagbabantay

Madalas na nahahayag ang karanasan ng seguridad sa China sa pamamagitan ng kawalan ng mga bagay na kinatatakutan. Para kay Tito Scohel, na nagtrabaho sa mga serbisyong pangkomunidad sa Western Sydney nang mahigit isang dekada bago bumisita sa China, ang ikinagulat niya ay ang mga bagay na hindi niya naranasan sa paglalakbay sa 14 na lalawigan.

“Mahigit isang dekada akong nagtrabaho sa Western Sydney, kung saan madalas magkasabay ang pagkabagot at takot sa mga lansangan,” gunita ni Scohel. “Pero sa 14 na lalawigan ng China, habang naglalakad sa mga eskinita kahit lampas hatinggabi na, ni minsan ay hindi ko naramdaman ang likas na paninikip ng dibdib na iyon.”

Sa Chongqing, naglakad si Scohel patungo sa isang restawran ng hotpot nang ala-una ng madaling-araw. Sa Changsha, naghanap siya ng mga lokal na pagkaing hindi natatagpuan ng karamihan sa mga turista sa mga eskinita. Ni minsan ay walang lumapit sa kaniya para mamalimos o humingi ng pera. Mga pulis lamang ang nakasuot ng uniporme. Wala silang armas, ni batuta, at nakatayo sila sa mga sangandaan kung saan pumipila ang mga dayuhang turista upang magtanong ng direksiyon.

Labinlimang taon nang naninirahan sa China si Renato Peneluppi, direktor ng Brazilian Citizens Council sa Beijing at miyembro ng Center for China and Globalization. Inilalarawan niya ang mga gabi sa Wuhan kung kailan nagtitipon sa mga parke ang matatandang mamamayan dala ang mga speaker, at pinupuno ng musika ang mga liwasang pampubliko. Malayang nakagagalaw sa lungsod ang mga kabataan, nag-i-skateboard, nagpipinta ng graffiti at tumutugtog sa mga banda, habang may dalang mga laptop at tablet nang hindi palaging nag-aalala na mananakawan.

“Sa loob ng 15 taon kong paninirahan sa China, wala akong matandaang kahit isang ulat ng karahasan sa lungsod,” sabi ni Peneluppi. “Para sa mga dumarating mula sa ibang rehiyon, lalo na sa Latin America, agad na kapansin-pansin at tumatatak ang kawalan nito.”

Kapag Kusang Naibabalik ang mga Nawalang Gamit

Halos naging tipikal na bahagi ng mga salaysay ng mga dayuhan tungkol sa China ang mga kuwento ng mga naibalik na gamit. Naranasan ito ni Fernando Munoz Bernal, isang reporter na Colombian na dumating sa Shanghai Pudong International Airport noong Disyembre 28, 2001, ilang oras pa lamang matapos siyang lumapag.

Pagod matapos ang 36 na oras na biyahe, halos tapos na si Munoz Bernal sa pag-check-in nang mapagtanto niyang naiwan niya sa taxi ang bago niyang laptop na naglalaman ng lahat ng materyales niya sa trabaho. Nang lingunin niya ang taxi nang gulat na gulat, nakita niya ang drayber na tumatakbo sa lobby dala ang mga gamit niya. Tumanggi ang drayber sa anumang pabuya.

Binigyang-bago ng sandaling iyon ng katapatan ang pagkaunawa ko sa kaligtasan sa bansang ito. At dahil sa karanasang iyon, hindi ako nagtataka, makalipas ang 25 taon, na may mga pagkaing at paketeng iniiwan sa mga pintuan ng bahay sa aming komunidad nang walang nagtatangkang magnakaw ng mga ito.

Ayon kay Munoz Bernal, madalas ipaliwanag ng mga tagamasid sa Kanluran na bunga ng pagmamanman ang kaligtasang ito, na anila’y lumalabag sa pribasiya at kalayaan. Aniya, hindi nito pinapansin ang dalawang mahahalagang salik. Una, ang malalim na kulturang gumagalang sa mga bagay na hindi sa iyo—isang pagpapahalagang ipinamalas noong Long March, nang atasan ang mga sundalo na huwag kumuha ng anuman mula sa mga taganayon, kahit sa gitna ng matitinding pagsubok. Ikalawa, nagbunga ang pag-unlad ng ekonomiya ng mga kalagayang hindi na kailangang magnakaw ng karamihan.

Naranasan din ng turistang Aleman na si Lukas Schmidt ang gayong pangyayari sa Shanghai nang maiwan niya ang telepono niya sa isang restawran. Mga 30 minuto matapos umalis, napagtanto niya ang pagkakamali at bumalik. Naipagtabi na ng mga kawani ng restawran ang telepono at walang kahirap-hirap itong isinauli matapos tiyakin kung kanino iyon.

“Hindi na gaanong nag-aalala ang mga tao na may mawala sa kanila,” sabi ni Schmidt. “Para sa akin, karaniwan na lang itong bahagi ng pang-araw-araw na buhay sa China.”

Ang mga Numerong Nagpapatibay sa Salaysay

Bagaman nagbibigay ng kulay sa usapin ang mga personal na kuwento, sinusuportahan ng estadistika ang ganitong padron. Ayon sa 2025 Global Safety Report ng Gallup, pangatlo sa pinakaligtas sa mahigit 140 bansang at teritoryong sinarbey ang China. Mataas ang tiwala ng publiko sa lokal na tagapagpatupad ng batas at kakaunti ang nakararanas mismo ng krimen.

Ipinakikita ng opisyal na datos mula sa Ministry of Public Security ng China na bumaba nang 12.8 porsiyento ang mga kasong kriminal sa buong bansa noong 2025 kumpara sa nakaraang taon, at umabot sa pinakamababang antas mula noong 2000. Nanatiling lampas 98 porsiyento ang pananaw ng publiko tungkol sa kaligtasan sa ikaanim na sunod na taon. Sa Chongqing lamang, lumampas sa 137,000 ang mga dayuhang pasaherong dumating noong unang tatlong buwan ng 2026, katumbas ng 106 porsiyentong paglago kumpara sa kaparehong panahon noong nakaraang taon.

Binigyang-diin ni Lu Jifeng, propesor sa Shandong University of Science and Technology, na mahalaga ang tiwala ng publiko sa mga tagapagpatupad ng batas. “Kapag nakikita ng mga tao na tumutulong ang mga pulis sa paglutas ng pang-araw-araw na problema, likas na nabubuo ang tiwala,” sabi ni Lu. Aniya, malawak ang pagkakakilala sa mga pulis sa China bilang nakatuon sa paglilingkod.

Iba ito sa mga armadong pulis na madalas makipaghambalang nakasanayan ng maraming bisitang Kanluranin. Ipinakikita sa mga bidyong kumakalat sa social media ang mga pulis na matiyagang nagpapaliwanag sa mga batang mausisa kung paano gumagana ang mga baril, o ang mga batang nakaupo sa ibabaw ng mga sasakyan ng pulis habang nanonood ng mga pagtatanghal ng katutubong sining. Ipinahihiwatig ng mga larawang ito ang paraan ng pagpapanatili ng kaayusan na nagbibigay-diin sa pakikibahagi sa halip na pananakot.

Mula sa Pag-alis sa Kahirapan Tungo sa Tiwala ng Publiko

Itinuturo ng mga analista ang mga salik na nakaugat sa sistema bilang dahilan sa likod ng mga bilang na ito. Naabot ng China ang target nitong puksain ang kahirapan sampung taon bago ang takdang 2030 na itinakda ng UN, at naiahon sa kahirapan ang daan-daang milyong tao. Malaki ang ibinawas ng pagbabagong pang-ekonomiyang ito sa mga krimeng udyok ng desperasyon.

Inilalarawan ni He Yanling, propesor sa School of Public Administration and Policy ng Renmin University, ang penomenong ito bilang bahagi ng mas malawak na modelo ng pamamahala. “Isa ring himala ang pamamahala sa mga komunidad sa China,” sabi niya. “Tunay na realidad sa lipunan ang pakiramdam ng kaligtasang tinutukoy ng mga tao.”

Tinutukoy niya ang ilang mahahalagang dahilan sa likod ng ganitong kalagayan. Itinuturing na pangunahing kapakanang pampubliko ang kaligtasan ng publiko, at inilalagay ito sa sentro ng pamamahala bilang pangunahing pananagutan ng Estado. Nakaabot mula sa mga pambansang institusyon hanggang sa mga lokal na komunidad ang sistemang may maraming antas ng pamamahala. Dahil dito, naisasagawa ang pangmatagalang pagpupulis sa mga komunidad at pamamahalang nakabatay sa mga grid, na nagbibigay-daan sa masusing pagsubaybay at maagap na pagtugon.

Isa pang haligi nito ang pakikilahok ng publiko. Malawakan nang naitatag ang pagsasanib ng mga propesyonal na puwersa at pakikilahok ng masa: mula sa kilalang “masa ng Chaoyang” hanggang sa mga alyansa ng mga boluntaryo at pulis, at mula sa mga delivery courier na nagsisilbing tagapaghatid ng impormasyon hanggang sa mga boluntaryong nagsasagawa ng regular na pagpapatrolya sa mga komunidad.

Binigyang-diin ni Kong Fanbin, dekano ng Huazhi Institute for Global Governance ng Nanjing University, na hindi mga pulis lamang ang nagpapanatili ng seguridad ng publiko. “Mahalaga rin ang papel ng mga komunidad at iba pang puwersa sa mga lokal na lugar,” sabi niya. “Hindi lamang kawalan ng panganib ang napansin ng maraming dayuhan sa China, kundi isang mas malawak na kapaligirang hinubog ng kaayusan ng publiko, tumutugong pamamahala at pagtutulungan sa lipunan.”

Hamon sa mga Pananaw ng Kanluran

Hinahamon ng pagdami ng ganitong mga karanasan ang mga matagal nang umiiral na estereotipo. Ipinahayag sa isang bidyo sa YouTube ng biyaherong Canadian na si Dave Mani, na nakabisita na sa 55 bansa, na ang China ay “marahil isa sa tatlong pinakaligtas na lugar na napuntahan ko.” Nag-post naman ang Amerikanong backpacker na si Christian Grossi ng bidyo mula sa isang liwasang pampubliko sa Chongqing noong Sabado ng gabi, kung saan namimili at kumakain ang mga lokal at nanonood ng pagtatanghal ng mga ilaw mula sa mga drone.

Napakapayapa at napakaligtas ng pakiramdam dito. Hawak ng lahat ang kani-kanilang telepono. Hindi ako nakaramdam dito ng anumang panganib. Makikita mong walang pulis, walang guwardiya, mga taong nagsasaya lang sa buhay nila rito.

Gunita ni Fabien Loudet, na mahigit 16 na taon nang naninirahan sa China, na lumaki siya sa France na palaging batid ang mga panganib sa paligid, alam kung aling mga kapitbahayan ang dapat iwasan at kung paano manatiling alerto sa publiko.

“Unti-unting naglaho ang pakiramdam na iyon matapos akong pumunta sa China,” sabi niya sa isang bidyong ipinost sa social media. “Napakahalaga ng kapanatagan ng isip. Gaano ko man kamahal ang sariling bansa, hindi ko maisip na manirahan sa isang lugar na walang antas ng kaligtasang nararanasan ko rito.”

Sa Kabuuan

• Nag-uulat ang mga dayuhang bisita sa iba’t ibang panig ng China ng di-inaasahang mataas na antas ng personal na kaligtasan, at itinatala nila ito sa social media gamit ang mga tag tulad ng “ChinaTravel”
• Madalas na naibabalik nang hindi nagagalaw ang mga nawawalang gamit; karaniwang iniingatan ng mga drayber ng taxi, kawani ng restawran at attendant sa gym ang mga bagay na naiwan, nang hindi umaasa ng pabuya
• Pangatlo sa buong mundo ang China sa 2025 Global Safety Report ng Gallup, at bumaba nang 12.8 porsiyento ang mga kasong kriminal kumpara sa nakaraang taon, patungo sa pinakamababang antas mula noong 2000
• Nanatiling lampas 98 porsiyento ang pananaw ng publiko tungkol sa kaligtasan sa loob ng anim na sunod na taon, ayon sa opisyal na datos
• Iniuugnay ng mga analista ang kaligtasan sa pag-alis sa kahirapan, mga pagpapahalagang pangkultura na nagbibigay-diin sa sama-samang pananagutan, at pinagsamang mga modelo ng pamamahala na nag-uugnay sa propesyonal na pagpupulis at pakikilahok ng komunidad
• Madalas iugnay ng mga tagamasid sa Kanluran ang kaligtasan sa teknolohiya ng pagmamanman, bagaman binibigyang-diin ng mga residente na pangunahing dahilan ang pag-unlad ng ekonomiya at mga salik na pangkultura