Pinatatakbo ng Paghahangad ng Nikel ng Indonesia ang mga EV sa Buong Mundo Habang Nilalason ang Paraiso

Nawalang Paraiso sa Ngalan ng Luntiang Kaunlaran

Bumalik si Abdullah Ambar sa nayon ng Lelilef Sawai sa isla ng Halmahera isang dekada na ang nakalipas upang maghanap ng kapayapaan matapos ang ilang dekadang pamamalakaya sa laot. Nagtayo ng tatlong bangka ang 64-anyos na mangingisda at umunlad ang buhay niya dahil sa saganang katubigan sa baybayin ng liblib na lalawigan ng North Maluku sa Indonesia. "Makakakita ka ng isda 10m lang mula sa pampang," naalaala niya. "Kung nagugutom ang mga tao, puwede silang sumakay sa maliit na bangka, pumalaot nang isa o dalawang oras, umuwi, at kumain."

Naglaho ang katahimikang iyon noong 2018 nang dumating ang industriyal na pag-unlad sa kabilang panig ng Weda Bay. Nagsimulang mag-operate ang isang pasilidad sa pagproseso ng nikel na pinatatakbo ng anim na gigawatt na planta ng kuryente na nagsusunog ng karbon. Sa loob lamang ng ilang taon, naging kaparangan ng industriya ang tanawin. Ang malalagong luntiang burol ay naging kalbong pulang luwad na inaanod papunta sa dagat kapag umuulan. Sinisira ng mga barkong pangkargamento ang mga bahura habang nagdadala ng karbon at batong nikel. Nasa apat na nayon sa Weda Bay ngayon ang 80,000 manggagawa, sa gitna ng mga dormitoryo at usok mula sa industriya, kung saan dating nagniningning ang mga bituin.

Kabalintunaan, ang pagkawasak na ito ang nagtutulak sa pandaigdigang paglipat palayo sa mga fossil fuel. Pangunahing sangkap ang nikel sa mga baterya ng de-kuryenteng sasakyan (EV), dahil sa mataas nitong densidad ng enerhiya na nagpapahaba sa kayang itakbo ng sasakyan. Humigit-kumulang 2.2 milyong tonelada ang taunang produksyon ng Indonesia, halos 40 porsiyento ng pandaigdigang suplay. Habang nagsisikap ang mga bansa na maabot ang mga target na net-zero emissions, inaasahan ng International Energy Agency na dodoble ang pangangailangan sa nikel pagsapit ng 2050.

Ang Paradox ng Carbon sa Malinis na Transportasyon

Sinabi ni Brad Adams, executive director ng Climate Rights International, na "madalas ilunsad ang mga proyektong nikel at iba pang dambuhalang proyekto sa ngalan ng luntiang pag-unlad, ngunit nag-iiwan ang mga ito ng sunod-sunod na pinsalang panlipunan at pangkapaligiran." Malinaw ang kontradiksiyon: ang pagbawas ng emisyon sa mayayamang lungsod ay lumilikha ng mga lugar na matindi ang polusyon sa mga rehiyon ng pagmimina sa Indonesia. Napakalaki ng enerhiyang kailangan sa pagproseso ng nikel na pambaterya, at lubos na umaasa sa kuryenteng mula sa karbon ang mga pagawaan ng Indonesia. Dahil dito, lumalaki ang carbon footprint na sumasalungat sa mga benepisyo sa klima ng mga EV na sinusuplayan ng mga ito.

Ayon sa Ministry for National Development Planning ng Indonesia (Bappenas), 97 porsiyento ng kuryente para sa pagproseso ng nikel ay nagmumula sa mga planta ng kuryenteng nagsusunog ng karbon. Noong 2023 lamang, gumamit ang industriya ng tinatayang 100 bilyong kilowatt-hour, katumbas ng taunang konsumo ng 10 milyong tahanan. Tinatayang 93 tonelada ng katumbas na carbon dioxide ang inilalabas sa pagproseso ng bawat tonelada ng nikel na pambaterya, kumpara sa 4.6 toneladang ibinubuga taun-taon ng karaniwang pampasaherong sasakyan.

Nangunguna ang mga kumpanyang Tsino sa sektor ng nikel ng Indonesia. Bilyun-bilyon ang ipinuhunan ng mga ito mula nang ipagbawal ng Jakarta ang pagluwas ng hilaw na mineral noong 2014 at 2020. Dahil sa mga patakarang ito, napilitan ang mga kumpanya na magtayo ng mga pagawaan ng nikel sa bansa upang mapakinabangan ang malalawak na reserba ng Indonesia. Ipinaliwanag ni Irwandy Arif ng Indonesian Mining Institute na nag-alok ang mga kumpanyang Tsino ng mas mabilis at murang pagtatayo ng mga pagawaan, sa tulong ng pamahalaan. "Ang kailangan lang gawin ng [Indonesia] ay umupo at magrelaks; bago mo pa mamalayan, umaandar na ang isang smelter," aniya.

Pagkasira ng Kapaligiran sa Pinakamalaking Sentro ng Nikel sa Mundo

Naging pinakamalaking sentro ng produksyon ng nikel sa mundo ang Weda Bay. Naroon ang 18 pagawaan at 11 planta ng kuryenteng nagsusunog ng karbon, sa loob ng mga konsesyon sa pagmimina na sumasaklaw sa 2,560 kilometro kuwadrado sa Halmahera. Nakasentro sa Indonesia Weda Bay Industrial Park (IWIP) ang industriyal na kompleks na ito, na pinamamahalaan ng mga konglomeradong Tsino na Tsingshan Holding Group, Huayou Cobalt at Zhenshi Holding Group. Ipinagdiriwang ng mga opisyal ang paglago ng ekonomiya, ngunit tinitiis naman ng mga residente ang sakunang pangkapaligiran.

Natukoy sa pananaliksik ng University of California, Berkeley at Climate Rights International na hindi bababa sa 5,331 ektarya ng tropikal na kagubatan ang nakalbo sa loob ng mga konsesyon sa nikel sa Halmahera. Dahil dito, tinatayang 2.04 milyong metrikong tonelada ng mga greenhouse gas na dating nakaimbak sa mga kagubatang iyon ang pinakawalan. Binago ng pagkakalbo ng lupain ang mga watershed at pinalaki ang panganib ng pagbaha sa buong rehiyon.

Inilarawan ni Adrian Patapata, 65-anyos na residente ng nayon ng Kobe, kung paano naging banta sa buhay ang mga baha na dating maliit na abala lamang. "Umaabot na rito ang tubig ngayon," paliwanag niya habang itinuturo ang dibdib niya. "At kapag nangyari iyon, natutulog kami roon," aniya habang itinuturo ang mga biga sa bubong kung saan gumagawa ng pansamantalang tulugan ang pamilya niya. Noong Agosto 2025, anim na araw na lumubog sa baha ang kanilang lugar. Dala ng tubig ang pulang-puting putik mula sa mga operasyon sa pagmimina na sumira sa sakahan niya. "Hindi na maganda ang lupa," aniya. "Halos lahat ng itinanim ko ay nagkasakit at hindi namunga nang maayos."

Mga Komunidad na Lumalaban sa Pagkawala ng Tirahan at Polusyon

Bukod sa pagkasira ng imprastraktura, nagbabanta rin ang pagdami ng pagmimina ng nikel sa katutubong pamumuhay sa mga rehiyon ng pagmimina sa Indonesia. Sa isla ng Kabaena sa Timog-silangang Sulawesi, nahaharap sa banta sa kanilang pag-iral ang mga Bajau, na kilala bilang mga Nomad ng Dagat dahil sa pambihira nilang kakayahan sa pagsisid. Saklaw ng mga operasyon sa pagmimina ang tatlong-kapat ng teritoryo ng isla. Iniulat ng Mighty Earth na tatlong bata ang nalunod sa pagitan ng 2021 at 2023 sa malabo at kontaminadong tubig ng nikel malapit sa nayon ng Baliara, habang nagkakaroon naman ang iba ng mga impeksiyon sa balat dahil sa mapulang tubig-dagat. "Hindi na namin maaaring hayaang lumangoy sa dagat ang aming mga anak; ninanakaw ang kanilang pagkabata," paliwanag ng isang residente.

Ipinakikita ng mga panloob na dokumentong nakuha ng mga organisasyong pang-imbestigasyon na sistematiko ang polusyon sa isla ng Obi, kung saan nagsimula noong 2010 ang mga operasyon ng Harita Group. Noon pang 2012, nagbabala sa mga email ng kumpanya tungkol sa kontaminasyon ng hexavalent chromium sa ilog Tugaraci. Kilalang sangkap na nagdudulot ng kanser ang kemikal na ito, at nililimitahan sa 50 microgram kada litro ang pinapayagang dami nito sa inuming tubig. Ipinakita ng mga panloob na pagsusuri noong 2022 na 19 na beses na mas mataas sa legal na limitasyon ang antas nito sa mga bukal na ginagamit ng mga taga-nayon ng Kawasi, na nag-uulat ng mga sakit sa tiyan dahil sa tanging pinagkukunan nila ng tubig. Bagaman alam nila ang pinagmumulan ng kontaminasyon, minarkahan ng mga opisyal na para lamang sa panloob na pagsusuri ang impormasyon at itinuloy ang paglilista ng sapi na nagkakahalaga ng $660 milyon habang ipinahahayag na pasok sa pamantayan ang kalidad ng tubig.

Sa Halmahera, nakararanas din ng katulad na panggigipit ang mga Sawai. Nakapanayam ng Climate Rights International ang 45 residente malapit sa mga operasyon ng IWIP. Idinokumento nito kung paano nakipag-ugnayan ang mga kumpanya sa pulisya at militar ng Indonesia upang pilitin ang mga may-ari ng lupa na ipagbili ang kanilang ari-arian sa halagang mas mababa nang malaki sa hinihingi nila. Tumanggi si Maklon Lobe, isang katutubong magsasakang Sawai na may legal na titulo sa 38 ektarya, sa mga alok na 15 porsiyento lamang ng halagang hinihingi niya. Ayon sa imbestigasyon, paulit-ulit siyang pinuntahan ng pulisya at hiningan ng paliwanag kung bakit siya tumanggi. Matapos harangan ng mga kumpanya ang daan papunta sa kanyang lupa at putulin ang mga puno niya nang walang pahintulot, napilitan siyang magbenta sa isang pulong sa istasyon ng pulisya. Nabayaran lamang siya para sa 8 sa 38 ektarya niya, sa presyong mas mababa sa napagkasunduan.

Matindi rin ang pinsalang dinaranas ng mga mangingisda. Inilarawan ni Max Sigoro, 51-anyos na mangingisda mula sa nayon ng Gemaf, ang pagbabago sa mga katubigan doon. "Bago ang pagmimina, sagana ang mga isda at malinaw ang dagat. Ngayon, hindi na ako makapangisda malapit sa [IWIP]. Marumi ang tubig, at itinataboy kami ng mga guwardiya. Galing sa pagmimina ang polusyon sa tubig. May langis sa tubig mula sa mga makina. Marumi rin ang karagatan dahil sa mainit na tubig mula sa mga planta ng kuryente."

Mga Pandaigdigang Supply Chain at Pananagutan ng mga Kumpanya

Napupunta sa mga supply chain ng malalaking pandaigdigang gumagawa ng sasakyan ang nikel na kinukuha sa Halmahera at Sulawesi. Iniuugnay ng mga kontrata ang mga operasyon sa Indonesia sa Tesla, Ford, Volkswagen, BMW, Mercedes-Benz, Toyota at Hyundai. Nangangako ang mga kumpanyang ito ng etikal na pagkuha ng mga materyales, ngunit mahirap matunton ang mga partikular na batch ng nikel dahil naghahalo-halo ang mga materyales habang pinoproseso ang mga ito.

Kinuwestiyon ni Evvy Kartini, tagapagtatag ng National Battery Research Institute, kung paano naipamamahagi ang mga pakinabang ng dayuhang pamumuhunan. "Masasabi nating tayo ang pinakamalaking prodyuser, pero pag-aari ng Tsina ang lahat ng ito. [Ang produksyon] ay nagaganap lamang sa sarili nating lupain. Ipinagbili natin sa kanila ang lupang mayaman sa nikel," aniya. Binigyang-diin niya na kung walang paglilipat ng teknolohiya, nanganganib na manatili lamang ang Indonesia bilang pinagkukunan ng hilaw na materyales sa halip na bumuo ng tunay na kakayahang industriyal. "Malulugi tayo kung lupa lang ang mayroon tayo pero wala ang teknolohiya. Kailangan nating itanong kung sino ang higit na nakikinabang sa pamumuhunan. Kumusta naman ang mga lokal na mamamayan?"

Iginigiit ng mga grupong pangkapaligiran na siyasatin ng mga gumagawa ng sasakyan ang kanilang mga supply chain hanggang sa mga partikular na minahan. Inaatasan ng US Inflation Reduction Act ng 2022 ang gayong pagsubaybay upang maging kuwalipikado sa mga rebate sa buwis ang mga sasakyan, samantalang inaatasan naman ng EU Battery Regulation na tukuyin ang mga minahang sumisira sa kagubatan o daluyan ng tubig. Ipinangangatuwiran ng mga aktibista na salungat sa mga pangakong pangkapaligiran ng mga patalastas para sa de-kuryenteng sasakyan ang pagbili ng mga materyales mula sa mga operasyon tulad ng IWIP.

Mga Tugon sa Regulasyon at Hindi Tiyak na Kinabukasan

Sa harap ng tumitinding batikos, nagsisimula nang kilalanin ng mga opisyal ng Indonesia ang mga pagkukulang sa pamamahala. Inamin ni Raden Sukhyar, tagapayo sa pagpapalawak ng pagproseso ng mga hilaw na materyales sa Ministry for Industry, na "kulang sa wastong pamamahala" ang ilang prosesong industriyal at na nananatiling "araling-bahay na kailangang tapusin" ang mga usaping pangkapaligiran.

Noong Hunyo 2025, naglunsad ang Bappenas ng plano sa pagbabawas ng carbon na naglalayong bawasan nang 81 porsiyento ang emisyon ng industriya ng nikel pagsapit ng 2045 sa pamamagitan ng enerhiyang hidroelektriko, solar at hangin. Inanunsiyo ng IWIP ang mga planong magtayo ng solar farm na may kapasidad na dalawang gigawatt at wind farm na may kapasidad na 500 megawatt, bagaman hindi pa malinaw ang iskedyul ng operasyon. Nangako rin ang kumpanya na muling pagtataniman ng mga puno ang 40,000 ektarya at gagamit ng mga de-kuryenteng trak.

Gayunman, nagbabala ang mga mananaliksik sa World Resources Institute na walang imprastraktura ng grid at angkop na mga ilog para sa enerhiyang hidroelektriko sa Halmahera. Dahil dito, solar at hangin na lamang ang mga opsiyon, ngunit nalilimitahan naman ang mga ito ng pagkakaroon ng lupain. Samantala, binawasan ng pamahalaan ng Indonesia nang 120 milyong tonelada ang pambansang quota sa pagmimina ng nikel para sa 2025. Mula 272 milyon, naging 150 milyong tonelada ang pinahihintulutang produksyon upang mapangalagaan ang mga reserba at maipatupad ang mga pamantayang pangkapaligiran.

Nagpapahiwatig ng posibleng pagbabago ang mga kamakailang hakbang sa pagpapatupad ng batas. Noong Hunyo 2025, pinatawan ng parusa ng Ministry of Environment ang Indonesia Morowali Industrial Park (IMIP) sa Sulawesi dahil nagpatakbo ito sa 1,800 ektarya sa labas ng mga lugar na saklaw ng inaprubahang pagsusuri sa epekto sa kapaligiran at nabigong pamahalaan ang maruming tubig. Binawi ni Pangulong Prabowo Subianto ang mga lisensiya ng apat na kumpanya ng pagmimina ng nikel sa Raja Ampat kasunod ng mga paglabag sa kapaligiran na idinokumento ng Greenpeace. Gayunman, iginiit ng mga aktibista tulad ni Julfikar Sangaji ng Mining Advocacy Network na hindi sapat ang mga hakbang na ito. Nanawagan siya na ipagpaliban ang mga proyekto hangga't wala pang wastong pananggalang. "Sino ba ang nangangailangan ng lahat ng proyektong ito? Hindi tayo," aniya. "Para itong paparating na apokalipsis na nagbabanta sa ating buhay."

Ang Pinakabuod

• Humigit-kumulang 60 porsiyento ng pandaigdigang suplay ng nikel ang nagmumula sa Indonesia. Mahalaga ito sa mga baterya ng EV, ngunit nagdudulot ang pagmimina nito ng pagkakalbo ng kagubatan at polusyon sa mga rehiyong mayaman sa sari-saring buhay tulad ng Halmahera at Sulawesi.
• Umaasa sa kuryenteng mula sa karbon ang mga pasilidad sa pagproseso. Naglalabas ang mga ito ng 93 toneladang katumbas na carbon dioxide sa bawat tonelada ng nikel na pambaterya, kaya nalilikha ang paradox ng carbon kung saan napipinsala ng produksyon ng berdeng teknolohiya ang mga lokal na kapaligiran.
• Nahaharap ang mga komunidad sa pagkawala ng tirahan, pagbaha at kontaminadong suplay ng tubig, habang kumukuha ng mga materyales ang mga pandaigdigang gumagawa ng sasakyan mula sa mga sonang industriyal na inakusahan ng mga paglabag sa karapatang pantao at batas pangkapaligiran.
• Nangibabaw ang pamumuhunang Tsino sa sektor matapos ipagbawal ng Indonesia ang pagluluwas ng hilaw na mineral. Nagdulot ito ng paglago ng ekonomiya, ngunit nagbunsod din ng mga pangamba tungkol sa paglilipat ng teknolohiya at paghahati ng mga pakinabang para sa mga lokal.
• Binawasan ng pamahalaan nang 44 porsiyento ang quota sa pagmimina para sa 2025 at pinatawan ng parusa ang malalaking pasilidad dahil sa mga paglabag sa kapaligiran. Gayunman, iginiit ng mga aktibista na hindi sapat ang pagpapatupad ng mga hakbang upang maiwasan ang di-na-maibabalik na pinsala sa kalikasan.