Lumalaki ang Agwat sa mga Silid-Aralan sa South Korea
Masugid na itinaguyod ng South Korea ang sarili bilang pangunahing destinasyon para sa internasyonal na edukasyon, gamit ang pandaigdigang kasikatan ng kulturang popular nito at pagpapalawak ng mga programang akademiko. Gayunman, sumalungat sa mabilis na paglawak na ito ang isang malaking kabiguan sa patakaran. Isiniwalat ng isang kamakailang pag-aaral na mahigit isa sa bawat siyam na internasyonal na mag-aaral sa bansa ang naging awtorisadong residente noong 2024 matapos lumampas sa bisa ng visa o magtrabaho nang lampas sa pinahihintulutang oras. Ipinakikita ng bilang na ito ang lumalawak na agwat sa pagitan ng mga layunin ng pamahalaan sa pangangalap ng mga mag-aaral at ng realidad ng integrasyon ng mga dayuhang estudyante.
Mga Nilalaman
Nagbago nang malaki ang bansa: mula sa pagpapadala ng mga mag-aaral sa Estados Unidos at Europa, naging pangunahing tumatanggap na ito ng mga estudyante. Dalawang dekada na ang nakalipas, ipinadadala ng bansa sa ibang bansa ang marami sa pinakamahuhusay nitong mag-aaral. Ngayon, umaakit ito ng mga estudyante mula sa iba’t ibang panig ng mundo, at tumaas ang bilang mula sa katamtamang 17,000 noong 2004 tungo sa humigit-kumulang 226,000 noong 2023. Katumbas ito ng 7.5 porsiyento ng kabuuang populasyon ng mga mag-aaral sa mataas na edukasyon sa South Korea. Ngunit habang patuloy na dumarami ang mga ito, nahihirapang makasabay ang mga sistemang nilikha para pangasiwaan ang mga estudyante at ihanda silang pumasok sa lakas-paggawa.
Nagmula ang mga natuklasan sa ulat ni Kim Gyu-chan, isang associate professor sa Gangneung-Wonju National University. Gamit ang datos mula sa Ministry of Justice na nakuha sa pamamagitan ng kahilingan sa ilalim ng Freedom of Information, inilalarawan ng pag-aaral ang isang sistemang mas mabilis lumago ang bilang kaysa sa kakayahang matiyak ang napapanatiling integrasyon. Nasa sistemikong pagkakahiwalay ng edukasyon, mga oportunidad sa trabaho at mga landas tungo sa pangmatagalang paninirahan ang pangunahing problema.
Ayon kay Professor Kim, itinuturing ng kasalukuyang sistema ang mga internasyonal na mag-aaral bilang pansamantalang panakip sa kakulangan ng manggagawa sa halip na mga posibleng pangmatagalang residente. Dahil sa ganitong pananaw, hindi maiiwasang dumami ang mga kasong walang dokumento habang nahaharap ang mga estudyante sa kakaunting legal na opsiyon para manatili sa bansa matapos makapagtapos.
Ipinahihiwatig nito na bagaman dumami ang mga dayuhang estudyante sa kabuuan, humina naman ang katatagan at legalidad ng kanilang pananatili.
Mabilis na Pagdami at mga Paglabag sa Visa
Nakababahala na ang lawak ng ilegal na paninirahan ng mga dayuhang estudyante. Ayon sa ulat, 34,267 kataong unang pumasok sa Korea upang mag-aral sa mga unibersidad o institusyon ng wika ang lumampas sa bisa ng kanilang visa o nagtrabaho nang walang pahintulot noong 2024. Mahigit limang ulit ito ng 6,782 kasong naitala noong 2014. Bagaman dumami sa loob ng dekadang ito ang kabuuang bilang ng mga internasyonal na mag-aaral, tumaas din ang antas ng mga paglabag sa visa, na nagpapahiwatig ng paghina sa kalidad ng pangangasiwa sa pananatili nila.
Ipinakikita ng datos na 9,580 sa mga ilegal na residente ang dating may D-2 student visa para sa mga programang pang-degree, samantalang 24,687 naman ang may D-4 visa para sa pagsasanay sa wika. Tumaas ang bahagdan ng mga dayuhang estudyanteng lumalabag sa mga kondisyon ng visa mula 7.8 porsiyento noong 2014 hanggang sa pinakamataas na 15.7 porsiyento noong 2022. Bagaman bahagyang bumaba ito sa 11.6 porsiyento noong 2023 at 2024, malayo pa rin ito sa mga antas noong kalagitnaan ng dekada 2010.
Lalong nakababahala ang dami ng mga paglabag sa hanay ng mga may D-4 visa. Dumarating ang mga estudyanteng ito para sa mga kursong walang kredito, pangunahin na sa pag-aaral ng wikang Korean, na bumubuo sa pinakamalaking bahagi ng mga internasyonal na mag-aaral, o 33 porsiyento. Tila mas nanganganib ang mga nagsasanay sa wika na malagay sa ilegal na katayuang pang-imigrasyon, sinasadya man o hindi, kumpara sa mga nakaenrol sa mga programang pang-degree. Nagbubunsod ang kalakarang ito ng pangamba na maaaring palalain ng mabilis na pagpapalawak ng mga programa sa wika ang mga problema kung hindi matutugunan ang mga estruktural na isyu sa pangangalap at suporta.
Pangingibabaw ng mga Mamamayang Vietnamese
Nakatuklas ang pag-aaral ng kapansin-pansing kalakaran sa demograpiya kaugnay ng ilegal na paninirahan. Batay sa nasyonalidad, bumubuo ang mga estudyanteng Vietnamese ng malaking mayorya ng mga lumampas sa bisa ng visa o nagtrabaho nang walang wastong pahintulot. Sa mga lumabag na may D-2 academic visa, 69.7 porsiyento ang mula sa Vietnam. Sinundan ito ng Uzbekistan sa 13 porsiyento, Mongolia sa 6.9 porsiyento at China sa 3.4 porsiyento.
Lalong mataas ang bahagdan sa mga may D-4 visa para sa pagsasanay sa wika: 88.9 porsiyento ng mga ilegal na residente ay mamamayang Vietnamese. Malaki ang ipinagbago nito sa nakalipas na dekada. Sumirit mula 1.51 porsiyento noong 2014 hanggang 69.7 porsiyento noong 2024 ang bahagdan ng mga dating may D-2 visa na Vietnamese at naging ilegal ang paninirahan. Gayundin, tumaas mula 13.4 porsiyento tungo sa 88.9 porsiyento sa parehong panahon ang bahagdan sa mga dating may D-4 visa.
Ipinahihiwatig ng datos na tiyak at matindi ang mga hamong kinakaharap ng mga estudyanteng Vietnamese. Bagaman aktibong nangangalap ang South Korea ng mga mag-aaral mula sa Vietnam upang paramihin ang bilang ng mga estudyante, maaaring hindi sapat ang mga estruktura ng suporta at mga legal na landas para sa kanila. Malamang na nakadaragdag sa pagkakaibang ito ang pinansiyal na bigat sa mga nagsasanay sa wika, na kadalasa’y hindi makapagtrabaho nang kasingdaming oras ng mga estudyante sa programang pang-degree o nahaharap sa mas mataas na matrikula nang walang iskolarship.
Mga Sistemikong Hadlang sa Legal na Paninirahan
Isa sa mga pangunahing sanhi ng krisis na ito ang hindi makatotohanang sistema ng visa na namamahala sa paglipat mula sa pagiging estudyante tungo sa pagiging manggagawa. Binibigyang-diin ng pananaliksik ang isang kabalintunaan sa D-10 visa para sa paghahanap ng trabaho at E-7 visa para sa mga propesyonal na manggagawa. Pinahihintulutan ng pamahalaan ang mga may D-10 visa na palawigin ang kanilang pananatili habang naghahanap ng trabaho, ngunit dahil mahigpit ang limitasyon sa gawaing pagkakakitaan sa panahong ito, madalas na nagigipit sa pera ang mga nagtapos. Dahil hindi sila makapagtrabaho nang legal para tustusan ang sarili habang naghahanap ng trabaho, marami ang napipilitang magtrabaho nang walang pahintulot.
Malalaking balakid din ang mga kahingian para sa E-7 visa ng mga dayuhang propesyonal na may kasanayan. Itinatakda ng visa ang pinakamababang sahod na kadalasa’y mas mataas kaysa sa karaniwang suweldo sa mga maliliit at katamtamang laki ng negosyo. Malaking hadlang ang mga kahingian sa suweldo para sa mga nagtapos sa liberal arts, na maaaring makakita ng mga oportunidad sa trabaho sa mas maliliit na kompanyang hindi nakaaabot sa pamantayan ng pamahalaan sa suweldo para makapag-isponsor ng visa.
Ipinaliwanag ni Kim Gyu-chan na kailangang makakuha ng visa para sa mga bihasang manggagawa, mula E-1 hanggang E-7, upang makapagsimula ang pangunahing proseso ng paninirahan. Kailangang makahanap ang mga estudyante ng trabahong kaugnay ng kanilang larangan ng pag-aaral, makatanggap ng takdang suweldo at matiyak na taglay ng kanilang mga employer ang mga partikular na kwalipikasyon.
Sa realidad, nagiging mahirap itong makuha para sa mga nagtapos sa humanidades o agham panlipunan, at nagiging hadlang din para sa mga nagnanais magtrabaho sa maliliit at katamtamang laki ng negosyo.
Madalas na itinutulak ng mga estruktural na hadlang na ito ang mga estudyante sa anino, kaya napipilitan silang magtrabaho nang walang wastong visa para lamang matugunan ang kanilang pangangailangan. Sumasalungat ang hangarin nilang manatili at mag-ambag sa ekonomiya sa mga regulasyong hindi isinasaalang-alang ang realidad ng labor market.
Pasanin sa mga Institusyong Pang-edukasyon
Nagpataw ng labis na pasanin sa mga institusyong akademiko ang tugon ng pamahalaan sa mga hamong ito. Binatikos ang International Education Quality Assurance System dahil ipinapasa nito sa mga unibersidad ang pananagutan sa pagkontrol ng imigrasyon. Ginagamit ng sistemang ito ang antas ng ilegal na pananatili bilang pangunahing sukatan sa akreditasyon ng mga unibersidad.
Sa pag-uugnay ng akreditasyon sa pagsunod ng mga estudyante sa mga patakaran ng visa, epektibong ginawa ng pamahalaan na mga bantay-pinto ang mga tagapagturo. Kailangang magtuon nang husto ang mga unibersidad sa pagsubaybay sa posibleng ilegal na pagtatrabaho ng mga estudyante sa halip na magbigay ng de-kalidad na edukasyon o matibay na suporta sa karera. Inililihis ng ganitong pamamaraan ang mga institusyong pang-edukasyon sa pangunahing misyon ng mga ito at lumilikha ng magkasalungat na ugnayan ng mga paaralan at kanilang mga internasyonal na estudyante.
Binatikos ni Professor Kim ang pamamaraang ito at iginiit na hindi dapat ituring ang mga internasyonal na estudyante bilang pasaning administratibo o pansamantalang pamalit sa kumakaunting populasyon ng mga batang nasa edad pampaaralan. Sa halip, dapat silang kilalanin bilang mga magiging residente at mahalagang yamang-tao. Gayunman, hinihikayat ng kasalukuyang sistema ng pagtitiyak sa kalidad ang mga unibersidad na limitahan ang pagpapatala ng mga grupong itinuturing na mas mataas ang panganib o maglaan ng mga mapagkukunan sa pagbabantay sa mga estudyante sa halip na pagtuturo sa kanila.
Pagtutugma ng Patakaran sa Realidad
Dumating ang mga natuklasan sa mahalagang yugto para sa mga patakaran ng South Korea. Layunin ng inisyatiba ng education ministry na Study Korea 300K, na inanunsiyo noong 2023, na makahikayat ng 300,000 internasyonal na mag-aaral pagsapit ng katapusan ng 2027. Kasabay nito, itinuturing ng 4th Basic Plan for Immigration Policy ng justice ministry ang mga internasyonal na mag-aaral bilang mga posibleng bihasang manggagawang dapat manatili sa labor market.
Sa kabila ng matataas na layuning ito, malawak pa rin ang agwat sa pagitan ng ambisyon ng mga patakaran at ng realidad sa mismong lugar. Ipinahihiwatig ng pag-aaral na aktibong pinahihina ng mga sagabal sa regulasyon ang estratehiya ng pamahalaan sa pagpapanatili ng mga talento. Kung walang mga pagbabagong estruktural, hindi sapat ang pagpaparami lamang ng mga estudyante upang matiyak ang matagumpay na paninirahan o mapanatili ang mga talento.
Hinimok ni Kim ang pamahalaan na tularan ang mga bansang gaya ng Germany at Japan. Isinama ng dalawang bansa ang mga patakaran para sa mga internasyonal na mag-aaral sa mas malawak na pambansang estratehiya sa talento at imigrasyon. Upang makamit ang katulad na integrasyon, iminungkahi ni Kim ang paglikha ng isang pinag-isang digital platform. Pag-uugnayin ng platapormang ito ang datos ng justice at education ministries at mga unibersidad nang real-time. Sa pagsubaybay sa mga landas ng karera ng mga nagtapos sa pamamagitan ng sistemang ito, maiaangkop ng mga tagapagpatupad ng patakaran ang mga regulasyon at mapagbubuti ang bisa ng mga patakaran batay sa aktuwal na kinalabasan.
Kabilang sa iba pang rekomendasyon ang pagtatatag ng mga sentro ng suporta sa karera na nakalaan para sa mga internasyonal na mag-aaral at pagbibigay ng insentibo sa mga unibersidad na matagumpay na nakikipagtulungan sa mga lokal na negosyo upang makapagtrabaho roon ang mga nagtapos. Mapagbubuti ng mga hakbang na ito ang mga oportunidad sa trabaho at mapatatatag ang paninirahan matapos makapagtapos. Sa pagtrato sa mga estudyante bilang pangmatagalang puhunan sa yamang-tao sa halip na pansamantalang panakip sa kakulangan, maaari nang simulang paliitin ng South Korea ang agwat sa pagitan ng mga target nito sa pangangalap ng mga estudyante at ng kakayahan nitong isama sila sa lipunan.
Mahahalagang Punto
- Nakita sa isang kamakailang pag-aaral na 34,267 internasyonal na mag-aaral sa South Korea ang naging ilegal na residente noong 2024.
- Limang ulit ito ng bilang noong 2014 at katumbas ng mahigit isa sa bawat siyam na internasyonal na mag-aaral.
- Binubuo ng mga mamamayang Vietnamese ang 69.7 porsiyento ng mga ilegal na naninirahang may D-2 visa at 88.9 porsiyento ng mga may D-4 visa.
- Itinutulak ng mahihigpit na patakaran sa visa para sa mga naghahanap ng trabaho (D-10) at mga bihasang manggagawa (E-7) ang mga estudyante na magtrabaho nang ilegal upang matustusan ang kanilang sarili.
- Pinipilit ng International Education Quality Assurance System ng pamahalaan ang mga unibersidad na kumilos bilang tagapagpatupad ng batas sa imigrasyon sa halip na mga tagapagturo.
- Iminumungkahi ng mga eksperto na iayon ang mga patakaran para sa mga estudyante sa mga pambansang estratehiya sa talento, gaya ng mga modelong ginagamit sa Germany at Japan.
