Habang nakararanas ang Japan ng pinakamalaking pagdagsa ng mga dayuhang bisita na naitala, lumalaganap ang pasanin ng sobrang turismo mula sa malalaking lungsod gaya ng Tokyo at Kyoto patungo sa tahimik na mga pamayanang rural ng bansa. Malugod na tinatanggap ang tulong nito sa ekonomiya, ngunit dahil sa biglaang pagdami ng mga turista, nagiging matao at komersiyalisado ang mga dating payapang nayon, kaya umuusbong ang debate kung paano pagbabalansihin ang pagpapasigla ng ekonomiya at kalidad ng buhay ng mga residente.
Hirap sa Shirakawa-go
Halimbawa ng lumalalang krisis na ito ang nayon ng Shirakawa sa Prepektura ng Gifu, tahanan ng tanyag na Shirakawa-go, isang UNESCO World Heritage site. Noong 2024, mahigit 2 milyon ang dumalaw sa nayon—mahigit kalahati sa kanila ay mga turistang mula sa ibang bansa. Katumbas ito ng pagtaas na 400% kumpara noong 2014. Para sa humigit-kumulang 500 residenteng nakatira sa piling ng mga sikat na bahay-bukid na gassho-zukuri na may matatarik na bubong na pawid, naging mahirap ang pakikisama sa mga turista. Madalas bumara ang pangunahing kalsadang iisa ang linya, at inirereklamo ng mga residente ang mapanghimasok na asal, gaya ng pagsasagawa ng mga turista ng labanan ng mga niyebeng bola sa harap ng mga pribadong tahanan at pag-iwan ng mga itinapong guwantes at medyas sa mga bukid kapag natutunaw na ang niyebe. Natuklasan sa isang kamakailang sarbey ng lokal na pamahalaan na negatibo na ang impresyon ng 59.4% ng mga residente sa mga turistang mula sa ibang bansa.
Epekto ng Pagiging Viral sa Social Media
Malapit sa Prepektura ng Kochi, sumikat din nang husto ang talonang Nikobuchi, na kilala sa kumikinang nitong tubig na “Niyodo Blue.” Matapos maitampok sa isang programa sa TV noong 2012, naging viral sa social media ang dating tahimik na lugar. Pagsapit ng 2023, umakit ito ng 300,000 bisita. Gayundin, napuno ng sunud-sunod na turista ang bayang sakahan ng Biei sa hilagang Japan, na naghahangad kunan ng larawan ang kaakit-akit at alun-along mga bukid nito matapos mag-viral ang mga litrato sa Instagram at mga social media platform sa China. Napilitan ang bayan na maglagay ng mga kamerang nagpapagana ng mga babala sa iba’t ibang wika upang pigilan ang mga taong pumapasok nang walang pahintulot at yumuyurak sa pribadong lupang sakahan.
Mga Residente Laban sa Kita
Sa bayan ng mga mangingisda na Ine, na madalas tawaging “Venice of the East” dahil sa mga natatangi nitong bahay-bangka, litaw na litaw ang agwat: halos 480,000 bisita ang dumayo sa bayang may 1,800 residente noong 2024—mga 270 ulit ng populasyon nito. Nagdala man ang turismo ng mga bagong negosyo at sigla sa matatandang pamayanan, nagdulot din ito ng ingay, mga siksikan sa trapiko na nagiging dahilan para hindi makaalis ng bahay ang mga tao kapag weekend, at kawalang-galang sa pribadong pag-aari. “Kami ang nag-iingat sa mga bahay-bangkang ito. Dapat unahin ng pamahalaan ang mga residente bago ang turismo,” hinagpis ng isang lokal na mangingisda.
Tugon ng Pamahalaan at mga Solusyon sa Hinaharap
Dahil kinikilala ang bigat ng suliranin, tinawag ni Yasushi Kaneko, bagong ministro ng Turismo ng Japan, na “napakaseryoso” ang pagsisiksikan ng mga turista sa ilang lugar. Naglaan ang pamahalaan ng 15.82 bilyong yen sa karagdagang badyet para sa piskal na 2024 para sa mga agarang hakbang laban sa sobrang turismo. Kabilang sa mga estratehiya ang mga makabagong solusyon, gaya ng mga app na gumagamit ng AI upang hulaan ang pagsisikip sa Okinawa at mga digital signage sa Mt. Hakodate na nagpapakita ng impormasyon sa totoong oras, gayundin ang mga hakbang na may regulasyon. Inaprubahan ng nayon ng Hakuba ang mga multang hanggang 50,000 yen para sa mga nakakagambalang asal, gaya ng malalakas na ingay sa gabi. Nagpapatupad naman ang ibang lugar ng mga sistema ng reserbasyon, nagtataas ng bayad sa paradahan, at nagsasagawa ng mga kampanyang nagtataguyod ng “responsableng turismo” upang hikayatin ang wastong asal. Habang nagsisikap ang Japan na maabot ang layuning 60 milyong bisita kada taon pagsapit ng 2030, nananatili ang hamon na maipamahagi ang mga benepisyong pang-ekonomiya nang hindi pinapabigatan ang mismong mga pamayanang nagbibigay-kakaiba sa mga destinasyong ito.
