Nahaharap ang Pilipinas sa Kritikal na Panganib Habang Sumisirit sa Di-Nakikitang Antas ang Utang sa Credit Card

Utang sa Credit Card sa Pilipinas: Lumalalang Krisis

Umabot na sa antas na tinatawag ng mga eksperto na “kritikal na panganib” ang utang sa credit card sa Pilipinas. Mahigit apat na beses na ngayon ng buwanang kita ng karaniwang cardholder ang kanyang utang. Nagdulot ng pangamba sa mga financial analyst, mambabatas, at tagapagtaguyod ng mamimili ang nakaaalarmang trend na ito, na itinampok sa kamakailang ulat ng Roshi Pte Ltd, isang fintech firm na nakabase sa Singapore. Hindi lamang sumasalamin ang sitwasyon sa pagbabago ng gawi ng mga mamimili; senyales din ito ng mas malalalim na hamong pang-ekonomiya at panlipunan na kinakaharap ng mga pamilyang Pilipino.

Paano Umabot sa Ganito ang Pilipinas?

Ipinakikita sa ulat ng Roshi, na pinagtibay ng maraming news outlet at financial analyst, na may utang na humigit-kumulang S$2,092 (mga PHP 93,000) ang karaniwang Pilipinong may-ari ng credit card, samantalang S$492.26 (mga PHP 22,000) lamang ang karaniwang buwanang kita. Dahil dito, pumapalo sa 425% ang debt-to-income ratio—pinakamataas sa Timog-Silangang Asya at mas malaki nang malayo sa karaniwang antas sa rehiyon.

Bilang paghahambing, pinakamalaki sa rehiyon ang karaniwang utang sa credit card ng mga Singaporean (S$5,335 o PHP 236,000), ngunit dahil mas mataas din nang malaki ang karaniwang buwanang kita nila (S$6,167.60 o PHP 273,000), nananatili sa kayang pamahalaang antas ang kanilang debt-to-income ratio. Samantala, 21% lamang ang ratio ng Indonesia, at 127% naman ang Vietnam, na pumapangalawa sa Pilipinas.

Nakasaad sa ulat ng Roshi:

Nakababahala ang pagiging bukod-tangi ng Pilipinas: medyo mataas ang utang sa credit card kahit mababa ang karaniwang buwanang kita. Dahil dito, lubhang lumalampas sa karaniwang antas sa rehiyon ang debt-to-income ratio at nagpapahiwatig ito ng posibleng kahinaan sa pananalapi ng mga Pilipinong may credit card.

Hindi ang kabuuang halaga ng utang ang bukod-tangi sa kalagayan ng Pilipinas, kundi ang hindi pagtutugma ng utang at kita, at ang mabilis na paglaki ng agwat ng mga ito.

Bakit Lalong Umaasa ang mga Pilipino sa Credit Card?

Ilan sa mga salik na nagpalaki sa utang sa credit card ng mga Pilipino ay ang mga sumusunod:

• Limitadong Access sa Iba Pang Serbisyong Pinansyal: Maraming Pilipinong may access sa pormal na serbisyong pinansyal ang lubos na umaasa sa credit card. Madalas nila itong gamitin sa pang-araw-araw na gastusin, biglaang bayarin, o para lang maitawid ang mga araw hanggang sa susunod na sahod.
• Mataas na Implasyon at Gastos sa Pamumuhay: Pinaliit ng patuloy na implasyon, na nasa 5–8% noong 2022 at 2023, ang kakayahang bumili ng mga mamimili. Dahil dito, mas marami ang gumagamit ng credit card upang punan ang agwat sa pagitan ng hindi tumataas na kita at patuloy na pagsirit ng mga gastusin.
• Pagbabago sa Gawi ng mga Mamimili: Pinabilis ng pandemya ng COVID-19 ang paglipat sa mga transaksiyong walang cash at digital banking. Nangunguna sa paggamit ng credit card at mga solusyong pautang mula sa fintech ang mga nakababatang henerasyon, lalo na ang Gen Z.
• Mga Inobasyon sa Fintech: Dahil sa mga platapormang gaya ng GCash at Maya, mas madaling makakuha ng pautang sa pamamagitan ng virtual credit line at mga opsyong buy-now-pay-later (BNPL). Kahawig ng mga ito ang tradisyonal na credit card ngunit mas kaunti ang mga hadlang para makagamit.

Ayon sa ulat ng TransUnion noong 2024, halos sangkatlo na ngayon ng lahat ng bagong nangungutang gamit ang credit card sa Pilipinas ay mula sa Gen Z, mula sa 15% lamang noong 2019. Binabago ng pagbabagong ito sa demograpiya ang kalakaran sa pautang, habang itinutulak ng mga kabataang Pilipinong bihasa sa digital na teknolohiya ang pangangailangan para sa mas flexible at madaling gamiting mga produktong pautang.

Mga Rate ng Interes at Gastos sa Pangungutang

Isa sa mga pinakamabigat na alalahanin ang mataas na gastos sa pagpapanatili ng utang sa credit card sa Pilipinas. Nasa 24% ang karaniwang taunang interest rate ng mga credit card, na mas mataas nang malaki kaysa 1.8% na antas ng implasyon noong 2025. Ibig sabihin, patuloy na mabilis na lumalaki ang utang dahil sa pinagsama-samang interes kahit tumigil na sa paggastos ang cardholder.

Sa karaniwan, nadaragdagan ng S$464 (mga PHP 20,600) kada taon ang utang ng bawat tao dahil sa interes. Dahil dito, marami ang naiipit sa siklo ng pagkakautang at lalong nahihirapang bayaran ang balanse at maibalik sa matatag na kalagayan ang kanilang pananalapi.

Paghahambing sa Rehiyon: Kumusta ang Pilipinas?

Naiiba sa mga bansa sa Timog-Silangang Asya ang 425% na debt-to-income ratio ng Pilipinas. Ganito ito kung ihahambing sa mga karatig-bansa:

• Singapore: Mataas ang kabuuang utang, ngunit kaya itong pamahalaan dahil mataas ang kita at makabago ang imprastrakturang pinansyal.
• Vietnam: Mabilis ang pagdami ng gumagamit ng credit, at itinuturing na mataas ang panganib ng 127% na debt-to-income ratio.
• Thailand: Nasa 92% ang debt-to-income ratio. Kabilang sa mga hakbang ng pamahalaan upang mabawasan ang panganib ang mga programa sa pagsasama-sama ng utang.
• Indonesia: Pinakamababa ang ratio sa 21%, dahil pangunahing cash ang gamit sa ekonomiya at limitado ang paggamit ng credit card.

Nagbabala ang mga analyst na partikular na marupok ang sitwasyon sa Pilipinas. Bagaman mababa ang kabuuang pagkakautang ng mga sambahayan (katumbas lamang ng 11.7% ng GDP ang mga hiniram), naiipon naman ang utang sa mga hindi na kayang panatilihin ng mga may access sa credit card. Kung hindi ito matutugunan, maaaring magkaroon ng mas malawak na epekto sa katatagan ng pananalapi ang pagkakonsentra ng panganib sa isang bahagi ng populasyon.

Sino ang Pinakaapektado?

Bagaman dumarami ang gumagamit ng credit card sa lahat ng pangkat ng edad, mas nanganganib ang ilang sektor:

• Mga Kabataan at Gen Z: Bilang mga lumaki sa digital na teknolohiya, mas malamang na gumamit sila ng mga bagong produktong pautang, ngunit maaaring kulang pa sila sa karanasan sa responsableng pamamahala ng utang.
• Mga Nakatira sa Lungsod: Pinakamarami ang may credit card sa Metro Manila at iba pang urbanisadong rehiyon, kung saan mas madaling ma-access ang imprastraktura ng pagbabangko at mga digital na serbisyo.
• Mga Pamilyang May Katamtamang Kita: Madalas gumamit ng credit card ang mga pamilyang ito upang mapanatiling balanse ang daloy ng kanilang pera, lalo na kapag may di-inaasahang gastusin o emerhensiya.

Sa kabila ng lumalawak na mga pagsisikap na pataasin ang kaalaman sa pananalapi, marami pa ring Pilipino ang nag-iingat sa pangungutang. Natuklasan sa isang survey ng TransUnion noong 2023 na iniiwasan ng 55% ng mga respondent ang credit card upang hindi mapasobra ang paggastos, habang 54% naman ang nangangambang mabaon sa utang. Gayunman, madalas manaig ang pangangailangan kaysa pag-iingat, lalo na sa panahon ng paghihirap sa ekonomiya.

Ano ang mga Panganib sa Ekonomiya?

Ilang panganib ang idinudulot ng paglobo ng utang sa credit card:

• Pinansyal na Paghihirap ng mga Sambahayan: Maaaring humantong sa mas maraming hindi pagbabayad, pagkasira ng credit score, at paghina ng kakayahang mag-ipon o mamuhunan para sa hinaharap ang mabibigat na utang.
• Posibleng Kawalang-katatagan ng Ekonomiya: Kung hindi matugunan ng malaking bilang ng mga nangungutang ang kanilang mga obligasyon, maaaring dumami ang mga pautang na hindi na nababayaran sa mga bangko at manganib ang katatagan ng sistemang pinansyal.
• Paglala ng Hindi Pagkakapantay-pantay: Maaaring palalain ang umiiral na mga agwat ng pagkakapantay-pantay ng pagkakonsentra ng utang sa mga may access sa pormal na pautang, lalo na kung patuloy na hindi maaabot ng mga taga-kanayunan at mas mababa ang kita ang mga serbisyong pinansyal.

Ayon sa Fitch Ratings, ipinakikita ng mabilis na paglago ng pautang sa mga mamimili, lalo na sa mga pautang na walang kolateral gaya ng credit card at pautang na ginagarantiyahan ng sahod, na mas handang tumanggap ng panganib ang mga bangko sa Pilipinas. Nakatulong ito sa pagpapalawak ng iba’t ibang uri ng pautang sa kanilang portfolio at sa paglaki ng kita, ngunit tumataas din ang kanilang pagkakalantad sa panganib sa pautang kapag lumala ang mga kalagayang pang-ekonomiya.

Pananaw ng mga Eksperto: Kaya Pa Bang Pamahalaan ang Sitwasyon?

Magkakaiba ang pananaw ng mga ekonomista at eksperto sa pananalapi. Nagbabala ang ilan, gaya ni Nicholas Antonio T. Mapa, Senior Economist ng ING Bank N.V. Manila, na bagaman hindi pa “panganib” ang kasalukuyang antas ng paggamit ng credit card, maaari itong maging suliranin kung hindi makokontrol, lalo na dahil mataas ang implasyon at mga interest rate.

Itinuturo ni Emilio S. Neri, Jr., Lead Economist ng Bank of the Philippine Islands (BPI), na nananatiling mababa ang kabuuang debt-to-GDP ratio ng mga sambahayan sa Pilipinas kumpara sa ibang bansa sa Asya, kaya mapamamahalaan pa ang panganib. Gayunman, kinikilala niyang itinutulak ng patuloy na implasyon at pagtaas ng gastos sa pamumuhay ang mas maraming mamimili na umasa sa mga linya ng kredito.

Mas positibo ang pananaw ni Michael L. Ricafort, Chief Economist ng Rizal Commercial Banking Corp. Iminumungkahi niyang maaaring sumasalamin ang mas malawak na paggamit ng credit sa mas mataas na kumpiyansa ng mga mamimili at mas magandang pananaw sa ekonomiya. Ayon sa kanya, maaaring palatandaan ng pag-asang tataas ang kita sa hinaharap ang pagdami ng pangungutang, lalo na habang bumabangon ang bansa mula sa pandemya.

Gayunman, mahigpit na sinusubaybayan ng Bangko Sentral ng Pilipinas (BSP) ang sitwasyon. Binigyang-diin ni Johnny Noe E. Ravalo, Senior Assistant Governor ng BSP, ang kahalagahan ng pagsubaybay sa mga gawi na nagdudulot ng panganib at sa mga bagong banta sa katatagan ng pananalapi, kahit hindi pa agad nakikita ang mga ito sa pinagsama-samang datos.

Ano ang Maaaring Gawin? Mga Tugon ng Pamahalaan at Industriya

Nagsagawa na ng mga hakbang ang ibang bansa sa rehiyon upang tugunan ang mga kahalintulad na alalahanin:

• Thailand: Pinalawak ang mga programa sa pagsasama-sama ng utang upang matulungan ang mga mamimili na pamahalaan ang maraming obligasyon.
• Malaysia: Nagpatupad ng mas mahihigpit na tuntunin sa pagpapautang upang maiwasan ang labis na pagkakautang.
• Singapore: Malaki ang inilaan sa mga kampanya para sa kaalaman sa pananalapi at mga hakbang sa pangangalaga ng mamimili.

Sa Pilipinas naman, kakaunti ang palatandaan ng magkakaugnay na mga hakbang sa patakaran upang tugunan ang krisis sa utang sa credit card. Nanawagan ang mga eksperto at tagapagtaguyod ng mamimili para sa mga sumusunod:

• Pagpapalawak ng Kaalaman sa Pananalapi: Mga kampanyang pang-edukasyon upang tulungan ang mga mamimili na maunawaan ang mga panganib ng utang na may mataas na interes at ang kahalagahan ng responsableng pangungutang.
• Mas Mahihigpit na Pamantayan sa Pagpapautang: Mga hakbang sa regulasyon upang matiyak na pautang lamang ang ibinibigay sa mga may kakayahang magbayad nito.
• Mga Opsyon sa Pagpapagaan at Muling Pagsasaayos ng Utang: Mga programang tutulong sa mga nangungutang na hirap nang bayaran ang mga utang na hindi na nila kayang panatilihin.
• Pagsusulong ng mga Alternatibong Kasangkapang Pinansyal: Paghikayat sa paggamit ng impok, seguro, at iba pang produkto upang mabawasan ang pag-asa sa credit card kapag may emerhensiya.

Nagbabago rin ang mga institusyong pinansyal: nag-aalok sila ng mas malinaw na mga bayarin, digital na proseso ng pagpaparehistro, at mga kasangkapan sa pagbabadyet sa loob ng kanilang mga app. Layunin ng mga inobasyong ito na bigyan ng higit na kakayahan ang mga mamimili at bawasan ang pagkailang sa paggamit ng credit card, lalo na ng mga nakababatang henerasyon.

Ang Papel ng Fintech at Digital na Pagsasama

Mahalaga ang papel ng mga plataporma ng fintech sa pagbabago ng kalakaran sa pautang sa Pilipinas. Sa pag-aalok ng mga virtual na linya ng kredito, maliliit na pautang, at opsyong BNPL, ginagawang mas madaling makakuha ng pautang ng mga kumpanyang gaya ng GCash at Maya para sa mga kulang sa serbisyo ng bangko at mga walang access dito. Nakakatulong ang pagtulak sa digital na serbisyo na paliitin ang agwat sa access sa mga serbisyong pinansyal sa iba’t ibang rehiyon, lalo na sa mga lugar sa labas ng Metro Manila.

Gayunman, nagbubunga rin ng mga alalahanin tungkol sa kakayahang panatilihin ang pagbabayad ng utang at posibleng pagdami ng mga nahuhuling magbayad ang mabilis na paglago ng digital na pautang. Habang dumarami ang mga Pilipinong gumagamit ng mga serbisyong pinansyal na nakabatay sa kredito, lalong nagiging mahalaga ang matatag na pamamahala ng panganib at pangangalaga sa mamimili.

Buod

• Mahigit apat na beses na ng buwanang kita ng karaniwang Pilipinong may credit card ang kanyang utang. Dahil dito, pumapalo sa 425% ang debt-to-income ratio, pinakamataas sa Timog-Silangang Asya.
• Itinutulak ng limitadong access sa iba pang serbisyong pinansyal, mataas na implasyon, pagbabago sa gawi ng mga mamimili, at mga inobasyon sa fintech ang pagtaas ng utang sa credit card.
• Mataas ang interest rate ng mga credit card, nasa 24%, kaya lalo pang bumibigat ang utang ng maraming mamimili dahil sa naipong interes.
• Bagaman mababa ang kabuuang utang ng mga sambahayan sa Pilipinas kumpara sa GDP, malaki ang panganib na dulot ng pagkakonsentra ng utang sa credit card sa ilang pangkat ng populasyon.
• Magkakaiba ang pananaw ng mga eksperto kung kaya pang pamahalaan ang sitwasyon, ngunit nagkakaisa silang kailangan ang maagap na mga hakbang upang maiwasan ang mas malawak na krisis sa pananalapi.
• Kabilang sa mga tugon sa patakaran sa ibang bansa ang pagsasama-sama ng utang, mas mahihigpit na tuntunin sa pagpapautang, at mga kampanya para sa kaalaman sa pananalapi—mga larangang maaari pang aksyunan ng Pilipinas.
• Pinalalawak ng mga plataporma ng fintech ang access sa pautang, ngunit kailangan din ang maingat na pangangasiwa upang matiyak ang responsableng pangungutang at kakayahang panatilihin ang pagbabayad ng utang.