Diplomatikong Pagbabalanse ng Pakistan: Paano Namagitan ang Islamabad sa Makasaysayang Usapang US-Iran Habang Hinarap ang Sunod-sunod na Panganib

Hindi Inaasahang Tagapamagitan, Nasa Sentro ng Atensyon

Nang magkamay sina Pangalawang Pangulong JD Vance at Tagapagsalita ng Parlamento ng Iran na si Mohammad Bagher Ghalibaf sa Serena Hotel sa Islamabad noong Abril 11, 2026, lumahok sila sa pinakamataas na antas ng harapang pag-uusap sa pagitan ng Washington at Tehran mula noong Rebolusyong Islamiko ng 1979. Ang pagpupulong, na tumagal nang 21 oras na puno ng tensiyon, ang naging rurok ng puspusang diplomasya ng Pakistan, isang bansang biglang lumitaw bilang pinaka-hindi inaasahang tagapamagitan ng mundo sa isa sa pinakamapanganib na sigalot nitong mga nakaraang dekada.

Hindi maaaring maging mas mataas pa ang nakataya. Sa loob ng anim na linggo, ginambala ng digmaan ng Estados Unidos, Israel at Iran ang mga pandaigdigang merkado ng enerhiya, isinara ang Strait of Hormuz na dinaraanan ng ikalimang bahagi ng langis sa mundo, at kumitil ng libo-libong buhay sa buong Gitnang Silangan. Natiyak ng pakikialam ng Pakistan ang marupok na tigil-putukan na tatagal nang dalawang linggo, ilang oras bago ang bantang pambobomba ng Amerika. Ngunit nagtapos ang mga pag-uusap noong Abril 11-12 nang walang napagkasunduan, kaya naghihintay ang mundo kung magagawa ng ikalawang round na gawing pangmatagalang kapayapaan ang pansamantalang paghinto ng labanan.

Para sa Pakistan, nakataya ang mismong pag-iral nito. Kasabay nitong nilalabanan ng bansang Timog Asya ang mga insureksiyon sa dalawang lalawigan, pinamamahalaan ang sumasabog na tensiyon sa karibal nitong India na may sandatang nuklear, at nagsasagawa ng hayagang operasyong militar laban sa Afghanistan. Lumagda rin ito sa kasunduan sa pagtatanggol sa isa't isa kasama ang Saudi Arabia, na posibleng magharap sa Islamabad at sa karatig nitong Iran sakaling pumasok sa digmaan ang kaharian sa Golpo. Gayunman, sa kabila ng mga hamong ito, ginamit ng Pakistan ang natatangi nitong ugnayan upang maipuwesto ang sarili bilang tanging bansang pinagkakatiwalaan ng lahat ng panig, kabilang ang Estados Unidos, Iran, China at mga estadong Arabo sa Golpo.

"Sinisikap ng Pakistan na manatiling mahalaga, at ganito nito iyon ginagawa," sabi ni Ishtiaq Ahmad, propesor emerito sa Quaid-i-Azam University sa Islamabad. Sa pamamagitan ng pagpapadali ng pag-uusap ng mga kapangyarihang hindi direktang nag-uusap sa loob ng 47 taon, layunin ng Pakistan na makawala sa reputasyon nito bilang magulong kapitbahay lamang ng India at ipakilala muli ang sarili bilang pampatatag ng rehiyon na may impluwensiya sa buong mundo.

Ang Ugnayan kay Trump: Paano Nakuha ni Field Marshal Munir ang Suporta ng Washington

Nagsimula ang tagumpay sa diplomasya sa pinuno ng militar ng Pakistan na si Field Marshal Asim Munir, na hayagang tinawag ni Pangulong Donald Trump na "paborito niyang field marshal." Kabaligtaran ito ng naging ugnayan noong unang termino ni Trump, nang balewalain niya ang Pakistan bilang hindi mahalagang usapin at mag-post ng mga negatibong komento tungkol sa bansa. Gayunman, sa ikalawang administrasyon ni Trump, nakabuo si Munir ng tuwirang ugnayan sa Oval Office na napatunayang mahalaga nang sumiklab ang digmaan noong Pebrero.

Nakapaghatid si Munir ng dalawang maagang tagumpay na nagpaigting sa pasasalamat ni Trump. Batay sa impormasyong ibinigay ng CIA, ipinasa ng Pakistan ang sinasabing utak sa likod ng pambobomba sa paliparan ng Kabul noong 2021, na ikinamatay ng 13 Amerikanong kawani ng militar at 170 Afghan. "Labis na nagpapasalamat si Trump kaya binanggit niya ito sa una niyang talumpati sa Kongreso," sabi ni Maleeha Lodhi, dating embahador ng Pakistan sa Estados Unidos at UN. Ipinarating din ni Munir na naging mahalaga ang papel ni Trump sa pagpigil sa mas malawak na digmaan sa India noong krisis ng Mayo 2025. Dahil dito, hinirang ng Islamabad ang pangulo ng Amerika para sa Nobel Peace Prize.

Higit pa sa papuri ang ugnayan ng dalawa. Noong Setyembre 2025, lumagda ang Frontier Works Organisation ng Pakistan, na nasa ilalim ng pangangasiwa ng militar, sa kasunduang nagkakahalaga ng $500 milyon para mamuhunan kasama ang isang kompanya ng US at makakuha ng mahahalagang mineral. Noong Enero, lumagda ang Pakistan sa kasunduan sa isang kaanib ng World Liberty Financials, negosyong cryptocurrency na kapwa itinatag ni Trump at ng kanyang pamilya, na posibleng magpasok sa stablecoin nito sa sistemang digital na pagbabayad ng Pakistan. Lumikha ang mga kasunduang ito ng interes sa pananalapi na nagbibigay sa Washington ng dahilan upang panatilihing malapit ang Islamabad.

Ngunit pinanatili ng Pakistan ang tinatawag ng mga opisyal na "paninindigang may prinsipyo" upang hindi ito mapagkamalang sunud-sunuran sa Amerika. Nang ilunsad ng US at Israel ang mga unang pag-atake sa Iran noong Pebrero, opisyal itong kinondena ng Pakistan. Nang bombahin naman ng Iran ang mga pasilidad ng langis sa Saudi Arabia, mariing binatikos ng Islamabad ang Tehran. Napanatili ng maingat na pagbabalanse ang tiwala ng lahat ng panig, kaya nakausap ni Punong Ministro Shehbaz Sharif ang mahigit isang dosenang pinuno ng mundo sa Washington, Moscow, Beijing at mga kabisera sa Golpo nitong nakalipas na limang linggo.

Ang Drama sa Takdang Oras: Pagkamit ng Tigil-Putukan Bago Maubos ang Panahon

Muntik nang mabigo ang daan tungo sa mga pag-uusap sa Islamabad noong Abril 5, nang maglabas si Trump ng pambihirang tiyak na ultimatum. Sa isang post sa social media na hitik sa pagmumura, nagbabala siya na kung hindi muling bubuksan ng Iran ang Strait of Hormuz pagsapit ng "Martes, Abril 7, 8:00 P.M. Eastern Time," wawasakin ng US ang "bawat tulay at planta ng kuryente" sa bansa. Malagim niyang idinagdag na "mamamatay ngayong gabi ang isang buong sibilisasyon," na tumutukoy sa posibleng pagpuksa sa imprastraktura at lipunan ng Iran.

Ilang oras na lamang bago ang takdang oras, hayagang hiniling ni Sharif kay Trump na palawigin ito nang dalawang linggo, at binanggit ang mga pagsisikap sa diplomasya na "patuloy, matatag at puspusang umuusad." Kasabay nito, hiniling niya sa Iran na buksan ang kipot sa katumbas na panahon. Nagtagumpay ang hakbang. Inihayag ni Trump na nakausap niya sina Sharif at Munir, at ipinahayag na ihihinto ang pambobomba sa loob ng dalawang linggo, kung muling bubuksan ang Hormuz. Tumugon ang Supreme National Security Council ng Iran na ititigil nito ang mga operasyong pandepensa kung hihinto rin ang mga pag-atake rito.

Inihayag ni Sharif ang tagumpay sa social media: "Buong pagpapakumbaba kong ikinalulugod na ipahayag na nagkasundo ang Islamic Republic of Iran at United States of America, kasama ang kanilang mga kaalyado, sa agarang tigil-putukan." Kinumpirma ng Washington at Tehran ang paghinto ng labanan, na nagbigay sa Pakistan ng unang tagumpay nito sa diplomasya. Dahil sa anunsiyo, nagdeklara ng dalawang araw na pampublikong holiday sa Islamabad habang naghahanda ang lungsod na idaos ang makasaysayang mga pag-uusap.

Sa Loob ng Serena Hotel: 21 Oras ng Tensiyon

Idinaos ang mga pag-uusap sa marangyang Serena Hotel sa Islamabad, isang five-star hotel sa Red Zone ng kabisera na mahigpit ang seguridad. Kabilang sa mga paghahanda ang pagpapakalat ng 10,000 pulis at pagpapalawak sa hangganan ng Red Zone upang masaklaw ang mahahalagang gusali ng pamahalaan. Nagdeklara ang mga awtoridad ng dalawang araw na holiday upang maibsan ang trapiko sa mga lansangan at mabawasan ang mga panganib sa seguridad. Sama-samang nangasiwa ang militar, Rangers at pulis sa pagprotekta sa mga delegasyon.

Inilantad ng ayos sa loob ng hotel ang matinding kawalan ng tiwala sa pagitan ng mga panig. Inilaan ang isang bahagi para sa mga Amerikano at ang isa naman para sa mga Iranian, habang may pinagsasaluhang lugar para sa mga trilateral na pulong kasama ang mga tagapamagitan ng Pakistan. Ipinagbawal ang mga telepono sa pangunahing silid ng negosasyon, kaya kinailangang lumabas sina Vance at Ministro ng Ugnayang Panlabas ng Iran na si Abbas Araqchi tuwing may pahinga upang maghatid ng mga mensahe sa kani-kanilang kabisera.

Paulit-ulit na nagbago ang kapaligiran sa buong maraton na sesyon. "May mga pag-angat at pagbaba. May mga sandaling tensiyonado. May mga lumabas ng silid at bumalik din," salaysay ng isang Pakistani security source. Minsan, dahil sa pagtaas ng mga boses, nagpatawag sina Munir at Pangalawang Punong Ministro Ishaq Dar ng pahinga para sa tsaa at pinaghiwalay ang mga panig sa magkaibang silid upang humupa ang tensiyon. Pagsapit ng madaling-araw ng Linggo, bumuti na ang lagay ng usapan at pinag-isipan ng mga kalahok na palawigin pa ito nang isang araw, ngunit nanatili ang mga pangunahing hindi pagkakasundo.

Paano kami magtitiwala sa inyo gayong sinabi ninyo sa huling pagpupulong sa Geneva na hindi aatake ang US habang nagpapatuloy ang diplomasya?

Inilarawan ng matalim na tanong na ito ni Araqchi ang pangunahing ikinababahala ng delegasyon ng Iran. Nagsimula ang pag-atake ng US at Israel na ikinamatay ng Supreme Leader na si Ayatollah Ali Khamenei dalawang araw lamang matapos ang naunang mga pag-uusap sa Geneva, kaya labis na nag-alinlangan ang Tehran sa mabuting hangarin ng Amerika. Sa kabila ng pagsisikap ng Pakistan na pagaanin ang tensiyon, inilarawan ng mga source na "mabigat at hindi magiliw" ang ugnayan, at walang panig ang nagpakita ng kahandaang madaling magpahupa ng tensiyon.

Ang Hindi Pagkakasundo: Hormuz, Sandatang Nuklear at Bilyun-bilyong Naka-freeze

Ayon sa isang source, "napakalapit" na ng mga kalahok sa kasunduan at "80% na ang narating," ngunit nagdulot ng di-malampasang agwat ang tatlong pangunahing isyu sa unang round. Pinakamatindi ang pagtatalo sa Strait of Hormuz, ang makitid na daluyan ng tubig sa pagitan ng Iran at Oman na dinaraanan ng humigit-kumulang 20% ng pandaigdigang konsumo ng petrolyo. Hiniling ng US na agad buksan muli ng Iran ang kipot bilang "malayang katubigan" na walang singil. Tumanggi ang Iran na isuko ang impluwensiya nito at iginiit na bubuksan lamang nito muli ang daluyan ng tubig kapag may pinal na kasunduang pangkapayapaan, hindi bilang paunang kondisyon.

Naging sanhi rin ng matinding pagkakahati ang usaping nuklear. Ayon kay Olivia Wales, tagapagsalita ng White House, nanindigan ang delegasyon ng Amerika sa pulang linyang "hindi kailanman maaaring magkaroon ng sandatang nuklear ang Iran." Hiniling ng Washington na itigil ang lahat ng pagpapayaman ng uranium, lansagin ang malalaking pasilidad at isuko ang halos 900 libra ng uranium na lubhang pinayaman. Iginiit naman ng Iran ang karapatan nito sa mapayapang enerhiyang nuklear, kabilang ang pagpapatuloy ng pagpapayaman ng uranium, at hiniling na kilalanin ang karapatang ito sa anumang kasunduan.

Pera ang ikatlong balakid. Hiniling ng Tehran na palayain ang humigit-kumulang $27 bilyong nakapirming ari-arian nito at wakasan ang mga pangunahing at pangalawang parusa. Nakatuon ang paninindigan ng US sa usaping nuklear at Hormuz, samantalang nais ng Iran ang mas malawak na komprehensibong kasunduan na may mga garantiya laban sa mga pag-atake sa hinaharap, hindi lamang laban sa Iran kundi pati sa mga kaalyado nito sa rehiyon, kabilang ang Hezbollah sa Lebanon.

Umalis si Vance sa Islamabad at sinabing, "Aalis kami rito na may napakasimpleng panukala, isang paraan ng pag-unawa na siyang panghuli at pinakamainam naming alok. Titingnan natin kung tatanggapin ito ng mga Iranian." Sa kabila ng pagkabalaho ng usapan, nagpatuloy ang diyalogo sa pamamagitan ng mga ugnayan ng Pakistan. Kinumpirma ni Sharif noong Abril 13 na "puspusan ang mga pagsisikap upang malutas" ang mga natitirang isyu bago magwakas ang tigil-putukan sa Abril 22.

Bakit Pakistan? Heograpiya, Kasaysayan at Estratehikong Posisyon

Nagulat ang maraming tagamasid sa ibang bansa nang lumitaw ang Pakistan bilang pangunahing tagapamagitan. Nasaksihan nila nitong mga nakaraang taon kung paano nahigitan ng India ang kapitbahay nito sa ekonomiya at diplomasya. Gayunman, may mga natatanging katangian ang Islamabad na dahilan kung bakit mahalaga ito sa partikular na krisis na ito. Magkabahagi ang dalawang bansa ng 920-kilometrong hangganan, na nangailangan ng ilang dekadang kooperasyon sa mga usaping mula sa mga militante hanggang sa daloy ng mga refugee. Halos 20% ng populasyon ng Pakistan ay mga Shia Muslim, na nag-uugnay rito sa Tehran sa pamamagitan ng relihiyon. Maingat na pinalago ng rehimen ang mga ugnayang ito nang hindi lumalampas sa mga hangganang maaaring magsapanganib sa seguridad ng Pakistan.

Sa kasaysayan, namagitan na ang Pakistan at Iran para sa isa't isa mula pa noong 1947. Noong monarkiya pa ang Iran, tumulong ang Tehran na mamagitan sa mga alitan ng Pakistan at Afghanistan at sinuportahan ang Pakistan sa mga digmaan nito laban sa India noong 1965 at 1971. Dahil sa ugnayang ito, "kahit papaano ay handang makinig ng rehimen ng Iran sa Pakistan," ayon sa mga eksperto sa seguridad sa rehiyon.

Marahil mas mahalaga, matibay ang ugnayan ng Pakistan sa lahat ng pangunahing kapangyarihang sangkot. Pinakamalapit dito ang estratehikong pakikipagtulungan ng China sa alinmang bansa, may kasunduan ito sa pagtatanggol kasama ang Saudi Arabia at mayroon na rin itong tuwirang ugnayan sa White House ni Trump. Dahil sa posisyong ito, maaaring magpatawag ang Islamabad ng mga pagpupulong kasama ang Turkey, Egypt at Saudi Arabia, habang sabay na nag-uulat sa Beijing at Washington. Gaya ng sabi ni Paul Staniland, senior fellow sa Council on Global Affairs, "Sinisikap ng Pakistan na gamitin ang iba't ibang ugnayang ito upang gumanap bilang tagapamagitan at ipakita ang mas malaking impluwensiyang pampolitika sa daigdig kaysa sa inaasahan natin ilang taon na ang nakararaan."

Ang Salik ng China

Nagdaragdag pa ng isa pang antas ng pagiging masalimuot sa pagsisikap ng Pakistan na mamagitan ang papel ng Beijing. Inaangkat ng China ang humigit-kumulang 12% ng krudong langis nito mula sa Iran at mayroon itong 25-taong kasunduang estratehikong pakikipagtulungan na nagkakahalaga ng hanggang $400 bilyon sa mga ipinangakong pamumuhunan. Malakas ang interes ng Beijing na matapos ang sigalot at muling mabuksan ang Hormuz dahil sa Belt and Road Initiative at China-Pakistan Economic Corridor (CPEC), na nagkakahalaga ng humigit-kumulang $62 bilyon.

Bumisita sa Beijing si Ministro ng Ugnayang Panlabas Ishaq Dar noong Marso 31, 2026, sa kabila ng payong magpahinga dahil sa bali sa balikat, na nagpapakita ng pangangailangang makipag-ugnayan sa China. Sa pagbisita, inihayag ng dalawang bansa ang limang prinsipyo para sa pamamagitan: agarang tigil-putukan, pagpapatuloy ng mga pag-uusap, pagprotekta sa mga sibilyan, seguridad sa karagatan at pagsunod sa UN Charter. Bagaman inisip ng ilang analyst na maaaring magsilbing "garantiya" ang China para sa anumang kasunduan, iginiit naman ng iba na iiwasan ng Beijing na akuin ang pananagutan sa isang rehimeng Iranian na posibleng humihina. Sa halip, lumilitaw na sinusuportahan ng China ang shuttle diplomacy ng Pakistan habang pinangangalagaan ang sarili nitong mga interes sa enerhiya at ekonomiya.

Pinakamasamang Senaryo: Mga Panganib Kapag Nabigo ang Pamamagitan

Habang tinatamasa ng Pakistan ang papuri ng mundo dahil sa tagumpay nito sa diplomasya, hindi pinatutulog sa gabi ang mga opisyal ng posibleng kapalit ng pagkabigo. Ang pinakamadaling panganib ay ang Strategic Mutual Defense Agreement na nilagdaan ng Pakistan at Saudi Arabia noong Setyembre 2025. Itinatakda nito na ituturing na pag-atake sa dalawa ang pag-atake sa isa. Nang bombahin ng Iran ang mga pasilidad ng petrochemical sa Jubail, Saudi Arabia, habang nagpapatuloy ang negosasyon, nabuo ang sitwasyong maaaring magpagana sa kasunduang ito at maghila sa Pakistan sa digmaan laban sa mismong kapitbahay na sinusubukan nitong pag-ayusin.

Babala ni Abdul Basit, eksperto sa Timog Asya sa Nanyang Technological University sa Singapore, na kung bumagsak ang mga pag-uusap, maaaring maharap ang Pakistan sa "pinakamasamang senaryo," kung saan "magiging mainit ang tatlong hangganan ng Pakistan" nang sabay-sabay: ang Afghanistan sa kanluran, India sa silangan at posibleng Iran sa timog-kanluran. Mangyayari ito habang nilalabanan na ng Pakistan ang "dalawang ganap na insureksiyon" sa mga lalawigan ng Balochistan at Khyber Pakhtunkhwa. "Hindi ito kakayanin ng Pakistan," diin ni Basit.

Kasingbigat nito ang mga panganib sa loob ng bansa. Sumiklab ang mga protesta sa buong Pakistan matapos ang unang mga pag-atake ng US at Israel sa Iran, lalo na sa Karachi, kung saan hindi bababa sa 22 katao ang namatay sa sagupaan noong Marso 1 matapos tangkain ng isang pangkat ng mga tao na pasukin ang Konsulado ng US. Nagpaalab ng damdamin sa malaking populasyon ng mga Shia sa Pakistan ang pagpaslang kay Supreme Leader Khamenei, isang mahalagang relihiyosong pinuno para sa mga Shia Muslim sa buong mundo. Maaaring magdulot ng kawalang-katatagan sa loob ng bansa ang matagal na digmaan o ang paniniwalang nagtaksil ang Amerika, at maaaring hindi ito kayanin ng pamahalaan.

Dagdag pa rito, nagiging bulnerable ang Pakistan sa biglaang pagbabago ng suplay at presyo ng enerhiya dahil marupok ang ekonomiya nito. Umaasa ang bansa sa inaangkat na langis at gas mula sa Gitnang Silangan, habang katumbas ng kabuuang kita nito sa pagluluwas ang perang ipinadadala ng limang milyong Pakistani na nagtatrabaho sa mga estadong Arabo. Napilitan na ang Pakistan na itaas nang 20% ang presyo ng gasolina dahil sa digmaan, na nagpapahirap sa pamahalaan ni Sharif. Kailangan ng Islamabad ang kasunduan upang maiwasan ang pagbagsak ng ekonomiya, hindi lamang upang makakuha ng papuri sa diplomasya.

Higit Pa sa Diplomasya: Ang Bagong Koridor Pang-ekonomiya

Habang nagho-host ng mga pag-uusap para sa kapayapaan, sabay na pinalalim ng Pakistan at Iran ang ugnayang pang-ekonomiya sa paraang maaaring magbago sa kalakalan sa rehiyon. Noong Abril 10, inilunsad ng Islamabad ang Pak-Iran Transit Corridor at ipinadala ang unang kargamento ng nagyelong karne mula sa daungan ng Gwadar patungong Tashkent, Uzbekistan, sa pamamagitan ng teritoryo ng Iran. Ikinokonekta ng bagong rutang ito ang China-Pakistan Economic Corridor sa Gitnang Asya at nag-aalok ng alternatibo sa Chabahar Port na binuo ng India sa Iran ngunit napilitan itong talikuran dahil sa mga parusa ng US.

Ipinahihiwatig ng tiyempo ang estratehikong koordinasyon ng mga hakbang sa diplomasya at ekonomiya. Gaya ng ipinakita ng 12-araw na digmaan ng Israel at Iran noong Hunyo, makatutulong sa pagsisikap pangkapayapaan ang magkabahaging interes sa ekonomiya. Nagbibigay din ang koridor sa China ng karagdagang ruta para sa koneksiyon ng BRI habang iniiwasan ang posibleng panghihimasok ng India. Umakyat na sa $2.41 bilyon noong 2025 ang kalakalan ng Pakistan sa Gitnang Asya, kabilang ang Afghanistan, mula sa $1.92 bilyon noong nakaraang taon. Ipinakikita nito kung gaano kalaki ang nakataya sa katatagan ng rehiyon.

Ano ang Susunod

Ang agarang layunin ng mga diplomat ng Pakistan ay matiyak ang pagpapalawig ng tigil-putukan lampas sa petsa ng pagtatapos nito sa Abril 22, kasunod ang ikalawang round ng mga pag-uusap. Ayon sa mga source, maaaring bumisita si Sharif sa Saudi Arabia bilang bahagi ng mga pagsisikap na ito, habang patuloy na nakikipag-ugnayan si Dar sa mga katapat niya sa Turkey, Egypt at China. Hindi pa tiyak ang magiging anyo ng susunod na negosasyon: maaaring harapang pagpupulong o di-tuwirang pag-uusap sa pamamagitan ng mga kinatawan ng Pakistan.

Ayon kay Propesor Ishtiaq Ahmad, "lubusang babaguhin" ng tagumpay ang pananaw ng mundo sa Pakistan at maitatatag ang Islamabad bilang mapagkakatiwalaang tulay sa pagitan ng magkalabang kapangyarihan. Ngunit maaaring patunayan ng pagkabigo ang mga pagdududa ng mga nagtatanong kung epektibong mamamagitan sa kapayapaan ng iba ang isang bansang baon sa sarili nitong mga sigalot. Gaya ng sinabi ng isang diplomatikong source, "ginampanan na ng Pakistan ang bahagi nito" sa pagdadala sa mga panig sa hapag ng pag-uusap, ngunit "bilang tagapamagitan, ang trabaho mo ay dalhin ang kabayo sa tubig. Hindi mo ito mapipilit uminom."

Magmamasid ang mundo kung, o kung sakali mang, magbabalik sa Serena Hotel ang mga delegasyon. Hanggang doon, nagpapatuloy ang Pakistan sa mapanganib na pagbabalanse nito sa diplomasya, habang sinusubukang pigilan ang digmaang panrehiyon na maaaring umabot sa sarili nitong mga hangganan at tiyakin ang puwesto nito sa entablado ng mundo, bagay na hindi kailanman matitiyak ng kapangyarihan nitong pang-ekonomiya at militar lamang.

Mahahalagang Punto

• Nag-host ang Pakistan ng unang tuwirang pag-uusap ng US at Iran mula noong 1979 noong Abril 11-12, 2026, sa pamamagitan nina Field Marshal Asim Munir at Punong Ministro Shehbaz Sharif bilang mga tagapamagitan
• Nagtapos nang walang kasunduan ang 21-oras na negosasyon sa Serena Hotel sa Islamabad, ngunit nanatili ang marupok na tigil-putukan na tatagal nang dalawang linggo at magwawakas sa Abril 22
• Kabilang sa mga pangunahing hindi pagkakasundo ang kontrol sa Strait of Hormuz, programa ng Iran sa pagpapayaman ng uranium at $27 bilyong nakapirming ari-arian ng Iran
• Dahil sa natatanging tiwala ng US, Iran, China at mga estadong nasa Golpo sa Pakistan, nagawa nitong mamagitan sa unang tigil-putukan ilang oras bago ang bantang pambobomba ng Amerika
• Nagdudulot ng matinding panganib sa Pakistan ang kasunduan nito sa Saudi Arabia sa pagtatanggol sa isa't isa kung mabigo ang mga pag-uusap at pumasok sa digmaan laban sa Iran ang Riyadh
• Kasabay ng mga pagsisikap pangkapayapaan, naglunsad ang Pakistan at Iran ng bagong koridor pangkalakalan na nag-uugnay sa daungan ng Gwadar at Gitnang Asya, na nagpapalalim sa integrasyong pang-ekonomiya
• Ayon sa mga diplomatikong source, puspusan ang mga pagsisikap na magtakda ng ikalawang round ng mga pag-uusap at palawigin ang tigil-putukan lampas sa kasalukuyang takdang pagtatapos nito