Mula sa Karerahan Tungo sa Maharlikang Tungkulin: Ang Pamilyang Imperyal ng Japan at ang mga Kabayong Nagkaroon ng Ikalawang Karera

Isang Natatanging Pagbabago ng Karera para sa mga Thoroughbred

Sa pusod ng mataong Tokyo, sa loob ng bakuran ng Imperial Palace, tahimik na namumuhay ang isang pangkat ng mga retiradong atleta. Hindi sila dating sumo wrestler o bituin sa baseball, kundi mga thoroughbred na kabayong minsang lumahok sa mga karera sa Japan. Ngayon, ginagampanan ng mga hayop na ito ang isang bago at marangal na tungkulin. Sinasakyan sila ng mga miyembro ng Imperial Guard at hinihila nila ang mga karwaheng sinasakyan ng mga dayuhang diplomat. Itinatampok ng kaugaliang ito ang pambihira at matagal nang ugnayan ng pamilyang Imperyal ng Japan at ng daigdig ng mga kabayo, isang ugnayang umabot sa mga sinaunang ritwal, pagsisikap sa modernisasyon at diplomasya sa ibang bansa.

Malaking pagbabago sa karera ng mga hayop na ito ang paglipat mula sa adrenaline ng mabilisang karera tungo sa disiplinado at seremonyal na mga tungkulin ng Imperial Guard. Nangangailangan ito ng partikular na ugali at masinsing muling pagsasanay. Gayunman, marangal na landas ang ikalawang buhay na ito para sa mga kabayong maaaring humarap sa di-tiyak na kinabukasan. Nagbibigay ang mga kuwadra ng Imperial Palace ng kanlungan kung saan patuloy na naglilingkod sa bansa nang may dangal ang mga hayop.

Pagpili sa Tamang Kabayo para sa mga Diplomatikong Pagsalubong

Mahigpit ang proseso ng pagpili ng kabayo para sa Imperial Guard at higit na nakatuon ito sa katatagan ng isip kaysa sa lakas ng katawan. Ilang dekada nang nagsasanay ng mga kabayong ito si Mitsuru Sato, opisyal na nangangasiwa sa mga kabayo para sa pagsalubong. Ayon sa kanya, dapat mahinahon at maaasahan ang perpektong kandidato. Hindi ito dapat madaling magulat, isang mahalagang katangian habang dumaraan sa mataong mga lansangan ng Tokyo sa mga opisyal na seremonya.

Ayon kay Sato, na 35 taon nang nagtatrabaho kasama ng mga kabayo ng Imperial Palace, hindi pangunahing batayan ang hitsura, bagaman isinasaalang-alang ng mga kuwadra ang mga tradisyonal na paniniwala. Halimbawa, ayon sa matagal nang paniniwala, tanda ng mahusay na kabayo ang iisang puting medyas sa kaliwang hulihang paa, samantalang maaaring magpahiwatig ng pagiging nerbiyoso ang dobleng paikot na marka sa noo. Gayunman, nilinaw ni Sato na hindi literal na sinusunod ang mga kasabihang ito, bagkus ay isinasaisip lamang habang pumipili. Sa huli, pinipili ang mga kabayong kayang manatiling kalmado sa gitna ng presyon at sanay makisalamuha sa mga tao, mga katangiang madalas nahuhubog sa panahon ng kanilang karera.

Pagsasanay para sa mga Lansangan ng Tokyo

Pagdating ng kabayo sa mga kuwadra ng Imperial Palace, karaniwan sa edad na apat o lima matapos magretiro sa karera, agad na nagsisimula ang pagsasanay. Unang hakbang ang pagtulong dito na masanay sa bagong kapaligiran. Malaki ang pagkakaiba ng kapaligiran sa Imperial Palace kumpara sa maingay na karerahan. Tahimik, payapa at hitik ito sa kasaysayan. Dumaraan ang mga kabayo sa iba’t ibang yugto ng pagsasanay upang masanay sa bagong buhay.

Hindi muna sila sinasakyan hangga't hindi ito itinuturing na ligtas ng mga tagapagsanay. Binigyang-diin ni Sato ang kahalagahan ng unti-unting pagpapakilala sa bagong gawain. Kapag madaling sakyan ang kabayo, nagkakaroon ng kumpiyansa ang mga bagong guwardiya at mas mabilis silang humuhusay. Sa ganitong paraan, nagsisilbing guro ang mga kabayo sa mga taong kasapi ng guwardiya. Itinuturing na kasinghalaga ng paglahok sa mga seremonya ng estado ang pagiging tagapagsanay ng mga bagong recruit.

Mabigat ang pang-araw-araw na pagsasanay. Inilalabas ang mga kabayo tuwing umaga papunta sa kalapit na arena para maglakad, kumantre at tumalon. Isinasama sa pagsasanay ang paglundag sa mga harang hindi dahil kailangan nila itong gawin sa mga seremonya, kundi upang matiyak na sinusunod nila nang wasto ang mga utos. Pagbalik sa kuwadra, pinaliliguan sila at inaalagaan ang kanilang mga kuko. Nagpapatuloy ang ganitong gawain hanggang sa lampas-bente anyos na ang mga kabayo, kaya nagkakaroon sila ng mahaba at matatag na karera.

Ang Kanilang Papel sa mga Seremonya

Pangunahing tungkulin ng mga kabayong ito ang humila sa mga karwaheng nagsasakay sa mga bagong talagang embahador mula Tokyo Station patungo sa Imperial Palace. Muling sinimulan ang tradisyong ito noong 1952, pagkaraan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at pambihira na ito sa makabagong daigdig. Kapag nagtutungo ang embahador sa Imperial Palace upang iharap sa Emperador ang kanyang mga kredensiyal, dumaraan sa mga lansangan ng Tokyo ang karwaheng hinihila ng kabayo, habang napapalibutan ito ng mga nakasakay na guwardiya.

Ayon kay Kazuhiko Akinaga, tagapangasiwa sa Equine Museum of Japan, bukod sa Japan, iilang bansa lamang gaya ng United Kingdom at Spain ang nagpapanatili ng ganitong tradisyonal na sasakyan para sa mga diplomat. Kadalasang nasa embahador ang pasyang pumili sa pagitan ng kotse at karwahe, ngunit karwahe ang pinipili ng karamihan dahil itinuturing nila itong natatangi at marangal na pagpapakilala sa kulturang Hapones.

May mga hamon din sa paglalakbay na ito. Kailangang harapin ng mga kabayo ang malaking pagkakaiba ng kapaligiran sa matahimik na bakuran ng palasyo. Napapalibutan sila ng matataas na gusali, malalaking pulutong ng tao at di-inaasahang mga ingay. Maaaring ikagulat ng kabayong hindi sanay ang plastik na supot na tinatangay ng hangin o biglang sirena. Patunay sa likas na ugali ng kabayo at sa husay ng pang-araw-araw nitong pagsasanay ang kakayahan nitong sundin ang mga tagubilin ng sakay sa kabila ng mga pang-abala.

Tampok na mga Kabayo

Kabilang sa mga kasalukuyang naninirahan sa mga kuwadra ng Imperial Palace si Yukikaze, isang 11-taóng-gulang na lalaking kabayo na may kilalang angkan. Ang ama niya ay si Special Week, isang maalamat na kabayong nanalo sa apat na Grade 1 na karera, kabilang ang Emperor's Cup noong 1999. Dating Yukino Dream ang pangalan ni Yukikaze noong karera pa siya. Katamtaman ang naging rekord niya sa karerahan: walong karera at walang panalo. Sumali siya sa kuwadra ng Imperial Palace sa edad na lima.

“Mahiyain siya at maamo,” sabi ni Mitsuru Sato.

Sa isang sesyon ng pagsasanay na nasaksihan noong Disyembre, ipinakita ni Yukikaze ang pagiging maingat niya. Nang itaas ni Sato ang harang, una niya itong iniwasan. Sa ikalawang subok, matapos palakasin ang loob niya, nalundag niya ito. Hindi kahinaan ang pagiging maingat na ito; sa halip, angkop na angkop ito sa kanyang tungkulin. Pangunahing gawain niya ang tumakbo nang tuluy-tuloy sa tabi ng karwahe ng embahador, isang tungkuling nangangailangan ng tiyaga at pagiging matatag sa halip na bilis.

Isa pang kapansin-pansing kabayo si Shōyū, isang 16-taóng-gulang na beterano ng Imperial Guard. Naalala ni Sato ang sandaling nakatiyak siyang angkop si Shōyū sa trabaho. Nakita niya ang kabayo sa isang riding club na pag-aari ng kakilala at agad niya itong sinakyan.

“Agad kong nalaman na siya ang tamang kabayo para sa trabaho,” sabi ni Sato.

Sumali si Shōyū sa guwardiya matapos magretiro sa karera sa edad na apat at mula noon ay naging maaasahang miyembro na siya ng pangkat. Nasa kuwadra rin si Hakurei, isang siyam na taong gulang na puting kabayo na dating tinawag na Maillot Blanc, at si Aokaze, ang 23-taóng-gulang na anak ni Bubble Gum Fellow, na nanalo sa Imperial Cup.

Personal na Pagmamahal ng Pamilyang Imperyal

Higit pa sa mga opisyal na tungkulin ang ugnayan ng pamilyang Imperyal at ng mga kabayong ito. Kilalang-kilala ang pagkagiliw ng Emperador at Emperatris sa mga kabayo, at madalas nilang ipinakikita ang malalim na kaalaman tungkol sa bawat hayop. Sa isang salu-salo sa hardin ng Imperial Palace noong taglagas ng 2025, nakipag-usap ang mag-asawang Imperyal sa batikang hinete na si Yutaka Take. Binanggit nila sa pag-uusap ang mga pangalan ng maraming kabayong pangkarera, na nagpakita ng pamilyaridad nila sa mundo ng karera.

Nauwi ang usapan kay Hakurei, ang puting kabayo ng Imperial Guard. Sinabi ni Take na maraming puting kabayo ang likas na magaspang ang ugali. Sumagot ang Emperatris na “kadalasan ay sarili niyang gusto ang sinusunod” ni Hakurei, at idinagdag naman ng Emperador, “Iba-iba ang bawat kabayo.” Iniulat na namangha si Take sa kadalian ng pag-alala ng mag-asawang Imperyal sa mga pangalan ng mga kabayo.

“Naramdaman kong talagang mahal nila ang mga kabayo,” sabi ni Take matapos ang salu-salo.

Hayagan nang ipinahayag ni Emperador Naruhito ang pagpapahalaga niya sa mga hayop. Sa isang pagpupulong sa media noong Pebrero, sinabi niyang inaabangan niyang makita ang mga kabayo sa regular niyang paglalakad sa bakuran ng palasyo. Hindi bago sa kasalukuyang paghahari ang personal na pagkagiliw na ito. Naging kapitan ng samahan ng mga mangangabayo sa paaralan niya ang Emperador Emeritus noong kabataan niya, at bata pa lamang ay pamilyar na sa mga kabayo ang kasalukuyang Emperador at si Prinsipe Akishino.

Makasaysayang Ugat ng Ugnayan

Malalim ang ugat sa kasaysayan ng Japan ng ugnayan ng pamilyang Imperyal at mga kabayo. Ginagamit na ang mga kabayo sa mga ritwal at kaganapan sa korteng Imperyal mula pa noong sinaunang panahon. Gayunman, nagbago ang gamit sa mga kabayo sa makabagong panahon, lalo na noong panahon ng Meiji (1868-1912), nang mabilis na nagmo-modernisa ang Japan.

Ginamit ni Emperador Meiji ang mga kabayo bilang pangunahing paraan ng paglalakbay at naglakbay sakay ng mga ito upang siyasatin ang iba’t ibang rehiyon ng bansa. Noong Marso 1874, unang nanood si Emperador Meiji ng karera ng kabayo sa isang pansamantalang tirahan ng Imperial Palace sa Akasaka. Nagsimula rito ang pakikilahok ng maharlikang pamilya sa karerang istilong Kanluranin. Pagkaraan nito, dumalo siya sa mahigit 50 kaganapang may kaugnayan sa karera.

Nagtapos ang siglang ito sa pagtatatag ng karerang Emperor Cup noong 1905. Ipinagkaloob ni Emperador Meiji sa isang karerahan sa distrito ng Negishi sa Yokohama ang isang plorera na may sagisag na krisantemo ng Imperial Palace bilang tropeo. Idinaraos pa rin ang karera hanggang ngayon at nananatili itong isa sa mga pinakaprestihiyosong kaganapan sa kalendaryo ng karera sa Japan.

Ayon kay Kazuhiko Akinaga, sadyang pampolitika ang pagtangkilik ni Emperador Meiji sa karera ng kabayo. Sa pagtanggap sa isang bahagi ng kulturang Kanluranin, ipinakita ng Emperador sa mga mamamayan at sa ibang bansa na modernisado na ang Japan. Ginamit din ng pamilyang Imperyal ang mga kaganapang pangkabayo upang aliwin ang mga delegasyong diplomatiko at palakasin ang pagkakaibigan sa ibang bansa.

Mas Malawak na Kalagayan ng mga Retiradong Kabayong Pangkarera

Nagtatamasa ng pribilehiyadong ikalawang karera ang mga kabayo ng Imperial Guard, ngunit di-gaanong tiyak ang kinahihinatnan ng karamihan sa mga retiradong kabayong pangkarera sa Japan. Malawak ang industriya ng karera: halos 8,000 bisiro ang ipinanganganak taun-taon. Karaniwang nagreretiro ang mga kabayong pangkarera sa edad na tatlo hanggang anim, samantalang umaabot sa 25 hanggang 30 taon ang natural na haba ng buhay ng mga ito. Malaking hamon ang paghahanap ng mapaglalagyan sa mga hayop kapag natapos na ang karera nila sa pista.

Ayon sa mga estadistika, mga 6,000 kabayong pangkarera ang nagreretiro bawat taon. Dahil sa mataas na gastos sa pag-aalaga, na maaaring lumampas sa 100,000 yen kada buwan, at kakulangan ng mga riding club kumpara sa Europe, iilan lamang ang nakalilipat sa trabahong pagsakay o pagpaparami. Dahil dito, maraming retiradong kabayo ang ipinadadala sa mga katayan, at nagiging espesyal na pagkain ang karne ng mga ito sa ilang lugar.

May mga pagsisikap nang ginagawa upang tugunan ang problemang ito. Itinatag ang mga organisasyong gaya ng Thoroughbred Aftercare and Welfare upang magkaloob ng pansamantalang pangangalaga at muling pagsasanay para sa mga retiradong kabayo. Gayunman, maliit na bilang lamang ng mga hayop ang kayang alagaan ng mga pasilidad na ito. Mayroon ding mga santuwaryo gaya ng Horse Trust sa Kagoshima Prefecture, na nagbibigay ng permanenteng tahanan sa humigit-kumulang 150 retiradong kabayo. Layunin ng mga santuwaryong ito na mamuhay ang mga kabayo kasama ng kawan at malaya silang makapili ng mga gawain sa araw-araw.

Isang mataas ang profile na halimbawa ng matagumpay na muling pagsasanay ang pag-ampon ng Imperial Guard sa mga dating kabayong pangkarera. Itinatampok nito ang potensiyal ng mga hayop na magkaroon ng kapaki-pakinabang at marangal na buhay matapos ang karera. Dahil sanay sila sa mga tao at disiplinado ang pagsasanay sa kanila, mahusay silang kandidato sa mga tungkuling nangangailangan ng kahinahunan at pagiging maaasahan.

Epekto sa Kultura at Makabagong Media

Laganap sa kulturang Hapones ang pagkahumaling sa mga kabayong pangkarera at sa mga kuwento ng mga ito, hindi lamang sa Imperial Palace. Mahal ng publiko ang mga kabayong pumupukaw sa imahinasyon, anuman ang kanilang panalo-talong rekord. Kilalang halimbawa si Haru Urara, isang kabayong naging tanyag bilang “nagniningning na bituin ng mga talunan” matapos mabigong manalo sa lahat ng 113 karera niya. Dahil sa katatagan niya, napamahal siya sa bansa at naging inspirasyon kalaunan para sa isang tauhan sa sikat na prangkisa ng laro at anime na “Uma Musume: Pretty Derby.”

Ipinakikita ng prangkisang ito, na ginagawang mga babaeng tauhan-kabayo ang mga sikat na kabayong pangkarera, kung gaano kalalim ang pagkakaugat ng karera ng kabayo sa libangan ng Japan. Nakipagtulungan na ang prangkisa sa iba’t ibang uri ng media, kabilang ang kamakailang pakikipagtulungan sa isang drama sa telebisyon tungkol sa mundo ng karera. Dahil sa pagsasanib ng realidad at kathang-isip, nananatiling buhay sa kamalayan ng publiko ang mga kuwento ng mga kabayong ito.

Makikita rin sa mga paglalakbay sa ibang bansa ng pamilyang Imperyal ang patuloy na pagkahilig nila sa mga kabayo. Sa pagbisita nila sa Mongolia, dumalo sina Emperador Naruhito at Emperatris Masako sa pistang Naadam, kung saan nanood sila ng tradisyonal na karera ng kabayo sa kapatagan. Sinubaybayan ng mag-asawang Imperyal ang karera gamit ang mga largabista at ipinakita ang pagpapahalaga nila sa mga tradisyong pangkabayo ng ibang kultura, na lalo pang nagpatibay sa kanilang pagkakakilanlan bilang mga masugid na tagatangkilik ng mga kabayo.

Sa Kabuuan

Pinag-uugnay sa maraming aspekto ng kuwento ng mga kabayo ng Imperial Guard ang tradisyon, diplomasya, kapakanan ng mga hayop at pagkagiliw ng maharlikang pamilya. Patunay ito sa kakayahang umangkop ng mga thoroughbred at sa matibay na simbolismo ng kabayo sa lipunang Hapones.

• Kasalukuyang naglilingkod sa Imperial Guard ang 14 na kabayo, at 12 sa mga ito ay retiradong kabayong pangkarera.
• Hinihila ng mga kabayo ang mga karwaheng nagsasakay sa mga bagong embahador mula Tokyo Station patungo sa Imperial Palace.
• Batayan sa pagpili para sa guwardiya ang pagiging mahinahon at maamo, hindi ang tagumpay sa karera o pisikal na hitsura.
• Kilala sina Emperador Naruhito at Emperatris Masako sa personal nilang kaalaman tungkol sa mga kabayo at pagmamahal sa mga ito.

Muling sinimulan noong 1952, pagkaraan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang tradisyon ng paggamit ng mga karwaheng hinihila ng kabayo sa pagdadala ng mga diplomat na maghaharap ng kredensiyal.

Nagmula ang kaugaliang ito noong panahon ng Meiji, nang gamitin ang karera ng kabayo upang ipakita sa daigdig ang modernisasyon ng Japan.