Mula sa mga Eskenita ng Nayon Hanggang sa World Cup: Paano Nagbigay ng Karangalan sa Bansa ang mga Babae ng India

Isang Makasaysayang Panalong Ilang Taon Nang Pinaghahandaan

Unang nagkampeon ang India sa Women’s Cricket World Cup sa Navi Mumbai, matapos talunin ang South Africa nang 52 run at wakasan ang halos limang dekadang paghihintay. Naging sukdulan ito ng isang pabagu-bagong kampanya. Pumasok ang India sa semifinals bilang huling kuwalipikadong koponan matapos matalo sa tatlong sunod na laban sa group stage, saka tinalo ang defending champion na Australia upang makapasok sa final. Sa mapagpasyang laban, hinarap ng host team ang pagkaantala dahil sa ulan, ang presyur ng punô-punông istadyum, at ang husay ng matatag na kalaban. Marami sa mga manlalaro ang nagmula sa maliliit na bayan at payak na tahanan; hinubog ng kanilang mga pinagdaanan ang koponang nag-uwi ng tropeo. Para sa milyun-milyong nanood, tila naging mahalagang pagbabago ang tagumpay para sa isports pambabae sa bansang masugid sa cricket.

Nagtala ang India ng 298 para sa 7 sa 50 over matapos papasukin sa bat. Umiskor si Shafali Verma ng 87 mula sa 78 bola matapos siyang ibalik sa koponan bilang pamalit sa nasugatan isang linggo bago nito, at nakipagtambal siya kay Smriti Mandhana para sa 104 run na pambungad na partnership. Naglaro si Deepti Sharma ng 58 run mula sa kaparehong dami ng bola, at kalaunan ay kumuha ng 5 wicket para sa 39 run; nagtapos siyang nangunguna sa torneo na may 22 wicket. Nagtapos sa 246 run sa loob ng 45.3 over ang habol ng South Africa. Umiskor ng 101 si kapitan Laura Wolvaardt at pinanatiling buhay ang paghabol hanggang sa ipahuli siya ni Sharma kay Harmanpreet Kaur sa ika-42 over. Dalawang mahalagang pangyayari sa field ang nagmula kay Amanjot Kaur: una, pina-run out niya si Tazmin Brits sa malinis na pagsalo at paghagis, at pagkatapos ay nasalo niya ang bola matapos itong magpalipat-lipat sa kamay niya sa deep midwicket. Maagang nagbigay ng presyur si Renuka Singh sa mahigpit na eight-over spell na nagbigay lamang ng 28 run. Umuungal ang halos 40,000 manonood sa DY Patil Stadium sa bawat wicket.

Naranasan ni Harmanpreet Kaur, kapitan ng India, ang mga kabiguan noon at ang mga taong puno ng inaasahan. Ikinuwento niya ang ginhawang dulot ng panalo at ang hangaring sundan ito ng iba pa.

Hinihintay namin ang sandaling ito, at dumating na ito. Ngayon, gusto naming maging palagian ito.

Sinabi ni Shafali Verma, na tinanghal na player of the match, na malinaw ang isip niya mula pa sa unang over habang sinisikap niyang itakda ang tono ng laro. Ikinuwento ni Deepti Sharma kung paano siya nanatiling kalmado sa ilalim ng presyur at pinasalamatan ang kanyang pamilya sa lakas na naging sandigan ng kanyang pagganap.

Paano Napanalunan ang Final

May malinaw na hangarin ang India sa pagsisimula ng innings. Matapos ang maikling pagkaantala dahil sa ulan at maingat na unang ilang over, napilitang mag-adjust sa haba ng mga tira ang mga seam bowler ng South Africa dahil sa maayos na timing ni Mandhana at malilinis na palo ni Verma. Nagtala ng isang siglong partnership ang dalawa sa pagbubukas ng batting, na nagbigay sa India ng matibay na pundasyon para sa malaking iskor sa final ng one day international (ODI). Nang ma-out si Mandhana, pinanatili ni Verma ang bilis ng iskor sa pamamagitan ng malilinis na drive at dalawang matatayog na six, bago sinikap nina Jemimah Rodrigues at Harmanpreet Kaur na patatagin ang gitnang bahagi ng innings. Pansamantalang bumagal ang pag-iskor nang ma-out si Kaur sa 20, ngunit may awtoridad na muling bumuo ng innings si Sharma. Dahil sa kanyang 58 run, eksaktong isang run kada bola, lumampas sa inaasahang iskor ang India at nag-iwan ng mabigat na target sa paghabol. Pinabilis ni Richa Ghosh ang pag-iskor sa mga huling over, at nagtapos ang India sa 298 para sa 7, ang ikalawang pinakamataas na iskor sa final ng Women’s World Cup.

Para maipagtanggol ang halos 300 run, kinailangan ng India na kontrolin ang laro sa bagong bola at magpakita ng sigla sa loob ng ring. Itinakda ni Renuka Singh ang tono sa pamamagitan ng mga tirang papaloob sa mga kanang kamay na batter at halos walang ipinagkaloob na run.

"Nasiyahan ako sa paglalaro ko sa bat at bola. Hindi kami naging kampante kahit kailan, pero nanatili kaming kalmado. Iniaalay ko ang tropeong ito sa mga magulang ko," sabi ni Deepti Sharma matapos kunin ang huling wicket at itala ang 5 para sa 39.

Dahil sa matalas na run out ni Amanjot Kaur, naalis si Tazmin Brits nang mukhang nakapuwesto na ang South Africa. Kalaunan, lampas na sa isang siglo ang iskor ni Wolvaardt at buhay pa rin ang paghabol nang mahinahon na saluhin ni Amanjot ang umiikot na bola sa deep midwicket. Dalawang beses itong lumipat-lipat sa kanyang kamay bago niya tuluyang nahawakan. Pagkatapos, dalawang wicket ang kinuha ni Sharma sa mga huling over upang tuluyang isara ang laban. Mula sa magandang iskor na 209 para sa 5, bumagsak ang South Africa sa kabuuang 246 at naubos ang mga batter nito, matapos nitong mapanatiling abot-kaya ang kinakailangang bilis ng pag-iskor sa pamamagitan ng mga partnership na pinangunahan ni Wolvaardt.

Ang Semifinal na Nagpabago sa Paniniwala

Bumilis ang pag-usad ng India tungo sa titulo sa semifinal laban sa Australia. Hindi pa natatalo ang defending champion at taglay nito ang reputasyong nagpahirap sa India sa mga knockout game noon. Buong tapang na hinarap ng India ang laban. Mahinahon ngunit matapang na umiskor si Rodrigues ng 127 na hindi siya na-out, at ipinakita sa tamang panahon na higit pa sa likas na galing ang kayang gawin ng batting group na ito. Mahigpit ang mga tira ng bowling attack sa mahahalagang sandali at nakontrol nito ang paghabol. Nagpatibay ang resultang iyon ng paniniwala at nagbago sa pananaw ng koponan sa mga posibleng makamit.

Kailangan pa rin ng India na magpakita ng katatagan matapos ang hindi pantay na group stage. Nagbigay ng momentum at iisang layunin ang panalo laban sa Australia. Pinasimple ang mga plano sa ensayo, nilinaw ang mga papel ng bawat manlalaro, at itinaas ang pamantayan sa fielding. Ikinuwento ng mga manlalaro na naging mas malinaw ang kanilang pag-iisip at natuto silang magtiwala sa kanilang mga kalakasan. Pagbalik ng koponan sa Navi Mumbai, matibay na ang kanilang paniniwala.

Maliliit na Bayan, Malalaking Pangarap na Humubog sa Isang Kampeon

Sa likod ng mga medalya at confetti ay ang mga sakripisyo ng pamilya at tahimik na katapangan. Marami sa mga manlalaro ang natutong maglaro ng cricket sa mga eskinita ng nayon o masisikip na eskinita sa lungsod, kadalasan gamit ang mga segunda-manong bat at bola. Hindi pinansin ng mga magulang ang mga bulong tungkol sa mga dapat o hindi dapat gawin ng mga babae. Naglaan ng oras ang mga coach at humanap ng paraan para maipagpatuloy ang ensayo. Pagpupugay rin sa mga kuwentong ito ang pagdiriwang matapos ang final.

Si Harmanpreet Kaur ng Moga

Lumaki si Kaur sa Moga, Punjab, sa pamilyang nagpapahalaga sa disiplina at pagsisikap. Naglaro ng club cricket ang kanyang ama na si Harmandar Singh Bhullar, nagtrabaho bilang clerk sa korte ng distrito, at nagbenta ng gatas mula sa mga kalabaw ng pamilya. Madalas ay hindi nila kayang bumili ng de-kalidad na kagamitan. Naalala ng una niyang coach ang mga ensayo gamit ang lumang bat at kung anumang bola ang makuha. Nagtataka ang mga kapitbahay kung bakit maglalaan ng maraming oras ang isang babae sa cricket. Hinayaan siya ng kanyang ama na maglaro at patuloy na naniwala sa kanya. Nang matiyak na ang pagkapanalo sa titulo, mabilis na hinanap ni Kaur ang kanyang ama sa mga upuan at tumalon sa mga bisig nito. Tila nagdugtong ang larawang iyon sa mga bukas na lugar sa Moga kung saan siya nagsimula at sa pandaigdigang entablado sa Navi Mumbai.

Si Amanjot Kaur at ang Bat na Inukit sa Bahay

Nagsimula ang landas ni Amanjot Kaur, isang all-rounder na mabilis mag-bowl, sa pagawaan ng karpinterya ng kanyang amang si Bhupinder Singh sa Punjab. Nang wala silang pambili ng bat, gumawa ang ama niya ng isa mula sa mga natirang kahoy. Hindi nawala ang mga tanong ng mga kapitbahay, pero nagpatuloy siya sa paggawa at nagpatuloy rin si Amanjot sa paglalaro. Naging mapagpasiya ang mga kamay niya sa final. Pinigil ng run out kay Brits ang maagang pag-usad ng South Africa. Kalaunan, sa sandaling nakasalalay ang laro, mahinahon niyang nasalo ang bola at umalingawngaw ang sigaw ng mga tao na tila nagpakawala ng kanilang pangamba. Sa unang laro niya para sa India noong Enero 2023, umiskor siya ng 41 na hindi siya na-out bilang pang-pitong batter at iniahon ang koponan mula sa 69 para sa 5. Mahinhin niyang ikinuwento noon ang mga sakripisyo ng kanyang ama. Dala ng sandali sa Navi Mumbai ang lahat ng iyon.

Si Radha Yadav at ang Eskinita sa Kandivali

Lumaki si Radha Yadav, isang left-arm spinner, sa isang maliit na tahanan sa itaas ng tindahan sa Kandivali, isang suburb ng Mumbai. Matapos niyang makuha ang una niyang kontrata sa BCCI sa edad na 19, tumulong siyang magbukas ng maliit na grocery ng pamilya na pinangalanang Radha Mini General Store. Ilang hakbang lang ito mula sa puwesto sa bangketa kung saan nagtitinda noon ng gatas at gulay ang kanyang amang si Omprakash Yadav. Masikip ang espasyo sa bahay, pero hindi ang mga pangarap. Isinuko ng nakatatandang kapatid niyang si Sonee, na naglaro rin ng cricket, ang laro upang makapagpatuloy si Radha. Matapos ang panalo, kumalat sa internet ang isang retrato ni Omprakash sa tabi ng head coach na si Amol Muzumdar habang umiikot ang koponan upang magpasalamat sa mga manonood; nakapatong sa ulo niya ang tropeo ng World Cup. Ipinakita ng iisang retrato ang mga taon ng pagsisikap, paniniwala, at pagmamalaki ng buong komunidad.

Si Renuka Singh Thakur at ang Akademya sa Kabundukan

Namatay ang ama ni Renuka Singh Thakur na si Kehar Singh Thakur nang tatlong taong gulang siya. Kumuha ng trabaho sa gobyerno ang kanyang ina na si Sunita upang buhayin ang pamilya. Natuto si Renuka ng cricket sa mga eskinita ng nayon, saka lumipat sa residential academy ng Himachal Pradesh Cricket Association sa Dharamshala, isa sa mga unang full-time training base para sa mga babaeng manlalaro ng India. Sinubok ang kanyang determinasyon ng pagkakalayo sa bahay, mga pinsala, at mga hamon ng fast bowling. Ipinaalala sa kanya ng mga coach ang mga sakripisyo ng kanyang ina at ang halaga ng pagtitiyaga. Sa final, nag-bowl siya ng walong over at nagbigay lamang ng 28 run. Tahimik at walang paligoy-ligoy ang spell na iyon, eksakto ang kinailangan ng India sa simula ng laro.

Ang Pag-angat ng Women’s Cricket sa India

Bumilis ang pagbabago matapos ang 2017. Dahil sa mga sentral na kontrata, nakapagtuon nang full-time sa cricket ang mga pambansang manlalaro. Pinalawak ng mas maayos na domestic structure at mas maraming torneo ang hanay ng mga talento. Nagdala ng bagong kita, mas malawak na pagkilala, at presyur na magpakitang-gilas ang pagsisimula ng Women’s Premier League, na sinuportahan ng malaking pribadong pamumuhunan na umabot sa halos 500 milyong dolyar para sa mga karapatan sa prangkisa at mga pakete sa pagsasahimpapawid. Bumuti ang mga pasilidad sa ensayo, mas malaki ang ipinuhunan ng mga akademya, at nagkaroon na rin sa wakas ng mga nakikitang huwaran ang mga batang babae sa paaralan.

Nagbago rin ang ekonomiya ng torneo. Umabot sa walong digit na halaga sa dolyar ang pondo ng premyo sa World Cup, antas na hindi naririnig ilang taon pa lang ang nakalipas, at nag-anunsiyo ang cricket board ng India ng malalaking bonus para sa mga kampeon. Ipinakita ng mga parangal sa pagpili ng pinakamahusay na manlalaro ang naging ambag ng koponan sa torneo. Napabilang sina Deepti Sharma, Mandhana, at Rodrigues sa Team of the Tournament. Nanguna si Wolvaardt sa talaan ng mga run na may 571. Pumangalawa si Mandhana na may 434. Nagtala si Alana King ng 7 wicket sa 18 run, ang pinakamahusay na bowling figures sa anumang Women’s World Cup. Nagtapos si Annabel Sutherland na may 17 wicket, at nag-ambag si Ashleigh Gardner sa bat at bola.

Buod ni Verma ang malinaw na pag-iisip na nagtulak sa batting ng India sa final at sa kanyang pagbabalik sa XI sa huling bahagi ng torneo.

Ipinadala ako ng Diyos para gumawa ng mabuti, at nakita iyon ngayon. Nakatuon lang ako sa pag-iskor ng mga run ngayon. Malinaw ang isip ko.

Ginamit ng mga manlalaro ang pagkakataong ito upang bigyang-pugay ang mga pamilya at coach na sumuporta sa kanila sa mga panahong salat sila sa tagumpay. Hayagan ding pinag-usapan ng koponan ang presyur, mga inaasahan, at ang mga bagong pamantayang nais nilang itakda.

Pera, Manonood at ang Ambag ng WPL

Naging makapangyarihang tagapagpasigla ang Women’s Premier League. Pinahalagahan ng mga may-ari ng prangkisa ang mga koponang pambabae, at naglaan ang mga katuwang sa pagsasahimpapawid ng mahahalagang oras ng pagpapalabas na nagpalaki sa bilang ng manonood. Dahil dito, tumaas ang sahod ng mga manlalaro, bumuti ang biyahe at matutuluyan, at naging karaniwan ang pagkakaroon ng propesyonal na support staff. Nakita ang resulta sa World Cup na ito. Tumaas ang pamantayan sa fielding. Mas matalas ang mga taktikang plano. Pinahusay ng kompetisyon para sa mga puwesto ang mga kasanayan.

Kapantay ng kahalagahan ng mga laban ang mga tagpo sa istadyum. Nagdala ng kulay at ingay sa mga domestic game ang mga grupo ng tagasuporta tulad ng "Bucket Hatters", at sinamahan din nila ang World Cup. Mahahabang pila ang nabuo sa labas ng mga pintuan para sa mga laban ng India. Nagpalabas ang mga TV network ng mga countdown habang lumalakas ang interes. Para sa mga batang babae na nanonood mula sa plasa ng nayon at bakuran ng paaralan, tila pahintulot ang mga tanawin at tunog na mangarap at sumubok.

Mga Hamong Nananatili

May mga batayang suliranin pa ring hinaharap ang mga tagapag-organisa. Dahil itinakda ang mga laro sa panahon ng tag-ulan, nagkaroon ng mga kanselasyon dahil sa ulan na nakaapekto sa mga laban ng mga koponang hindi India at sa mga kuwentong nakapalibot sa mga ito. Pinakamarami ang nanood sa mga laro ng India, ngunit nabawasan ang manonood sa iba pang laban na nangailangan din ng buhay na atmospera. Kailangang pagbutihin ang pagpaplano sa ilang lugar at kalendaryo sa susunod na torneo. Natututuhan ng isport kung paano magbuo ng isang ganap na torneo, hindi lamang sunod-sunod na malalaking araw na umiikot sa isang koponan.

Nananatili rin ang mga hadlang para sa kababaihan at mga batang babae sa labas ng larangan. Patuloy na pinagsisikapan ang pagkakaroon ng ligtas na lugar para sa ensayo, pantay na oras sa pitch, de-kalidad na coaching para sa mga manlalaro sa bawat pangkat ng edad, at representasyon sa paggawa ng mga desisyon. Makakatulong ang mas mahusay na promosyon ng mga laban na walang koponan ng India upang mapanatili ang interes sa buong torneo. Matapos marating ng pambansang koponan ang tugatog, wala pang panahong mas malaki ang pangangailangang tugunan ang mga kakulangang ito.

Reaksiyon ng Bansa at Opisyal na Pagkilala

Nagdiwang ang buong India matapos ang final. Nagpailaw ng mga paputok sa kalangitan ng mga lungsod at dumaloy ang mga parada sa mga komunidad. Bumuhos ang mga mensahe mula sa mga lider at atleta. Pinuri ni Pangulong Droupadi Murmu ang determinasyon ng koponan at sinabing magbibigay-lakas ang sandaling ito sa isports ng India.

Dahil sa makasaysayang sandaling ito, mas lalo pang aangat ang antas ng women’s cricket. Ipinagmamalaki ng India ang mga batang babaeng ito.

Tinawag ni Punong Ministro Narendra Modi na natatanging tagumpay ito at binigyang-diin ang disiplina at pagkakaisa ng koponan.

Isang kahanga-hangang tagumpay na magbibigay-inspirasyon sa mga susunod na kampeon na sumali sa isports. Namukod-tangi sa final ang mahusay na kasanayan at kumpiyansa. Nagpakita ang koponan ng pambihirang pagtutulungan at tibay ng loob sa buong torneo.

Tahimik na ikinatuwa ito ng mga dating manlalaro at coach na humubog sa mga naunang henerasyon. Para sa kanila, sa wakas ay napalitan ng sandaling maihahambing sa gintong pamantayan ang mga gabing nagpupuyat sa walang lamang mga upuan at ang mga payak na training camp; tila buong bansa ang nakibahagi rito.

Ang Pinakabuod

• Tinalo ng India ang South Africa nang 52 run sa Navi Mumbai upang unang magkampeon sa Women’s Cricket World Cup.
• Nagtala ang India ng 298 para sa 7, sa pangunguna ng 87 ni Shafali Verma at 58 ni Deepti Sharma. Naubos ang South Africa sa 246, habang umiskor si Laura Wolvaardt ng 101.
• Kumuha si Deepti Sharma ng 5 wicket para sa 39 run at nagtapos sa torneo na may 22 wicket. Tinanghal na player of the match si Shafali.
• Nakarating ang India sa final matapos talunin sa semifinal ang defending champion na Australia. Umiskor si Jemimah Rodrigues ng 127 na hindi siya na-out sa laban na iyon.
• Naging sandigan ng koponan ang mga kuwento mula sa maliliit na bayan, kabilang ang kay Harmanpreet Kaur ng Moga, ang unang bat na ginawa para kay Amanjot Kaur sa bahay, ang tindahan ng pamilya ni Radha Yadav sa Kandivali, at ang ensayo ni Renuka Singh Thakur sa akademya ng HPCA.
• Nasaksihan ng halos 40,000 tagahanga ang final sa DY Patil Stadium, at tumaas ang bilang ng mga manonood sa TV at digital platform sa buong torneo.
• Pinahusay ng Women’s Premier League at mga sentral na kontrata ang sahod, pasilidad, at pamantayan ng pagganap ng mga manlalaro ng India.
• Napabilang sina Deepti Sharma, Smriti Mandhana, at Jemimah Rodrigues sa Team of the Tournament. Nanguna si Wolvaardt sa talaan ng mga run na may 571.
• Pinuri ng mga lider ng India ang tagumpay at tinawag itong makasaysayang sandali para sa bansa at inspirasyon para sa mga susunod na atleta.
• Kailangang pagtuunan ang iskedyul at promosyon, kabilang ang pag-iwas sa panahon ng tag-ulan at pagpapalakas ng suporta sa mga laban na walang koponan ng India.