Mga Nakaligtas sa Bomba Atomika sa Timog Korea: Walong Dekada ng Pasakit, Katahimikan, at Pakikibaka para Kilalanin

Mga Nakalimutang Biktima: Mga Koreano sa Hiroshima at Nagasaki

Sa isang tahimik na umaga ng tag-init sa county ng Hapcheon, Timog Korea, idinaos ang isang taimtim na pagtitipon sa isang payak na dambana. Nagtipon ang matatandang lalaki at babae, ang ilan ay nakasandal sa mga tungkod at ang iba nama’y may hawak na panyo, upang parangalan ang mga yumao at alalahanin ang isang kasaysayang matagal na natabunan ng katahimikan. Ika-80 anibersaryo ito ng mga pambobomba atomika sa Hiroshima at Nagasaki—isang trahedyang madalas ikuwento sa pamamagitan ng pagdurusa ng mga Hapones, ngunit nag-iwan din ng malalim na sugat sa mga Koreano. Malaking bahagi ng mga biktima ay mga Koreano, ngunit sa loob ng maraming dekada ay nanatiling nasa laylayan ang kanilang mga kuwento.

Mga Nilalaman

1. Mga Nakalimutang Biktima: Mga Koreano sa Hiroshima at Nagasaki
2. Bakit Napakaraming Koreano sa Hiroshima at Nagasaki?
3. Makaligtas sa Bomba: Trauma, Stigma, at Katahimikan
4. Epekto sa mga Susunod na Salinlahi: Kalusugan at Paghihirap
5. Diskriminasyon at Pakikibaka para sa Pagkilala
6. Mga Alaalaang Pang-alaala, Gunita, at Pakikibaka Laban sa mga Sandatang Nuklear
7. Pananagutang Pandaigdig at Paghahanap ng Katarungan
8. Bakit Mahalaga ang Kanilang Kuwento Ngayon
9. Buod

Sa paggunita ng mundo sa malagim na anibersaryong ito, nagsasalita na ang mga nakaligtas sa bomba atomika sa Timog Korea at ang kanilang mga inapo, determinado silang huwag hayaang malimutan ang kanilang pasakit at kasaysayan. Patuloy ang kanilang pakikibaka para sa pagkilala, katarungan, at suporta, kahit kumakaunti na sila at napupunta na sa ibang usapin ang atensiyon ng mundo.

Bakit Napakaraming Koreano sa Hiroshima at Nagasaki?

Upang maunawaan kung bakit naroon ang mga Koreano sa Hiroshima at Nagasaki noong 1945, kailangang balikan ang pananakop ng Japan sa Tangway ng Korea mula 1910 hanggang 1945. Sa panahong ito, daan-daang libong Koreano ang dinala sa Japan—marami ang sapilitang pinagtrabaho, samantalang ang iba ay naghanap ng ikabubuhay sa ilalim ng malulupit na patakarang kolonyal. Nang ihulog ng Estados Unidos ang mga bomba atomika, tinatayang nasa 50,000 hanggang 140,000 Koreano ang naninirahan sa Hiroshima, at libo-libo pa sa Nagasaki. Karamihan ay nagtatrabaho sa mapanganib at mababang-uri ng mga trabaho sa mga pasilidad militar, pabrika, o proyektong pang-imprastraktura ng lungsod.

Nang bumagsak ang mga bomba—una sa Hiroshima noong Agosto 6, at sumunod sa Nagasaki noong Agosto 9—tinatayang 10 hanggang 20 porsiyento ng mga agad na nasawi ay mga Koreano. Marami ang namatay kaagad; ang iba naman ay nasawi sa mga sumunod na buwan dahil sa radiation sickness, mga paso, at dehydration. Lubha ang pinsala kaya kakaunti at hindi kumpleto ang mga tala. Lalo pa itong pinahirap ng patakarang kolonyal ng Japan na nagbawal sa paggamit ng mga pangalang Koreano, kaya mahirap tukuyin ang mga biktima at nakaligtas.

Makaligtas sa Bomba: Trauma, Stigma, at Katahimikan

Para sa mga nakaligtas, hindi nagtapos ang paghihirap nang bumagsak ang mga bomba. Malalim ang iniwang pisikal at sikolohikal na mga sugat. Ang mga nakaligtas, na tinatawag sa wikang Hapones na hibakusha, ay hindi lamang dumanas ng trauma ng mga pambobomba kundi hinarap din ang stigma na kaugnay ng kanilang karanasan. Sa Japan, itinuring na mamamayang pangalawa ang mga Koreano; madalas silang bigyan ng pinakamapanganib na trabaho at pagkaitan ng sapat na pangangalagang medikal. Pagkatapos ng mga pambobomba, marami sa kanila ang pinilit na maglinis ng mga bangkay at mag-alis ng mga radyaktibong guho, kaya lalo silang nalantad sa nakamamatay na radyasyon.

Nang matapos ang digmaan at mapalaya ang Korea mula sa pamamahala ng Japan, mga 23,000 nakaligtas na Koreano ang umuwi. Ngunit sa halip na makahanap ng kapanatagan, hinarap nila ang paghihinala at diskriminasyon. Kumalat ang mga sabi-sabing nakahahawa ang radiation sickness, at marami ang naniwalang nadungisan ang sinumang nagmula sa Japan. Itinago ng mga nakaligtas ang kanilang nakaraan dahil takot silang itakwil ng kanilang komunidad at maging ng sariling pamilya. Gaya ng naalala ni Ahn Won-sang, 83 taong gulang: "Itinago namin na mga biktima kami nang makabalik kami sa aming nayon. Kapag nalaman ng mga tao na nagpunta ka sa Japan, iniiwasan ka nila. Akala nila mahahawa sila sa simpleng paglapit sa mga nakaligtas sa bomba atomika."

Napakalalim ng katahimikan kaya maging ang mga malalapit na kamag-anak ay walang alam sa dinanas ng kanilang mga mahal sa buhay. Limang taong gulang si Bae Kyung-mi nang bumagsak ang bomba sa Hiroshima, ngunit hindi niya kailanman ikinuwento sa asawa o mga anak ang kanyang karanasan. Nalaman lamang ng kanyang mga anak na lalaki ang katotohanan makalipas ang ilang dekada, nang magparehistro siya sa isang espesyal na sentro para sa mga nakaligtas sa Hapcheon. Gayon na lamang kalaki ang takot sa stigma kaya palihim na tiniis ng maraming nakaligtas ang mga karamdamang may kaugnayan sa radyasyon at sumailalim sa mga operasyon at gamutan nang hindi ibinubunyag ang sanhi ng mga ito.

Epekto sa mga Susunod na Salinlahi: Kalusugan at Paghihirap

Hindi nagtapos sa unang salinlahi ang pamana ng mga pambobomba atomika. Ipinakikita ng mga pag-aaral na mas madaling dapuan ng sakit ang mga anak at apo ng mga nakaligtas—na tinatawag na ikalawa at ikatlong salinlahi—kabilang ang mas mataas na antas ng kanser, sakit sa puso, anemia, at depresyon. Maraming pamilya ang nag-ulat ng mga sakit at kapansanang taglay na mula kapanganakan, kaya nangangamba silang naipapasa sa mga susunod na salinlahi ang mga epekto ng pagkakalantad sa radyasyon.

Gayunman, masalimuot at magastos sa siyensiya ang pagpapatunay ng tuwirang kaugnayan ng mga problemang ito sa kalusugan at ng mga pambobomba. Nahirapan ang mga nakaligtas at ang kanilang mga inapo na makakuha ng opisyal na pagkilala at suporta. Ipinahayag ni Han Jeong-sun, isang nakaligtas sa ikalawang salinlahi na may avascular necrosis at may anak na ipinanganak na may cerebral palsy, ang kanyang pagkadismaya:

Patunay ang sakit ko at kapansanan ng anak ko, pero hindi kinikilala ang mga ito.

Nagsimula nang mangalap ng datos henetiko ang Ministri ng Kalusugan at Kapakanan ng Korea at pinag-iisipang palawakin ang depinisyon ng mga biktima upang maisama ang kanilang mga inapo kung mapatutunayang makabuluhan sa estadistika ang ebidensiya. Ngunit para sa maraming pamilya, huli nang dumating ang tulong o hindi talaga nila ito natanggap.

Sa kasalukuyan, pinaniniwalaang mga 1,600 nakaligtas mula sa Timog Korea ang nabubuhay pa, at 82 sa kanila ang naninirahan sa Sentro para sa mga Biktima ng Bomba Atomika sa Hapcheon. Itinatag noong 1996, naging sentro ito ng paggunita at adbokasiya, ngunit limitado pa rin ang mga mapagkukunan nito. Noong 2016, nagpasa ang Timog Korea ng isang espesyal na batas na nagbibigay sa mga nakaligtas ng maliit na buwanang ayuda—mga $72—ngunit hindi ito ipinagkakaloob sa kanilang mga anak o apo, na marami sa kanila ay patuloy na dumaranas ng mga kaugnay na problema sa kalusugan.

Diskriminasyon at Pakikibaka para sa Pagkilala

Patuloy na suliranin ang diskriminasyon laban sa mga Koreano na hibakusha, kapwa sa Japan at Korea. Sa Japan, madalas hindi isinasama ang mga nakaligtas sa mga programa ng tulong ng pamahalaan, na noong una ay para lamang sa mga naninirahan sa Japan. Hinarap ng mga Zainichi Korean (mga etnikong Koreano na naninirahan sa Japan) ang mga hadlang sa burukrasya at halos pinagkaitan ng mga benepisyong medikal. Maging sa loob ng mga grupong Hapones na nagtataguyod sa mga nakaligtas, naisasantabi ang mga Koreano, kaya napabubuksan ang mahihirap na tanong tungkol sa kolonyalismo at pambansang identidad.

Sa loob ng maraming dekada, kakaunti ang naging interes ng pamahalaan ng Korea sa sarili nitong mga biktima. Noong 2019 lamang inilabas ng Ministri ng Kalusugan at Kapakanan ang kauna-unahang ulat na naglalaman ng mga natuklasan tungkol sa mga nakaligtas na Koreano sa bomba atomika. Naging mahalaga ang papel ng mga organisasyong pangkomunidad at mga indibidwal na aktibista sa Japan at Korea sa pagbibigay ng tulong medikal at pagpapalaganap ng kaalaman. Dahil sa pananagutan niya sa kolonyal na nakaraan ng Japan, inimbitahan ng Hapones na doktor na si Kawamura Toratarō ang mga nakaligtas na Koreano sa kanyang ospital sa Hiroshima at siya mismo ang gumastos. Nag-organisa ang mga grupong laban sa armas nuklear ng mga misyong medikal sa Timog Korea at nagtayo ng mga klinika sa Hapcheon, kung saan ginamot nila ang libo-libong nakaligtas nang walang sapat na opisyal na suporta.

Nagbukas kalaunan ng daan para makatanggap ng tulong ang mga biktimang nasa ibang bansa ang mga tagumpay sa mga kasong isinampa sa Japan, bagaman madalas itong ituring na kawanggawa sa halip na kabayaran. Noong 2015, ginagarantiyahan ng pasya ng Korte Suprema ng Japan na maibabalik ang nagastos sa pagpapagamot ng mga hibakusha na nasa ibang bansa—huli na, ngunit mahalagang hakbang tungo sa katarungan. Gayunman, marami pa ring nakaligtas ang nakadarama na hindi pa rin nakakamit ang tunay na pagkilala—ang pagkilala sa kanilang pagdurusa at pormal na paghingi ng tawad.

Mga Alaalaang Pang-alaala, Gunita, at Pakikibaka Laban sa mga Sandatang Nuklear

Sa loob ng maraming dekada, pinagkaitan ng opisyal na alaalaang pang-alaala ang mga biktimang Koreano. Noong huling bahagi lamang ng dekada 1990 itinayo sa Hiroshima Peace Park ang isang cenotaph para sa mga biktimang Koreano. Sa Nagasaki naman, isang batong bantayog na inialay sa mga biktimang Koreano ang itinayo noong 2021 sa labas ng Museo ng Bomba Atomika ng lungsod. Hindi lamang mga sagisag ng paggunita ang mga alaalang ito kundi pati ng matagal na pakikibaka para sa pagkilala at dignidad.

Naging pagkakataon ang mga seremonyang panggunita sa Hapcheon at iba pang lugar para magbahagi ng mga kuwento ang mga nakaligtas at kanilang pamilya at manawagan ng katarungan. Sa ika-80 anibersaryo, mga 400 katao—kabilang ang mga nakaligtas, pamilyang naulila, at mga opisyal ng pamahalaan mula sa Japan at Timog Korea—ang dumalo sa isang seremonya sa Hapcheon. Nag-alay ng mga bulaklak at nagsagawa ng mga tradisyonal na ritwal sa harap ng bulwagang kinalalagyan ng mga tapyas-pang-alaala ng mga yumaong nakaligtas. Mapait at matamis ang ganitong mga pagtitipon para sa marami: pagkakataon itong magluksa, ngunit paalala rin ng napakaraming usaping hindi pa nareresolba.

Naging malalakas ding kritiko ng mga sandatang nuklear ang mga nakaligtas at aktibista. Batay sa sarili nilang karanasan, binabalaan nila ang mundo tungkol sa mga panganib ng digmaang nuklear. Nanawagan si Sim Jin-Tae, na nalantad sa radyasyon sa Hiroshima noong bata pa siya, na manguna ang mga nakaligtas sa pagsisikap na buwagin ang mga sandatang nuklear, hindi lamang sa Hilagang Korea kundi sa buong mundo. Binigyang-diin naman ng aktibistang pangkapayapaan na si Junko Ichiba na "walang kabuluhan ang kapayapaang walang paghingi ng tawad," at itinuro niyang hindi pa rin humihingi ng tawad ang mga opisyal ng Japan sa naging pagtrato ng kanilang bansa sa mga Koreano bago at noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.

Pananagutang Pandaigdig at Paghahanap ng Katarungan

Pinagtatalunan pa rin ang usapin ng pananagutan sa pagdurusa ng mga Koreanong hibakusha. Ikinalungkot ng mga nakaligtas gaya ni Shim Jin-tae na "walang umaako ng pananagutan—hindi ang bansang naghulog ng bomba, ni ang bansang nabigong protektahan sila." Hindi kailanman humingi ng tawad ang Estados Unidos sa mga pambobomba, at madalas namang maliitin o balewalain ng Japan ang karanasan ng mga Koreano. Maging sa loob ng Korea, nagpupumilit ang mga nakaligtas na mapakinggan.

Nagmula sa mga di-inaasahang panig ang ilang hakbang tungo sa pagkakasundo. Sa isang makasagisag na pagkilos, naglakbay patungong Hiroshima ang mga miyembro ng Sahtu Dene, isang katutubong pamayanan sa Canada na nakatulong ang pagmimina ng uranium upang magawa ang mga bomba, upang humingi ng tawad sa mga Koreanong hibakusha. Malaki ang pagkakaiba ng ganitong mga pagpapakita ng pakikiisa sa katahimikan o kawalang-malasakit ng mga pamahalaan.

Samantala, patuloy na nagsusulong ng katarungan ang mga nakaligtas at mga nagtataguyod sa kanila. Nanawagan sila ng mas masaklaw na mga pagsusuri sa tunay na kalagayan ng mga nakaligtas, pinalawak na suporta para sa mga inapo, at pag-iingat sa mga ebidensiya at salaysay para sa mga susunod na salinlahi. Gaya ng sinabi ni Heo Jeong-gu, direktor ng dibisyon ng suporta ng Red Cross: "Kailangang tugunan ang mga usaping ito habang nabubuhay pa ang mga nakaligtas, at kailangang tipunin ang mga ebidensiya at salaysay para sa mga susunod na salinlahi."

Bakit Mahalaga ang Kanilang Kuwento Ngayon

Hindi lamang kuwento ng pagdurusa noong nakaraan ang kasaysayan ng mga nakaligtas sa bomba atomika sa Timog Korea. Buhay itong kasaysayan na patuloy na humuhubog sa buhay ng libo-libo at may mahahalagang aral para sa kasalukuyan. Habang tumitindi ang mga tensiyong nuklear sa Silangang Asya at sa buong mundo, lalong nagiging mahalaga ang mga tinig ng mga hibakusha—mga nakasaksi mismo sa mga kakila-kilabot na bunga ng digmaang nuklear.

Ngunit habang tumatanda ang mga nakaligtas at kumakaunti ang kanilang bilang, tunay ang panganib na malimot ang kanilang mga kuwento. Marami ang nangangambang mauulit ng mundo ang mga pagkakamali kung malilimutan ang kanilang mga karanasan. Gaya ng sinabi ng isang nakaligtas: "Mas mahalaga ang pag-alala kaysa kabayaran, at kung malilimutan ang kuwento, maaari itong maulit."

Buod

• Binubuo ng mga Koreano ang 10–20% ng mga biktima ng mga pambobomba atomika sa Hiroshima at Nagasaki; marami sa kanila ang sapilitang pinagtrabaho sa ilalim ng kolonyal na pamamahala ng Japan.
• Dumanas ang mga nakaligtas ng matinding trauma, mga problemang pangkalusugan, at panghabambuhay na stigma, kapwa sa Japan at pagkauwi nila sa Korea.
• Kabilang sa mga epekto sa mga sumunod na salinlahi ang mas mataas na antas ng pagkakasakit ng mga inapo, ngunit limitado pa rin ang opisyal na pagkilala at suporta.
• Pinalawak ng aktibismo sa mga komunidad at mga tagumpay sa mga kaso ang pagkakataong makakuha ng pangangalagang medikal, ngunit marami pa ring nakaligtas ang naghahangad ng pormal na pagkilala at paghingi ng tawad.
• Nakatulong ang mga alaalaang pang-alaala at seremonyang panggunita sa Korea at Japan na palawakin ang kaalaman tungkol sa kanila, ngunit patuloy pa ring nakikibaka ang mga nakaligtas para sa katarungan at laban sa mga sandatang nuklear.
• Nagsisilbing babala ang kanilang mga kuwento tungkol sa mga panganib ng digmaang nuklear at sa kahalagahan ng pag-alala sa mga kasaysayang naisasantabi.