Natigil ang Industriya ng Plastik ng Indonesia Matapos Putulin ng Pagkakablockade sa Hormuz ang Suplay ng Hilaw na Materyales

Pumalyang Di-nakikitang Salalayan ng Makabagong Buhay

Nagsisimula ang bawat lalagyan ng pagkain, hiringgilyang medikal, at kaha ng smartphone bilang agos ng mga hydrocarbon na dumadaloy sa Strait of Hormuz. Kapag naputol ang agos na ito, nagsisimulang mawalan ng hininga ang makabagong ekonomiya. Nasa alanganin ngayon ang sektor ng pagmamanupaktura ng plastik sa Indonesia, na nagsusuplay ng pambalot para sa ikaapat na bansang may pinakamalaking populasyon sa mundo, dahil sinasakal ng digmaan ng Iran at Israel ang pangunahing daluyan ng pandaigdigang kalakalan ng mga produktong petrochemical. Ginawang pang-industriyang pang-ipit ng pagkaantala ang isang estratehikong kipot, at ramdam ang mga epekto mula sa mga pagawaan hanggang sa mga pasilyo ng grocery sa buong kapuluan.

Naglahad ngayong linggo si Fajar Budiono, kalihim-heneral ng Indonesian Olefin, Aromatic and Plastic Industry Association (Inaplas), ng mabigat na pagtatasa. Nagmumula sa Gitnang Silangan ang humigit-kumulang 70% ng mga hilaw na materyales na petrochemical ng Indonesia, isang pagdepende na mula sa bentaheng pangnegosyo ay naging banta sa mismong pag-iral ng industriya. "Hindi na makukuha ang mga hilaw na materyales. Tumataas ang mga presyo, at napakalaki na ngayon ng agwat sa pagitan ng pinakamababa at pinakamataas na presyo," paliwanag niya. Ang Strait of Hormuz, na karaniwang dinaraanan ng ikalimang bahagi ng pandaigdigang pagluluwas ng langis at mga produktong petrochemical, ay naging sonang hindi madaanan ng mga barko. Nakakulong sa likod ng banta ng mga misil at pag-atakeng militar ang naphtha at natural gas na nagkakahalaga ng bilyun-bilyong dolyar.

Payak ngunit mapaminsala ang kimika ng krisis. Umaasa ang produksiyon ng plastik sa naphtha, isang pinong produktong petrolyo na dinidistila upang maging mga monomer gaya ng ethylene at propylene, na saka pinagdudugtong bilang polyethylene at polypropylene na pambalot sa ating mga produktong pangkonsumo. Kapag huminto ang daloy ng krudo, bumabagal ang produksiyon ng naphtha. Kapag bumagal ang naphtha, natitigil ang buong sunod-sunod na proseso ng paggawa ng plastik sa mga susunod na yugto. Mula sa humigit-kumulang $57 kada bariles noong unang bahagi ng Enero, pumalo sa halos $130 ang pandaigdigang presyo ng naphtha sa kasalukuyan. Hindi kayang sagutin ng mga tagagawa ang ganitong pagtaas nang hindi ipinapasa ang gastos sa mga mamimili o tuluyang nagsasara.

Hindi maaaring sumapit sa mas masamang panahon ang krisis para sa industriya ng Indonesia. Nagsisikap pa lamang makabangon ang mga tagagawa matapos ang pandemya nang sumiklab ang labanan noong huling bahagi ng Pebrero. Ngayong ikalawang buwan na ng digmaan at halos isara na ang Strait of Hormuz dahil sa mga banta ng Iran laban sa mga barkong pangkargamento, nahaharap ang bansa sa pagkabigla sa suplay na inihahambing ng mga beterano sa industriya sa mga embargo sa langis noong dekada 1970. Ngunit di-gaya noon, nakabatay ang makabagong pagmamanupaktura sa napakaliit na imbentaryo at sistemang just-in-time sa paghahatid, na walang inilalaang reserba para sa mga pagkagambalang dulot ng tensiyong geopolitikal.

Tumatahimik ang mga Pagawaan sa Buong Kapuluan

Malubha ang agarang epekto sa industriya ng Indonesia. Kabilang ang PT Chandra Asri Pacific, isa sa pinakamalalaking prodyuser ng petrochemical sa bansa, sa dumaraming kumpanyang Asyano na napilitang magdeklara ng force majeure o lubhang magbawas ng produksiyon. Nagbawas ng operasyon o tuluyang nagsara ang ilang planta dahil limitado ang suplay ng mga hilaw na sangkap mula sa Gitnang Silangan. Iniulat ng mga tagagawa na lalo silang nag-aatubiling tumanggap ng mga bagong order dahil hindi nila matitiyak ang iskedyul ng paghahatid habang nagbabago kada oras ang pagkakaroon ng mga hilaw na materyales. Naparalisa ng kawalang-katiyakan ang pagpapasya sa buong sektor, dahil ayaw mangako ng mga ehekutibo sa mga kontratang maaaring hindi nila matupad.

Hindi lamang sa mga pagawaan nararanasan ang pagkaparalisang ito. Iniulat ng Inaplas na inuuna na ng mga tagasuplay gaya ng China, na tradisyonal na alternatibong mapagkukunan ng mga tagagawa sa Asya, ang pangangailangan sa loob ng bansa at nililimitahan ang pagluluwas. "Maging sa China, nakatuon sila sa mga pangangailangan sa loob ng bansa. Kaya talagang limitado ang suplay," sabi ni Fajar. Dahil dito, naiipit ang mga tagagawa sa Indonesia sa pagitan ng saradong kipot sa kanluran at ng pamilihan sa silangan na lalong nagpoproteksiyon sa sarili. Pinalalala pa ito ng kakapusan sa mga alternatibong tagasuplay sa iba pang bahagi ng Asya, na nagpasiklab ng paligsahan sa rehiyon para sa paubos na imbentaryo ng mga resin at hilaw na sangkap para sa plastik.

Lalo pang pinabigat ng mga pamilihan ng salapi ang mga suliraning ito. Bumagsak ngayong buwan ang Indonesian rupiah sa pinakamababang antas nito laban sa dolyar, kaya lalo pang nagmahal ang mga inaangkat na hilaw na materyales para sa mga lokal na tagagawang kailangang magbayad sa dayuhang salapi. Nabigo ang mga interbensiyon ng bangko sentral na pigilan ang pagbagsak, kaya dobleng gipit ang mga prodyuser ng plastik: kapos na nga sa suplay, humihina pa ang kanilang kakayahang bumili. Para sa industriyang manipis na ang tubo, nagbabanta ang pinagsamang kakapusan sa mga sangkap at paghina ng salapi na magdulot ng malawakang pagkabangkarote kung magpapatuloy ang krisis lampas sa susunod na sangkapat ng taon.

Kumakalat ang Krisis sa Rehiyon

Hindi nag-iisa ang Indonesia sa suliraning ito. Kumalat na sa buong Timog-Silangang Asya ang kakapusan sa plastik, at nagbabanta sa mga supply chain para sa pambalot ng pagkain, mga suplay na medikal, at mga produktong pangkonsumo sa paraang tuwirang nakaaapekto sa pang-araw-araw na buhay. Sa Singapore, binawasan ng The Polyolefin Co ang produksiyon habang iniulat naman ng mga tagapamahagi ng kagamitang medikal na nagtataas na ng presyo nang humigit-kumulang 15% ang ilang tagagawa. Nagbabala silang maaaring umabot sa 50% ang pagtaas kung magpapatuloy ang labanan. Pareho ring nahaharap sa mga limitasyon ang Rayong Olefins ng Thailand sa sentrong industriyal ng lalawigan ng Rayong, kung saan umaabot sa kalahati ng mga gastusin sa mabibigat na industriya, kabilang ang petrochemical, ang tumataas na halaga ng enerhiya.

Lalo nang bulnerable ang sektor ng kalusugan sa buong rehiyon. Mahalagang sangkap sa mga hiringgilya, catheter, supot para sa suwero, at personal protective equipment ang mga plastik na gawa sa naphtha. Tinitiyak man ng Ministry of Health ng Singapore na sapat pa ang kasalukuyang imbentaryo, nagdulot ng pagbili dahil sa pangamba sa nauubos na reserba ang nakikitang banta sa mga tagapagbigay ng serbisyong pangkalusugan mula Jakarta hanggang Maynila. Sa South Korea at Taiwan, nagmamadali nang mag-imbak ng mga supot na plastik ang mga mamimili. Nililimitahan ng mga tindahan ang bibilhin ng bawat tao at iniuulat ang pagkaubos ng mga paninda habang kumakalat ang pagkaunawang malapit nang magkulang o maging napakamahal ng mga pambalot.

Isa pang sanhi ng krisis na tuwirang kaugnay ng kakapusan sa plastik ang seguridad sa pagkain. Pinag-iisipan ng mga prodyuser ng polyethylene, ang pinakakaraniwang plastik na ginagamit sa pambalot ng pagkain, ang pagtataas ng presyo sa kontrata nang hanggang 10 sentimo ng dolyar kada libra para sa Marso at karagdagang 10 sentimo sa Abril. Sa Vietnam, lumampas sa $1,500 kada metriko tonelada ang presyo ng polyethylene, ang pinakamataas mula noong pandemya ng COVID-19. Hindi maiiwasang umabot ang mga pagtaas na ito sa mga pasilyo ng grocery dahil ipinapasa ng mga tagagawa sa mga mamimili ang dagdag-gastos sa pambalot, sa panahong nahihirapan na sila sa pagtaas ng presyo. Ayon sa Indonesian Packaging Federation, pinag-aaralan ng mga lokal na tagagawa ang paggamit ng mga alternatibong materyales gaya ng polyester film at pambalot na gawa sa papel. Ngunit mangangailangan ang mga pamalit na ito ng muling pagdidisenyo at pag-apruba ng mga regulator, na hindi matatapos sa magdamag.

Inobasyon sa Gitna ng Kagipitan at mga Pagbabagong Estratehiko

Sa harap ng mga limitasyon sa suplay na walang senyales ng paghupa, pinabibilis ng mga kompanya sa Indonesia ang pagsisikap na makaalpas sa pagdepende sa pamamagitan ng inobasyon. Kabilang sa mga hakbang ang higit na paggamit ng mga nire-recycle na materyales, pag-aaral sa mga pamalit na plastik na mula sa biyolohikal na sangkap sa halip na petrolyo, at lubusang muling pagdidisenyo ng mga produkto upang mabawasan ang paggamit ng hilaw na materyales. "Sa puntong ito, inobasyon na lamang ang tanging daan pasulong habang hinihintay nating bumalik sa normal ang kalagayan ng pandaigdigang suplay," sabi ni Fajar. Gayunman, sa kasalukuyan, hindi kayang tapatan ng mga alternatibong mula sa biyolohikal na sangkap ang katangian at gastos ng mga hilaw na sangkap na petrochemical sa malawakang produksiyon, lalo na para sa mga produktong medikal at ligtas gamitin sa pagkain.

Hinimok ni Fajar ang pamahalaan ng Indonesia na pabilisin ang pagpapaunlad ng mga industriyang gumagamit ng alternatibong hilaw na sangkap. Partikular niyang binigyang-diin ang potensiyal ng pagpoproseso sa mga susunod na yugto ng karbon at paggamit ng krudo ng palm oil (CPO) upang mabawasan ang pagdepende sa mga sangkap na mula sa langis. Kaayon ito ng mas malawak na mga kalakaran sa rehiyon. Pansamantalang bumabaling sa karbon ang mga pamahalaan sa buong Asya dahil sinasakal ng krisis ang suplay ng natural gas, na sumisira sa mga pangakong pangklima na pinaghirapan nang maraming taon. Muling pinagana ng Thailand ang mga planta ng karbon na ipinasara noong nakaraang taon. Inalis ng South Korea ang mga limitasyon sa pagpapatakbo ng mga planta ng karbon. Inalis naman ng Japan ang mga restriksiyon sa mas matatandang planta ng karbon. Isinasaalang-alang din ng Indonesia ang pagpaparami ng produksiyon ng karbon at pagpapataw ng buwis sa mga di-inaasahang malaking tubo mula sa pagluluwas upang matiyak ang suplay sa loob ng bansa.

Inilantad ng krisis ang matitinding pagkakaiba sa mga estratehiya ng mga bansa upang mapatatag ang kanilang suplay. Habang nahihirapan ang Indonesia sa pagdepende sa iisang pinagmumulan, higit na pinatatag ng China ang suplay nito sa pamamagitan ng sari-saring pinagkukunan ng hilaw na materyales, kabilang ang karbon, natural gas, biomass, at langis. Dahil dito, mas nakakayanan ng industriya ng China ang mga biglaang pagkagambala sa pandaigdigang suplay. "Kahit kailangan nilang tugunan ang pangangailangan sa loob ng bansa, kaya pa rin nilang magpatuloy dahil kumpleto ang kanilang mga hilaw na materyales," sabi ni Fajar. Tinatayang 1.4 bilyong bariles ng krudo ang estratehikong reserba ng China, na nagsisilbing malaking panangga sa biglaang pagtaas ng presyo. Ginamit din ng bansa ang ugnayan nito sa Iran. Iniulat na pinahintulutan ng Iran na dumaan sa Strait of Hormuz ang mga barkong Tsino habang hinaharangan ang iba pang sasakyang-dagat. Patuloy rin ang pag-aangkat ng China ng natural gas mula sa Russia sa pamamagitan ng mga pipeline sa lupa.

Pandaigdigang Epekto at mga Pang-emerhensiyang Hakbang

Kumakalat sa pandaigdigang mga supply chain ang kakapusan sa mga produktong petrochemical sa mga paraang hindi inaasahan. Itinigil ng Qatar, na nagsusuplay ng humigit-kumulang sangkatlo ng helium sa mundo na mahalaga sa paggawa ng semiconductor, ang produksiyon sa pasilidad nitong Ras Laffan matapos ang hinihinalang pag-atake ng Iran. Nakahahadlang ito sa produksiyon ng chip sa mga pandaigdigang supply chain, lalo na sa malalaking industriya ng semiconductor sa Taiwan, South Korea, at Japan. Mula agrikultura hanggang elektronika, apektado ang lahat. Dumaraan sa Strait of Hormuz ang humigit-kumulang sangkatlo ng pandaigdigang kalakalan ng patabang isinasakay sa mga barko. Lalo nang nanganganib ang produksiyon ng trigo dahil nagiging mas kakaunti at mas mahal ang nitrogen fertilizer, na posibleng makaapekto sa mga anihan sa 2027 sa malalaking bansang tagaluwas.

Nagpapatupad ang mga pamahalaan sa Asya ng mga pang-emerhensiyang hakbang na hindi nakita sa loob ng ilang dekada. Nagdeklara ang Pilipinas ng pambansang emerhensiya sa enerhiya at nagsimulang mag-angkat ng krudo mula Russia sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon. Ipinatupad ng South Korea ang unang limitasyon nito sa presyo ng gasolina sa halos tatlong dekada at naglunsad ng malawakang programang pampatatag ng pamilihan. Ipinakilala ng Thailand ang apat na araw na linggo ng trabaho para sa mga kawani ng pamahalaan at nilimitahan ang presyo ng diesel. Isinasaalang-alang ng pamahalaan ng Indonesia ang pagtataas ng subsidiya sa gasolina upang saluhin ang dagok sa enerhiya, bagaman lalo nitong pinabibigat ang pambansang badyet. Nangako si Pangulong Prabowo Subianto na sa kalaunan ay lilipat sa kuryente ang lahat ng sasakyan sa Indonesia. Makababawas sa pagdepende sa langis ang pangmatagalang pagbabagong ito, ngunit wala itong agarang maitutulong sa mga tagagawa ng plastik na nahaharap ngayon sa mga bakanteng bodega.

Nagbabala ang mga ekonomista sa enerhiya na mas malubha ang kasalukuyang pagkagambala kaysa sa mga pagkabigla sa supply chain noong pandemya ng COVID-19, dahil sa pisikal na pagkawala ng mga produkto at banta sa imprastraktura. "Nagdudulot ang labanang ito ng mga pisikal na pagkagambala sa suplay. Pansamantala man, kumakalat sa pandaigdigang mga supply chain ang tumataas na gastos sa seguro at ang lumalaking panganib na inaakala ng mga tao," sabi ni Heron Lim, lektor sa ekonomiya sa ESSEC Business School. "Ang mga barkong pangkargamentong nakadaong sa labas ng Hormuz ngayon ay may dalang mga produkto at enerhiyang hindi makararating sa paroroonan ng mga ito sa loob ng dalawa hanggang apat na linggo, kaya may nahuhuling ngunit matinding epekto." Para sa mga tagagawa ng plastik sa Indonesia, nangangahulugan ang pagkaantalang ito na maaaring hindi pa nararanasan ang pinakamalalang kakapusan, kahit matapos na ngayon ang digmaan.

Buod

• Matinding kakapusan ang kinakaharap ng sektor ng plastik sa Indonesia dahil nakakulong sa likod ng baradong Strait of Hormuz ang 70% ng mga hilaw na materyales na petrochemical nito mula sa Gitnang Silangan
• Higit 120% na ang itinaas ng presyo ng naphtha mula Enero, kaya napilitang magbawas ng produksiyon o magdeklara ng force majeure ang mga tagagawa gaya ng PT Chandra Asri Pacific
• Inuuna ng mga alternatibong tagasuplay, kabilang ang China, ang mga pamilihan sa loob ng kanilang mga bansa, kaya kakaunti ang agarang mapagkukunan ng mga tagagawa sa Indonesia
• Kumakalat ang krisis sa buong Timog-Silangang Asya at naaapektuhan ang mga suplay na medikal, pambalot ng pagkain, at mga produktong pangkonsumo; posibleng tumaas nang 15% hanggang 50% ang mga presyo
• Nanawagan ang mga lider ng industriya na pabilisin ang pagpapaunlad ng mga hilaw na sangkap mula sa pagpoproseso ng karbon at palm oil upang mabawasan ang pangmatagalang pagdepende sa langis
• Nagpapatupad ang mga pamahalaan sa rehiyon ng mga pang-emerhensiyang hakbang, kabilang ang subsidiya sa gasolina, mga kautusang magtrabaho mula sa bahay, at pag-aangkat mula sa mga bansang pinaparusahan gaya ng Russia
• Lalo pang nagpapataas sa gastos sa pag-aangkat ng mga hilaw na materyales na binabayaran sa dolyar ang paghina ng salapi sa Indonesia at iba pang lugar
• Itinatampok ng pagkagambala ang mga estratehikong kahinaan ng mga supply chain na just-in-time, na inoptimize para makatipid sa gastos sa halip na mapatatag ang suplay