Bakit dumarami ang kabataang Hapones na ayaw magkaanak: Mga puwersang pang-ekonomiya, panlipunan at pangkultura sa likod ng pambansang krisis

Mga kabataang Hapones at ang paghina ng hangaring magkaanak

Ang Japan, na dating kilala sa paglobo ng populasyon matapos ang digmaan at sa mataong mga lungsod, ay nahaharap ngayon sa isang krisis demograpiko na muling humuhubog sa lipunan nito. Ipinakikita ng mga kamakailang sarbey ang kapansin-pansing kalakaran: mas kaunting kabataang Hapones ang nagnanais magkaanak, at patuloy na bumababa ang bilang taon-taon. Hindi lamang ito personal na pasya kundi repleksiyon din ng malalalim na pagbabagong pang-ekonomiya, panlipunan at pangkultura na may malawak na epekto sa kinabukasan ng bansa.

Noong Abril 2025, natuklasan sa sarbey ng kumpanyang nagbibigay ng serbisyong panghuman resource na Mynavi na halos 40% lamang ng mga Hapones na nasa edad 20 ang nagsabing nais nilang magkaanak. Ikalawang magkasunod na taon na itong bumaba, at mahigit 8 puntos-porsiyento na ang ibinagsak ng hangaring maging magulang mula noong 2023. Mas mababa pa ang bilang sa mga walang asawang respondent na nasa edad 30: 30.8%. Masalimuot at magkakaugnay ang mga dahilan sa likod ng kalakarang ito, at sumasaklaw sa kawalang-katiyakan sa ekonomiya, nagbabagong mga papel ng kasarian at nag-iibang pananaw sa pag-aasawa.

Kawalang-katiyakan sa ekonomiya: Mataas na gastos sa pagpapalaki ng mga anak

Isa sa pinakamahahalagang salik na naglalayo sa mga kabataang Hapones sa pagiging magulang ang kawalang-katiyakan sa ekonomiya. Mataas ang gastos sa pagpapalaki ng mga anak sa Japan, lalo na sa mga sentrong urbano kung saan napakabigat ng gastusin sa pabahay, edukasyon at pangangalaga ng bata. Sa sarbey ng Mynavi, 41.1% ng mga respondent na nasa edad 20 ang nagsabing pangunahing dahilan ng hindi nila pagnanais magkaanak ang gastos sa pagpapalaki sa mga ito. Ipinahayag naman ng 40.7% na wala silang tiwala sa kakayahan nilang magpalaki ng anak, na kadalasang iniuugnay sa mga alalahaning pinansiyal.

Sinusuportahan ng iba pang pananaliksik ang mga natuklasang ito. Sa isang pambansang sarbey na pinangunahan ni Suetomi Kaori ng Nihon University, napag-alamang 52% ng mga kabataang Hapones na edad 15 hanggang 39 ang ayaw magkaanak. Marami ang nag-ulat ng mga suliraning pang-ekonomiya, gaya ng kawalan ng kakayahang tustusan ang paglalakbay, mga gawaing panlipunan o maging ang mga pangunahing pangangailangan tulad ng pagkain. Mahigit 60% ng mga ayaw magkaanak ay may taunang kita na mas mababa sa 2.99 milyong yen (humigit-kumulang $20,000), na nagpapakita ng tuwirang ugnayan ng katatagang pinansiyal at pagpaplano ng pamilya.

Kabilang sa mga hakbang ng pamahalaan upang tugunan ang mga isyung ito ang pagpapataas ng gastusin para sa pangangalaga ng bata at pag-aalis ng limitasyon sa kita para sa mga benepisyo sa bata. Gayunman, nananatiling laganap ang pag-aalinlangan. Gaya ng binanggit ng Foreign Policy, marami sa Japan ang nagdududa na kayang baligtarin ng mga insentibong pinansiyal lamang ang kalakaran, dahil sa mas malalalim na suliraning estruktural tulad ng hindi pagtaas ng sahod, mataas na gastusin sa pamumuhay at nagpapatuloy na hindi pagkakapantay-pantay ng kasarian.

Nagbabagong pananaw sa pag-aasawa at pamilya

Magkaugnay ang pag-aasawa at panganganak sa Japan, kung saan bihira pa rin ang mga ipinanganganak sa labas ng kasal kumpara sa mga bansa sa Kanluran. Gayunman, mabilis na nagbabago ang pananaw ng mga kabataan sa pag-aasawa mismo. Natuklasan din sa kaparehong sarbey ng Mynavi na 48% lamang ng mga nasa edad 20 at 38.9% ng mga nasa edad 30 ang naniniwalang personal na mahalaga sa kanila ang pag-aasawa. Mahigit 10 puntos-porsiyento itong ibinaba mula noong 2022.

Ayon sa sarbey noong 2021 ng National Institute of Population and Social Security ng Japan, rekord na 17.3% ng mga lalaki at 14.6% ng mga babaeng edad 18 hanggang 34 ang nagsabing wala silang balak mag-asawa kailanman. Malaki ang itinaas nito mula noong unang bahagi ng dekada 1980, nang 2.3% lamang ng mga lalaki at 4.1% ng mga babae ang ganito ang pananaw. Nagbabala ang mga eksperto na lalo pang pahihirapan ng kalakarang ito ang mga pagsisikap na tugunan ang mababang antas ng kapanganakan sa bansa.

Ilang salik ang nakaaambag sa pagbabagong ito:

• Hangaring maging malaya: Maraming kabataang babae ang gustong tamasahin ang kalayaang dulot ng pagiging walang asawa at pagkakaroon ng karera, samantalang binabanggit naman ng mga lalaki ang mga alalahanin tungkol sa seguridad sa trabaho at kakayahang bumuhay ng pamilya.
• Balanseng trabaho at buhay: Dahil sa kilalang mahahabang oras ng trabaho at mapanghamong kultura ng mga korporasyon sa Japan, kaunti na lamang ang panahong natitira para makipag-date, mag-asawa o magpalaki ng anak.
• Mga papel ng kasarian: Marami ang napipigilang mag-asawa at maging ina dahil sa tradisyonal na inaasahang dapat pangunahing tagapag-alaga ng pamilya ang mga babae, lalo na ngayong mas marami sa kanila ang nagtatapos ng mataas na edukasyon at naghahangad ng karera.

Gaya ng paliwanag ni Shigeki Matsuda, sosyologo sa Chukyo University, "Kung patuloy na dadami ang mga taong ayaw mag-asawa, mapipilitan ang pamahalaan na suriin muli ang mga patakaran nito, at maaari itong magdulot ng lalo pang pagbaba ng antas ng pertilidad."

Sikolohikal na aspekto: Pag-asa, optimismo at suportang panlipunan

Bukod sa ekonomiya at mga pamantayang panlipunan, mayroon ding sikolohikal na aspekto ang krisis demograpiko ng Japan. Itinatampok sa maraming pag-aaral ang laganap na pagkadismaya at kawalan ng pag-asa ng mga kabataang Hapones. Sa sarbey ng Nippon Foundation noong 2024 sa mga 18 taong gulang, 15% lamang ang naniniwalang bubuti ang kinabukasan ng kanilang bansa, at 60% lamang ang may mga pangarap para sa sarili nilang kinabukasan. Pareho itong pinakamababang bilang sa anim na bansang sinarbey, kabilang ang Estados Unidos, United Kingdom, China, South Korea at India.

Iniulat din ng mga kabataang Hapones ang pinakamababang pagpapahalaga sa sarili at pakiramdam na may kakayahan silang kumilos, at wala pang kalahati ang naniniwalang kaya nilang baguhin ang lipunan sa pamamagitan ng kanilang mga pagkilos. Marami ang nakadarama na mas inuuna ng bansa ang suporta para sa matatanda kaysa sa mga kabataan, kaya lumalalim ang pagkakahiwalay nila sa lipunan at kawalang-katiyakan sa hinaharap. Malaking hadlang ang kawalan ng optimismo sa mga pangmatagalang pasya gaya ng pag-aasawa at pagiging magulang.

Binibigyang-diin ng akademikong pananaliksik ni Yuki Yamaoka ang ugnayan ng kawalan ng pag-asang ito at ng mababang antas ng kapanganakan sa Japan. Lumilikha ng kalagayang parang mapanganib o imposibleng bumuo ng pamilya ang paniniwalang walang impluwensiya ang mga kabataan sa kanilang bansa, kasabay ng kawalang-katiyakan sa ekonomiya at mga tradisyonal na pagpapahalagang tumututol sa pagbabago.

Kultura sa lugar ng trabaho at paghahangad ng balanse

Matagal nang hadlang sa buhay-pamilya ang mahigpit na kultura sa mga lugar ng trabaho sa Japan. Gayunman, sinisimulan nang hamunin ng mga nakababatang henerasyon ang mga pamantayang ito at naghahangad sila ng mas mabuting balanse sa pagitan ng trabaho at buhay, gayundin ng mas maluwag na mga landas sa karera. Gaya ng iniulat ng The Japan Times, mas pinahahalagahan na ngayon ng mga kabataang manggagawa ang mga trabahong nag-aalok ng personal na pag-unlad, makabuluhang gawain at bakasyon. Tumutugon ang ilang kumpanya sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga benepisyo gaya ng tatlong araw na katapusan ng linggo at mga pagkakataong mapaunlad ang kasanayan.

Mabagal pa rin ang pag-usad sa kabila ng mga pagbabagong ito. Maraming babae ang nananatili sa walang katiyakang trabaho at nakararanas ng malaking agwat sa sahod ng mga kasarian. Iniaatang pa rin ng mga inaasahan ng lipunan sa mga babae ang gawaing-bahay at pag-aalaga ng anak, kaya nahihirapan silang pagsabayin ang karera at pamilya. Kadalasang nakatuon ang mga patakaran ng pamahalaan sa tradisyonal na mag-asawa, at madalas na hindi kabilang sa mga programang suporta ang mga solong magulang at pamilyang LGBTQ.

Mga tugon ng pamahalaan: Mga patakaran at limitasyon ng mga ito

Naglunsad ang magkakasunod na pamahalaan ng Japan ng iba’t ibang hakbang upang hikayatin ang pag-aasawa at panganganak. Kabilang dito ang mga bonus na pinansiyal para sa mga pamilya, pinalawak na serbisyo sa pangangalaga ng bata at maging mga app para sa paghahanap ng mapapangasawa na itinataguyod ng mga lokal na pamahalaan. Halimbawa, layunin ng "Matching App" ng Tokyo na tulungan ang mga walang asawa na makahanap ng mapapangasawa, ngunit iginiit ng mga kritiko na mababaw ang ganitong mga hakbang at hindi nito natutugunan ang mas malalalim na hadlang na pang-ekonomiya at panlipunan na kinakaharap ng mga kabataan.

Ayon sa mga eksperto, kailangan ang mas maraming repormang estruktural. Kabilang dito ang:

• Pagtugon sa hindi pagtaas ng sahod at kawalang-katiyakan sa trabaho
• Pagbaba ng gastusin sa pamumuhay, lalo na sa mga lungsod
• Pagsusulong ng pagkakapantay-pantay ng kasarian sa lugar ng trabaho at tahanan
• Pagpapalawak ng suporta sa mga pamilyang hindi tradisyonal, kabilang ang mga solong magulang at magkaparehang LGBTQ
• Pagpapabuti ng balanse sa pagitan ng trabaho at buhay sa pamamagitan ng mga reporma sa paggawa

Kung walang ganitong mga pagbabago, malabong mabaligtad ng mga insentibong pinansiyal lamang ang pagbaba ng antas ng kapanganakan. Gaya ng sinabi ng isang batang respondent sa sarbey, "Hindi lang ito tungkol sa pera. Tungkol ito sa kung sapat ba ang tiwala natin sa kinabukasan para makapagtayo nito."

Edukasyon, mga pagpapahalagang panlipunan at papel ng kababaihan

Iminumungkahi ng ilang komentarista na dapat higit na mamuhunan ang Japan sa edukasyon tungkol sa pagpaplano ng pamilya, simula pa lamang sa mga paaralan. Kabilang dito ang pagtuturo sa kahalagahan ng pamilya, halaga ng pagpapalaki ng mga anak at mga pakinabang ng matatatag na yunit ng pamilya para sa lipunan. Gayunman, malaki ang pagtutol ng kultura sa mga mungkahing ito. Lalong pinahahalagahan ng lipunang Hapones ang pag-unlad sa karera at ambag sa ekonomiya, lalo na para sa kababaihan na kinikilalang mahalaga na ngayon sa mga manggagawa.

Malamang na magdulot ng pagtutol ang mga pagsisikap na hikayatin ang mga babae na unahin ang pagiging ina kaysa karera, sa isang lipunang nagpapahalaga sa pagkakapantay-pantay ng kasarian at kalayaan ng indibidwal. Gaya ng binanggit ng UCANews, ituturing na paurong at salungat sa makabagong mga pagpapahalaga ang anumang pagtatangkang ilihis ang atensiyon ng kababaihan mula sa pag-asenso sa karera.

Paghahambing: Magkakatulad na hamon sa Silangang Asya

Hindi nag-iisa ang Japan sa pagharap sa pagbaba ng antas ng kapanganakan. Nararanasan din ng iba pang mga bansa sa Silangang Asya, kabilang ang China at South Korea, ang kahalintulad na kalakaran. Sa China, halimbawa, nagiging popular sa mga kabataan ang pamumuhay na "DINK" (dalawang kumikita, walang anak), habang nahaharap sila sa matinding presyur sa karera at kawalang-katiyakan sa hinaharap. Naging viral na islogan ang pariralang "huling henerasyon," na nagpapakita ng kawalan ng pag-asa at pagtutol sa mga inaasahan ng lipunan.

Sa Japan at China, lumipat ang mga patakaran ng pamahalaan mula sa paglilimita sa mga panganganak tungo sa paghikayat sa mga ito, ngunit limitado ang naging tagumpay. Patuloy na nagpapahina sa mga pagsisikap na ito ang hindi pagkakapantay-pantay ng kasarian, mataas na gastusin sa pamumuhay at kawalan ng suporta para sa mga pamilyang hindi tradisyonal. Para sa maraming kabataan sa dalawang bansa, ang hindi pag-aanak ay isang paraan ng pag-iingat sa sarili sa harap ng mga hamong pang-ekonomiya at panlipunan.

Imigrasyon: Isang kontrobersiyal na solusyon?

Habang lumiliit ang katutubong populasyon at tumatanda ang mga manggagawa, iginiit ng ilang eksperto na higit na kakailanganing umasa ang Japan sa imigrasyon upang mapanatili ang ekonomiya at mga sistemang panlipunan nito. Sinimulan nang luwagan ng pamahalaan ang mga patakaran sa imigrasyon, lumikha ng mga bagong kategorya ng visa at pahintulutan ang ilang bihasang manggagawa na manatili nang walang takdang panahon. Umabot na sa rekord na bilang ang mga dayuhan sa Japan, at lumalawak ang suporta ng publiko para sa mga reporma sa imigrasyon.

Gayunman, nananatiling hamon ang pagsasama sa lipunan. Madalas makaranas ang mga imigrante ng mga hadlang sa wika, limitadong suportang panlipunan at mahihirap na proseso para makakuha ng permanenteng paninirahan. Dahil matibay ang paniniwala ng Japan sa pagkakapare-pareho ng lahi at limitado ang mga batas laban sa diskriminasyon, nahihirapan ang mga bagong dating na lubos na makibahagi sa lipunan. Gayunpaman, itinuturing na mahalaga ang pagpapabuti ng suporta para sa mga imigrante upang matugunan ang krisis demograpiko at matiyak ang kaunlaran ng bansa sa hinaharap.

Buod

• Ipinakikita ng mga sarbey ang matinding pagbaba ng hangaring magkaanak sa mga kabataang Hapones, na inuudyukan ng kawalang-katiyakan sa ekonomiya, pagbabago ng mga pamantayang panlipunan at kawalan ng optimismo sa hinaharap.
• Bumababa ang bilang ng mga nag-aasawa at hinahamon ang mga tradisyonal na papel ng kasarian, ngunit mabagal ang pag-usad tungo sa balanseng trabaho at buhay at pagkakapantay-pantay ng kasarian.
• Limitado ang epekto ng mga patakaran ng pamahalaang nakatuon sa mga insentibong pinansiyal; kailangan ang mas malalalim na repormang estruktural upang tugunan ang hindi pagtaas ng sahod, mataas na gastusin sa pamumuhay at suporta para sa sari-saring pamilya.
• Makikita rin sa iba pang mga bansa sa Silangang Asya ang krisis demograpiko ng Japan, na nagpapakita ng hamong panrehiyon na nag-ugat sa makabagong realidad na pang-ekonomiya at panlipunan.
• Lalong itinuturing na kailangang bahagi, bagaman kontrobersiyal, ng solusyon ang imigrasyon upang tugunan ang pagliit at pagtanda ng populasyon ng Japan.
• Nakadepende ang kinabukasan ng Japan sa kakayahan nitong umangkop sa mga pagbabagong ito, suportahan ang mga kabataan at lumikha ng lipunang kapwa posible at kanais-nais ang pagsisimula ng pamilya.