Sobra-sobrang Pasilidad ng China sa Pagsusunog ng Basura para sa Enerhiya: Paano Nagbunsod ng Krisis ang mga Patakaran, Urbanisasyon, at Pagre-recycle

Sobra-sobrang Pasilidad ng China sa Pagsusunog ng Basura: Nakatagong Krisis sa Pamamahala ng Basura

Matagal nang kilala ang China sa mabilis na pagpapalawak ng industriya at ambisyosong mga proyektong pang-imprastraktura, ngunit ngayon ay nahaharap ito sa di-inaasahang suliranin: napakaraming pasilidad na nagsusunog ng basura upang makalikha ng enerhiya, ngunit kulang ang basurang susunugin. Madalas nakatuon ang pansin ng mundo sa sobrang kapasidad ng China sa bakal, solar panel, at iba pang sektor ng pagmamanupaktura. Ngunit tahimik na naging sagisag ng labis na optimismo, magkasalungat na patakaran, at masalimuot na hamon ng makabagong pamamahala ng basura ang industriya ng pagsusunog nito.

Sa ubod ng suliranin ang hindi pagtutugma ng napakalaking pamumuhunan ng bansa sa kapasidad ng mga pasilidad na nagsusunog ng basura at ng aktuwal na dami ng basurang solidong mula sa mga munisipalidad na maaaring iproseso. Dulot ang agwat na ito ng kombinasyon ng bumabagal na urbanisasyon, mga hamon sa ekonomiya, at tagumpay ng mga hakbangin sa paghihiwalay at pagre-recycle ng basura. Bunga nito, hindi nagagamit ang mga pasilidad, nasasayang ang mga pamumuhunan, at dumarami ang mga tanong tungkol sa kinabukasan ng estratehiya ng China sa pamamahala ng basura.

Paano Naging Nangunguna sa Mundo ang China sa Kapasidad ng mga Pasilidad sa Pagsusunog ng Basura?

Sa nakalipas na dekada, agresibong itinaguyod ng China ang pagtatayo ng mga pasilidad na nagsusunog ng basura upang makalikha ng enerhiya (WtE). Dalawa ang layunin nito: tugunan ang lumalalang problema ng basura sa mga lungsod at lumikha ng kuryente mula sa basura, upang mabawasan ang pag-asa sa mga tambakan ng basura at fossil fuel. Pagsapit ng 2023, mas malaki na ang kapasidad ng China sa pagsusunog ng basura kaysa sa alinmang bansa, taglay ang mahigit 1,010 kompanyang nagpapatakbo ng mga pasilidad at kapasidad na magproseso ng humigit-kumulang 1.11 milyong tonelada kada araw—mahigit doble sa kapasidad na iniulat apat na taon lang ang nakalipas.

Pinalakas ng mga target at subsidiya ng pamahalaan ang mabilis na pagpapalawak na ito. Nagtakda ang Ministry of Housing and Urban-Rural Development (MoHURD) ng ambisyosong mga layunin upang pataasin ang bahagdan ng basurang sinusunog, kaya nagmadali ang mga lokal na pamahalaan at pribadong kompanya na pumasok sa sektor. Itinuring ang mga pasilidad na ito bilang makabago at mahusay na solusyon sa krisis sa basura ng bansa, at umakit ang industriya ng malaking pamumuhunan mula sa mga lokal at dayuhang mamumuhunan.

Gayunman, hindi isinaalang-alang ng optimismo na nagpasiklab sa pag-unlad na ito ang ilang mahahalagang salik na di naglaon ay nagpahina sa kakayahang mabuhay ng sektor.

Bumabagal na Urbanisasyon at Paglago ng Ekonomiya

Nagsimula nang pumantay ang antas ng urbanisasyon sa China, na dati ay pangunahing nagtutulak sa pagdami ng basura. Habang bumabagal ang pagpapalawak ng mga lungsod at nahaharap sa mga hamon ang ekonomiya, hindi nakasabay sa mga tantiya ang paglaki ng dami ng basurang solidong mula sa mga munisipalidad. Ayon sa Ministry of Ecology and Environment, nakolekta at naihatid ng China sa mga pasilidad ang mahigit 262 milyong tonelada ng basurang solidong mula sa mga munisipalidad noong 2023—11% na pagtaas mula noong 2019. Gayunman, mahigit doble ang itinaas ng kapasidad sa pagsusunog ng basura sa kaparehong panahon.

Nangangahulugan ang hindi pagtutugmang ito na 60% lang ng dinisenyong kapasidad ang nagagamit sa karaniwan ng mga pasilidad sa China. Sa ilang rehiyon, ilang linggong nakatengga ang mga planta dahil hindi sila makakuha ng sapat na basura para bigyang-katwiran ang tuluy-tuloy na operasyon.

Epekto ng Sapilitang Paghihiwalay at Pagre-recycle ng Basura

Marahil ang pinakamahalaga—at kabalintunaang—salik na nag-aambag sa krisis ng sobrang kapasidad ay ang tagumpay ng mismong mga patakaran ng China sa paghihiwalay at pagre-recycle ng basura. Noong 2019, inilunsad ng Shanghai ang pinakamasaklaw na programa ng bansa sa paghihiwalay ng basura. Inatasan nito ang mga residente na maingat na ihiwalay ang kanilang basura sa mga kategoryang gaya ng mga bagay na maaaring i-recycle, basang basura, mapanganib na basura, at mga latak. Naipatupad na ngayon ang programa sa karamihan ng malalaking lungsod, at malaki ang naitulong nito sa pagbawi ng mga bagay na maaaring i-recycle at organikong materyal, kaya hindi na napupunta ang mga ito sa mga pasilidad sa pagsusunog o tambakan ng basura.

Halimbawa, sa Shanghai, tumaas mula 21% noong 2018 tungong 54% noong 2021 ang bahagdan ng basurang hindi na napupunta sa mga pasilidad sa pagsusunog o tambakan. Dahil dito, nahihirapang makahanap ng sapat na “gatong” ang mga pasilidad sa lungsod at sa iba pang lugar para magpatuloy sa operasyon. Noong Mayo 2023 lamang, may 8,499 nakaplanong paghinto ng operasyon sa mga planta ng paggawa ng kuryente mula sa basura sa buong bansa; may ilang pasilidad na hindi nagamit nang mahigit kalahati ng buwan.

Itinatampok ng kabalintunaang ito—na pinahihina ng pag-unlad sa pangangalaga ng kapaligiran ang ekonomiya ng pagsusunog ng basura—ang mga hamon sa pag-uugnay ng mga patakaran sa pamamahala ng basura sa iba’t ibang ahensiya at antas ng pamahalaan.

Magkasalungat na Patakaran at mga Hamon sa Datos

Hindi lamang maling pagtantiya ang sanhi ng krisis ng sobrang kapasidad; bunga rin ito ng magkasalungat na insentibo sa mga patakaran at hindi maaasahang datos. Responsable ang Ministry of Ecology and Environment (MEE) sa pangangasiwa sa kapaligiran, samantalang MoHURD ang namamahala sa pagkolekta at pagtatapon ng basura. Kung minsan, nagtatakda ang dalawang ministeryo ng mga target at panukat na hindi nagtutugma.

Halimbawa, noong 2021, pinalitan ang pangunahing panukat para sa mga bagay na maaaring i-recycle: mula “antas ng pagre-recycle” tungo sa “antas ng pagbawi ng mga mapagkukunan,” na kinabibilangan ng pagre-recycle at pagsusunog ng basura. Hindi sinasadyang hinikayat ng pagbabagong ito ang pagtatayo ng mas maraming pasilidad sa pagsusunog, kahit tumataas ang antas ng pagre-recycle. Kung minsan, pinalabis ng mga lokal na pamahalaan, na nagnanais makamit ang mga target at makakuha ng subsidiya, ang mga bilang sa nakolektang basura o nagtayo ng mas malaking kapasidad kaysa kailangan. Sa ilang kaso, nagtayo ang mga kompanya ng napakaraming planta dahil umaasa silang tataas ang demand sa hinaharap, ngunit hindi ito nangyari.

Shanghai lamang ang regular na naglalathala ng datos tungkol sa dami ng basurang na-recycle, kaya mahirap matukoy ang tunay na lawak ng problema sa buong bansa. Ayon sa mga mananaliksik, pagsapit ng 2022 ay mahigit 100% ang sobrang kapasidad ng mga pasilidad sa pagsusunog sa buong bansa, at apektado ang hindi bababa sa 12 rehiyong nasa antas-probinsiya.

Pinansyal at Operasyonal na Paghihirap

Lubos na umaasa sa subsidiya ng pamahalaan ang mga planta sa China na lumilikha ng enerhiya mula sa basura upang kumita. Gayunman, marami sa mga ito ang nahirapang matanggap ang mga bayad sa takdang oras, kaya lalo pang sumikip ang kanilang kalagayang pinansyal. Dahil sa nabawasang dami ng basura, hindi nabayarang mga subsidiya, at tumataas na gastos sa operasyon, lalong nagiging kaduda-duda ang kakayahang kumita ng sektor.

Dagdag pa rito, kung minsan ay humantong ang pagmamadaling magtayo ng mga pasilidad sa mahinang pagbabahagi ng mga mapagkukunan at di-episyenteng lokasyon ng mga planta, na nagpalala sa pagkakaiba-iba ng paggamit ng kapasidad sa bawat rehiyon.

Mga Alalahanin sa Kapaligiran at Kalusugan

Nakatulong ang pagsusunog ng basura na mabawasan ang paglawak ng mga tambakan sa mga lungsod ng China, ngunit nagdulot din ito ng mga bagong panganib sa kapaligiran at kalusugan. Dinisenyo ang mga makabagong planta na lumilikha ng enerhiya mula sa basura upang saluhin at linisin ang mga emisyon, ngunit nananatili ang pangamba sa pagbuga ng mga nakalalasong sangkap gaya ng dioxin, furan, at mabibigat na metal. Ipinakita ng mga pag-aaral na mas mataas ang panganib sa kalusugan ng mga komunidad na nakatira malapit sa mga pasilidad na ito, kabilang ang mas mataas na bilang ng mga sakit sa paghinga at kanser.

Naglalabas din ang mga pasilidad ng mapanganib na mga byproduct, gaya ng abo mula sa mga partikulang lumilipad at abo sa ilalim ng pugon, na nangangailangan ng maingat na paghawak at pagtatapon. Patuloy pang umuunlad ang mga pamantayan ng China sa pagproseso ng mga latak na ito, at maaaring magdulot ng kontaminasyon sa lupa at tubig ang hindi wastong pamamahala sa mga ito.

Mula sa pananaw sa klima, hindi kasing-linis ng inaakala ang mga planta na lumilikha ng enerhiya mula sa basura. Kadalasan ay mas mataas ang tindi ng emisyon ng carbon ng kuryenteng nalilikha sa pagsusunog kaysa sa pambansang karaniwang antas ng emisyon sa paglikha ng kuryente, lalo na kapag sinusunog ang plastik at iba pang materyales na nagmula sa fossil fuel.

Pagtutol ng Publiko at Pagtanggap ng Komunidad

Madalas nang bahagi ng kuwento ng China sa pamamahala ng basura ang pagtutol ng publiko sa mga pasilidad sa pagsusunog. Nagkaroon ng mga protesta sa mga lungsod gaya ng Wuhan, kung saan nangangamba ang mga residente sa epekto sa kalusugan ng mga bagong proyekto. Bilang tugon, isinantabi o ipinagpaliban ng ilang lokal na pamahalaan ang pagtatayo ng mga planta, kaya lalo pang naging di-tiyak ang kinabukasan ng sektor.

Mahalaga ang pagtanggap ng komunidad para magtagumpay ang mga proyektong lumilikha ng enerhiya mula sa basura. Pinalala ng masasamang karanasan, kawalan ng transparency, at hindi sapat na komunikasyon ang kawalan ng tiwala at pagtutol ng mga apektadong komunidad.

Mga Aral Mula sa Ibang Bansa: Paghahambing sa Karanasan ng China

Hindi nag-iisa ang China sa pagharap sa mga hamon ng pagsusunog ng basura upang lumikha ng enerhiya. Namuhunan din ang mga bansang gaya ng Vietnam at Indonesia sa mga planta ng WtE bilang solusyon sa dumaraming basura, ngunit naranasan din nila ang mga katulad na problema ng sobrang kapasidad, mataas na gastos, at mga alalahanin sa kapaligiran.

Sa Vietnam, halimbawa, itinaguyod ng pamahalaan ang WtE bilang paraan para mabawasan ang paggamit ng mga tambakan ng basura at lumikha ng kuryente. Gayunman, nagpabagal sa pag-usad nito ang mga hadlang gaya ng kawalan ng mga sumusuportang patakaran, mataas na gastos sa pamumuhunan, at limitadong kaalaman ng publiko. Nananatiling malaking alalahanin ang mga panganib sa kalusugan at kapaligiran, lalo na mula sa mga lumang plantang kulang sa mga kontrol sa emisyon. Naging dagdag na komplikasyon din sa pagtatayo ng mga bagong pasilidad ang pagtutol ng publiko at mga legal na hamon.

Inanunsiyo ng Indonesia, na nahaharap sa krisis sa basurang plastik, ang mga planong magtayo ng mga pasilidad sa pagsusunog sa malalaking lungsod. Gayunman, iginiit ng mga kritiko na hindi napapanatiling solusyon ang pagsusunog ng basura, at binanggit ang mga nakalalasong emisyon at limitadong epekto nito sa kabuuang pagbawas ng basura. Iniutos pa nga ng Korte Suprema ng bansa sa pamahalaan na bawiin ang mga regulasyong nagtataguyod ng pagsusunog, at binigyang-diin ang pangangailangan sa pagbawas ng basura at pagre-recycle.

Patuloy ang debate tungkol sa enerhiyang mula sa basura sa mga maunlad na bansa gaya ng Australia at New Zealand. Para sa ilan, paraan ang pagsusunog ng basura upang tugunan kapwa ang pangangailangan sa pamamahala ng basura at enerhiya; para naman sa iba, dapat bigyang-pansin ang mga panganib sa kapaligiran at unahin ang pagre-recycle at pagbabawas ng basura. Sa Europa, nililimitahan na ngayon ng ilang bansa ang pagtatayo ng mga bagong pasilidad sa pagsusunog upang hikayatin ang mas mataas na antas ng pagre-recycle at mas mababang emisyon.

Muling Pag-iisip sa Pamamahala ng Basura: Patungo sa Ekonomiyang Pabilog

Itinatampok ng krisis sa sobrang kapasidad ng mga pasilidad sa pagsusunog sa China ang pangangailangan para sa mas komprehensibo at magkakaugnay na paraan ng pamamahala ng basura. Ayon sa mga eksperto, dapat gabayan ito ng herarkiya ng pamamahala ng basura: unahin ang pagbawas, muling paggamit, at pagre-recycle; gawing huling opsyon ang pagsusunog at pagtatapon sa tambakan.

Maaaring pansamantalang solusyon sa kakulangan ng mga tambakan ng basura ang pagtatayo ng mas maraming pasilidad sa pagsusunog, ngunit nanganganib nitong ikulong ang mga lungsod sa siklo ng sobrang kapasidad, pagkalugi sa pananalapi, at pinsala sa kapaligiran. Sa halip, dapat pagtuunan ng mga tagapagpatupad ng patakaran ang:

• Pagpapahusay sa pangangalap ng datos at transparency upang mas maitugma ang kapasidad sa aktuwal na dami ng basura
• Pag-uugnay ng mga patakaran sa iba’t ibang ahensiya ng pamahalaan upang maiwasan ang magkasalungat na insentibo
• Pamumuhunan sa imprastraktura para sa pagre-recycle at edukasyon ng publiko upang mapalawak ang pagbawi ng mga mapagkukunan
• Pagtitiyak ng mahihigpit na pamantayan sa kapaligiran at pagsubaybay sa mga kasalukuyan at itatayong pasilidad sa pagsusunog
• Pagsasaalang-alang sa sama-samang paggamit ng mga pasilidad ng mga rehiyon at pagpapahusay ng pagkolekta ng basura sa kanayunan upang maging balanse ang kapasidad

Sa huli, dapat tunguhin ang ekonomiyang pabilog, kung saan binabawasan ang basura, muling ginagamit ang mga mapagkukunan, at maingat na pinamamahalaan ang mga epekto sa kapaligiran.

Buod

• Nagtayo ang China ng pinakamalaking kapasidad sa mundo para sa pagsusunog ng basura upang lumikha ng enerhiya, ngunit hindi nagagamit ang malaking bahagi nito dahil sa bumabagal na urbanisasyon, pagbabago sa ekonomiya, at matagumpay na mga patakaran sa paghihiwalay ng basura.
• Nag-ambag sa sobrang kapasidad ang magkasalungat na patakaran at hindi maaasahang datos; 60% lang ng dinisenyong kapasidad ang nagagamit ng maraming planta.
• Pinapahirap ng mga alalahanin sa kapaligiran at kalusugan, gayundin ng pagtutol ng publiko, ang kinabukasan ng pagsusunog bilang estratehiya sa pamamahala ng basura.
• Humarap din ang ibang mga bansa sa Asya at sa iba pang panig ng mundo sa mga katulad na hamon, na nagpapakita ng pangangailangan sa maingat na pagpaplano, mahihigpit na pamantayan, at pagbibigay-priyoridad sa pagbabawas ng basura at pagre-recycle.
• Inirerekomenda ng mga eksperto na unahin ang pagbabawas, muling paggamit, at pagre-recycle, at gawing huling opsyon ang pagsusunog upang makamit ang napapanatili at mabisang pamamahala ng basura.